Tuesday, September 28, 2010

MADHAVARAM: Poor drainage system puts residents in troubled waters


By G Saravanan
Published in The New Indian Express, Chennai, on September 28, 2010:

CHENNAI: For the 300-odd families residing in VRD Nagar under Madhavaram municipal limits, the untimely rains brought them misery as the storm water drain (SWD) network in their colony did not have proper connectivity with the main line and was overflowing all these months and became a fertile ground for mosquito breeding. Thus, it poses severe health hazards to the residents.

The locals blame Madhavaram municipality for the poor planning and the mess it created, but municipal officials said a land dispute near the main road had prevented them from providing connectivity for the SWD with the main line.

Whatever the reason, the ultimate sufferers were the locals who have been living in the colony for the last 15 years, lamented Kannan, a VRD Nagar resident.

During monsoon days, flooding and heavy waterlogging were common scenes for the last several years and it was still continuing despite constructing storm water drains three years ago, he said.

According to another resident, after much persuasion by local residents, Madhavaram municipality had constructed SWDs here, but the whole purpose of having a system of this kind in the colony was defeated as it became a stand-alone one and accumulated water had to be drained out every time using high-power ed motors.

Though officials claimed it was a land dispute that prevented the contractor from connecting the drain with the main line on the road, the ward councillor said the civic body was not interested in completing the work owing to “different reasons”.

According to Ward-14 councillor B Loganathan, the particular strip of land has been in the illegal custody of an influential local politician for years and taking it for the drain-connectivity would lead to a major law and order problem.

“There is no truth in the official’s claim that the patch is a private land with proper patta, hence they cannot dig up for setting up drain,” Loganathan told Express.

Since the drain-connectivity issue continues for the past three years, a permanent solution seems to be eluding. The locals are now bracing for the next round of water-logging and other problems in the coming days.

Monday, September 27, 2010

செஞ்சோலை மறக்கும் வரை; ஓயாதீர்.........உறவுகளே!!!

Source:http://184.154.44.186/~eelanes1/index.php?option=com_content&view=article&id=667:chensolai&catid=48:kavithai&Itemid=37


செஞ்சோலை தெருவெல்லாம்
புத்தகப்பையும் பிணமும் கனக்கிறதே;

தமிழ் படித்த சிறுமியின் குரல்
சப்தம் தொலைத்து கிடக்கிறதே;

பூத்துக்குலுங்கிய பிள்ளைகளெல்லாம்
மரண வாசலில் வீழ்ந்து துடிக்கிறதே;


மறக்க இயலா மரணச் சூட்டின் -
மண்டியிடவைத்து அவன் சுட்ட வெடி சப்தத்தின் -
சற்றும் மனிதம்பாரா எம் குலமழித்த வெறியில் -
முளைத்தெழு உறவுகளே;

டிப்பவனை மன்னிக்கலாம்
அவனே திருப்பி அடிபானெனில் - திருப்பி அடித்தவனை
திருப்பி அடிக்கும் வரை

அவன் வருந்தி திருந்தும் வரை மன்னிக்காதே
மடையுடைத்த வெள்ளமென பொங்கியெழு உறவுகளே;

செத்தவன் செத்தவளெல்லாம் வெறும்
சுப்பனும் குப்பனுமல்ல;

எம் விடுதலையை 'உயிர்விடும் வரை காத்த வீரர்கள் -
அவர் உறைந்த மண்ணில் மீண்டும்
புடைசூழ் படையென திரண்டு நில் உறவுகளே;

தோளிலிட்ட மாலை வாடும் சூட்டிற்குமுன்
தாலி பறித்தவன் சிங்களவன் -
அவன் பொட்டில் அரைந்து சொல் - எம்
விடுதலை எத்தனை வலிதென்று; எம்
சுதந்திர தேசம் எம் லட்சியமென்று!


ணைந்து வாழும் வேடம் பூண்டு
இரந்து நிற்கும் கயவனின் கூட்டம்,


தூக்கிக் காட்டிய வெள்ளை கொடியை
தட்டிவிட்டு; சுட்ட அதர்ம வர்க்கம்,

இரண்டாம் தர இடம் தந்தே எமை
மரணம் வரை மண்டியிட செயும் மதப்பை
ஆணவத்தை -
தகர்த்தெறிய புறப்படு உறவுகளே;

யிர் பறிக்கும் கழுகுகளுக்கு
குழந்தையின் கண்ணீரெப்படி புரியும்?


உயிர் பறித்து
ஆடை களைந்து
நிர்வாணம் ரசித்து
பிணத்தை புணரும் ஜாதிக்கு; புனிதம் எப்படி புரியும்?

உயிர்துடிப்பின் சப்தம் அடங்கும் முன்
உறவுகளை சுட்டெறிந்த வஞ்சகனுக்கு - நாம்
வாழ்ந்து படைத்த சரித்திரம் மண்ணெனப் பட்டதோ???

மாண்டவரெல்லாம் ஆண்டவரென்பதை
கத்தி கதறி ஓலமிட்டு மரணம் நெருங்கிய
ஒவ்வொரு பிஞ்சுகளின் அழுகையும் -
காற்றில் ஒலியில் காலத்தின் தலையெழுத்தினில்
எழுதிவிட்டே தன் இறுதி மூச்சினை நிறுத்தியிருக்குமென
வெகு விரைவில் பறக்கும் புலிக்கொடி
எதிரியின் செவிட்டில் அரைந்து சொல்லும்!

ன்று அடங்கும்
எம் வீரர்களின் -
அந்த செஞ்சோலை பிஞ்சுகளின் ஆத்மாக்கள்!

அதுவரை ஓயாதீர் உறவுகளே

வித்யாசாகர்

Sunday, September 26, 2010

தமிழர்களின் போராட்டத்தின் ஒரு குறியீடு – திலீபன்


தமிழர்களின் போராட்டத்தின் ஒரு குறியீடு – திலீபன்! தேசியத்தலைவரின் இயல்பிற்கும் ஒரு குறியீடு – திலீபன்!.

தியாகி திலீபனின் இருபத்திமூன்றாவது ஆண்டு நினைவுத் தினம் நெருங்கி வருகின்ற இந்த வேளையில், அந்த மாவீரனின் தியாகம் நமக்குச் சொல்லிச் சென்ற, இன்னமும் சொல்லி வருகின்ற செய்தியின் உண்மையை, நாம் மீண்டும் ஒருமுறை எம் நெஞ்சங்களில் உள்வாங்கிச் சிந்திப்பது அவசியமானதாகும்!

தியாகி தீலீபனின் தியாக வரலாறு, தமிழ் மக்களின் விடுதலைப் போராட்டத்தின் ஒரு குறியீடாக விளங்குவதோடு மட்டுமல்லாது, தமிழீழத் தேசியத் தலைவரின் இயல்பிற்கும் ஒரு குறியீடாக விளங்கி வருகின்றது. இந்த முக்கிய விடயங்களைச் சற்று ஆழமாக அணுகித் தர்க்கிப்பதானது, தியாகி திலீபனின் இருபத்தியிரண்டாவது ஆண்டு நினைவு தினத்திற்குப் பொருத்தமானதாக அமையும் என்று நாம் நம்புகின்றோம்.

- தமிழீழ விடுதலைப் போராட்டம் மிகப் பெரிய எழுச்சி கொண்டதும், வளர்ச்சி கண்டதும், தேசியத் தலைவர் பிரபாகரன் அவர்களால்தான்! இங்கே தமிழீழத் தேசியத் தலைவருக்கு இருக்கிற இயல்பு, அடக்குமுறைகளுக்கு – அவை எவ்வளவுதான் பெரிதாக, பிரமாண்டமாக இருந்தாலும் – விட்டுக் கொடுப்பதில்லை. எவ்வளவுதான் பாரிய இழப்புக்களைச் சந்தித்தாலும், தன்னுடைய உயிரே போனாலும் அடக்குமுறைகளுக்கு அடிபணிவதில்லை என்பது தேசியத் தலைவரின் அடிப்படை இயல்பாகும்!

இந்த இயல்புத் தன்மைதான் தமிழீழத் தேசியத் தலைவரையும் சாகும்வரை உண்ணாவிரதமிருக்க, முன்னர் தூண்டியது. 1986ம் ஆண்டு, நவம்பர் மாதத்தின்போது, இந்தியாவில் தமிழ் நாட்டிலிருந்த தலைவர் பிரபாகரன் அவர்களின் தொலைத் தொடர்புச் சாதனங்கள் முதலானவற்றை இந்திய அரசு பறிமுதல் செய்தது. இந்த அடக்குமுறைக்கு எதிராகத் தலைவர் கடும் சினம் கொண்டார். இந்தியாவில் இருக்கக்கூடிய ஒரு போராட்ட வடிவமாக, சாகும் வரையிலான உண்ணா நோன்பைத் தேசியத் தலைவர் பிரபாகரன் உடனே ஆரம்பித்தார். இந்தச் சாகும் வரையிலான உண்ணா நோன்பு ஒரு போராட்ட வடிவமாகத் தமிழீழ விடுதலைப் போராட்ட வரலாற்றில் எமது தேசியத் தலைவரால்தான் முதன்முதலில் செய்யப்பட்டது.
அப்போது நடைபெற்ற சில விடயங்களை, நாங்கள் இப்போதும் நெஞ்சில் நிலைநிறுத்திக்கொள்ளுவது வரலாற்றுக்கடனாகின்றது.

தண்ணீர்கூட அருந்தாத, சாகும் வரையிலான உண்ணா நோன்புப் போராட்டத்தைத் தலைவர் பிரபாகரன் அவர்கள், எந்தவிதமான முன்னறிவித்தலும் இல்லாமல், உடனேயே ஆரம்பித்து விட்டார். இந்த உண்ணா நோன்புப் போராட்டத்தை ஒரு நாள் கழித்த பின்னர் ஆரம்பிக்கும்படி இயக்கப் போராளிகளும், பிரமுகர்களும் தலைவர் பிரபாகரனை மிகவும் கெஞ்சிக் கேட்டுக் கொண்டார்கள்.
‘அந்த ஒருநாள் அவகாசத்தில் தமிழக அரசிற்கும், தமிழக அரசியல்வாதிகளுக்கும், வெகுசன ஊடகங்களுக்கும், தமிழக மக்களுக்கும் உங்களது சாகும் வரையிலான உண்ணா நோன்பை அறிவித்து விடலாம். அதன் பின்னர் நீங்கள் உங்களுடைய உண்ணா நோன்பை ஆரம்பிக்கலாமே’ – என்றுகூட அவர்கள் தலைவரிடம் வாதிட்டார்கள். அந்த ஆலோசனையைத் திட்டவட்டமாக மறுத்துவிட்ட தமிழீழத் தேசியத் தலைவர் கூறிய பதில் இதுதான்:

‘இல்லை! நீங்கள் சொல்வது ஓர் அரசியல் நாடகம்! எனக்கு அது தேவையில்லை. நான் இந்த நிமிடம், இந்த வினாடியிலிருந்து ஒரு சொட்டுத் தண்ண்Pர் கூட அருந்தாமல், சாகும் வரையிலான என்னுடைய உண்ணாவிரதத்தை ஆரம்பித்துவிட்டேன். இந்திய அரசு தான் பறித்தெடுத்த தொலைத்தொடர்புச் சாதனங்கள் முதலானவற்றை மீண்டும் திருப்பித் தரும் வரைக்கும் அல்லது என்னுடைய உயிர் போகும் வரைக்கும் எனது போராட்டம் தொடர்ந்து நடைபெறும்!’

ஆனால் 48 மணித்தியாலங்களுக்குள் இந்திய அரசு பணிந்தது. தான் பறித்தெடுத்த தொலைத் தொடர்புச் சாதனங்கள் முதலானவற்றைத் தலைவர் தங்கியிருந்த வீட்டிலேயே அரசு கொண்டு வந்து தந்தது. தலைவர் தன்னுடைய உண்ணா நோன்பை முடித்தார்.

- தன்னுடைய உயிரே போனாலும் அடக்குமுறைக்குப் பணிவதில்லை என்கின்ற தேசியத் தலைவரின் இயல்பின் வெளிப்பாடுதான் திலீபனிடமும் உள்ளூரப் படிந்திருந்தது. தேசியத் தலைவர் தானே முன்னின்று வழிகாட்டிய பாதையில், திலீபன் பின் தொடர்ந்து போராடினான். திலீபனின் இந்த உண்ணா நோன்புப் போராட்டம், தமிழீழத் தேசியத் தலைவரின் இயல்பையும் குறியிட்டுத்தான் நிற்கின்றது!

இந்த இலட்சிய உறுதிதான், தியாகி திலீபனிடமும் படிந்திருந்தது. தனது தலைவன் முன்னோடியாக நின்று வழிகாட்டிப் போராடியதை, அவன் அடுத்த ஆண்டில் – 1987ல் – நடாத்தினான். ‘ஒரு சொட்டுத் தண்ண்ணீர் அருந்தாமல், நான் எனது உண்ணா நோன்பை ஆரம்பிக்கப் போகின்றேன்’ – என்று திலீபன் அறிவித்தபோது தலைவர் பிரபாகரன் திலீபனிடம் ஒரு வேண்டுகோளை விடுத்தார். ‘தண்ணீரையாவது குடித்து உண்ணாவிரதத்தைத் தொடரலாம்’- என்று தலைவர் பிரபாகரன் திலீபனைக் கேட்டுக்கொண்டார்.

ஆனால் திலீபனோ, தலைவரிடமே பதில் கேள்வி ஒன்றைக் கேட்டான். ‘அண்ணா, ஆனால் நீங்கள் அப்படிச் செய்யவில்லையே? நீங்களும் ஒரு சொட்டுத் தண்ணீர்கூட அருந்தாமல்தானே சாகும்வரை உண்ணாவிரதத்தை மேற்கொண்டிருந்தீர்கள். என்னை மட்டும் ஏன் தண்ணீர் அருந்தச் சொல்கின்றீர்கள்?’

அத்தகைய ஒரு தலைமை! இத்தகைய ஒரு தியாகி!.

உயர்ந்தவர்களிடம் மட்டுமே காணக்கூடிய இலட்சிய உறுதி அது!

இவ்வாறு, தமிழீழத் தேசியத் தலைவரின் இயல்பிற்கும் ஒரு குறியீடாகத்தான் தியாகி திலீபன் விளங்கினான்.

அது போலவே, தமிழ் மக்களின் விடுதலைப் போராட்டத்தின் ஒரு குறியீடாகவும் தியாகி திலீபன் விளங்குகின்றான். சிறிலங்கா அரசுகள் தம்முடைய உணவைப் பறிப்பதனாலேயோ, தங்களைப் பட்டினி போடுவதாலேயோ, தம்மைப் படுகொலை செய்வதாலேயோ தமிழ் மக்கள் தம்முடைய போராட்ட உணர்வைக் கைவிட மாட்டார்கள். இது தமிழ் மக்களின் போராட்ட இயல்பாகும். திலீபனின் உண்ணா நோன்பு இதைத்தான் குறிப்பிடுகின்றது. ‘நாங்கள் பசியோடு இருந்தாலும் சரி, உணவில்லாமல் போனாலும் சரி, மிகப் பெரிய துன்பங்கள் தொடர்ந்து வந்தாலும் சரி, நாங்கள் போராடுவோம். போராட்டத்தைக் கைவிடமாட்டோம்’- என்பதுதான் அந்தக் குறியீடாகும்!

தமிழீழ மக்களின் போராட்டம் தொடர்ந்தும் அதைத்தான் சொல்லி வந்திருக்கின்றது. நீங்கள் – அதாவது சிங்கள அரசுகள் – எங்களுக்குப் பசி பட்டினியைத் தந்து எம் மீது போரைத் திணித்து, அழிவைத் தந்து, இவற்றின் மூலம் எமது போராட்டத்தை அழித்து விடப் புறப்பட்டால் அது நடக்கவே நடக்காது! மாறாக, எமது விடுதலைப் போராட்டம் வீறுகொண்டு எழுமே தவிர அது அடங்காது!

உணவு, மருந்து, பொருளாதார மற்றும் போக்குவரத்துத் தடைகளை விதிப்பதன் மூலமோ, பாரிய படைக்கலன்களைக் கொண்டு ஆக்கிரமிப்புக்களை மேற்கொள்வதன் மூலமோ தமிழீழ மக்களின் போராட்டத்தை அடக்க முடியாது என்பதைத்தான் தியாகி திலீபனின் போராட்டம் காட்டி நிற்கின்றது.

தியாகி திலீபனின் உண்ணா நோன்புப் போராட்டம் இன்னுமொரு மிக முக்கியமான விடயத்தையும் சுட்டிக் காட்டியுள்ளது. தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள், விடுதலைப் போராட்டத்தை ஒரே ஒரு வடிவத்தின் ஊடாக மட்டுமே நடத்துவார்கள் என்பதில்லை.
விடுதலைப்புலிகள் அந்த – அந்தக் காலங்களுக்கு ஏற்ப, எந்த எந்த வகையில் போராட்டத்தை நடாத்தி, தங்களுடைய இலட்சியத்தை அடைய முடியுமோ, அந்தப் போராட்ட வடிவங்கள் அனைத்தையுமே கையாள்வார்கள் என்பதையும், திலீபனின் உண்ணா நோன்புப் போராட்டம் ஒரு குறியீடாகக் காட்டி நிற்கின்றது. புலிகளின் போராட்டம் கரந்தடிப் போர் முறையாக மாறலாம், அல்லது மரபு வழிப்போர் முறையாக இருக்கலாம்.
அல்லது இவையிரண்டும் கலந்த போர் முறையாக இருக்கலாம். அல்லது உண்ணா நோன்புப் போராட்டமாகக்கூட இருக்கலாம். தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் போராடுவார்கள். ஈடு செய்ய முடியாத இழப்புக்களைச் சந்தித்தாலும் கடைசி வரைக்கும் தாயக விடுதலைக்காக போராடுவார்கள்.
போராடுவதற்கு, ஒரே ஒரு உத்திதான் என்று இல்லை. இலட்சியத்தை அடைவதற்காக என்ன என்ன வடிவங்களில் போராட்டக் கலை உள்ளதோ அத்தனை வடிவங்களும் விடுதலைப் புலிகளால் எடுக்கப்படும். திலீபனின் உண்ணா நோன்புப் போராட்டம் இதனையும் ஒரு குறியீடாகக் காட்டிள்ளது.

தியாகி திலீபன் உண்ணாவிரதமிருந்த காலத்தின் -அதாவது இருபத்திமூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் இருந்த காலத்தின் அரசியல் நிலைமையையும், தற்கால அரசியல் நிலைமையையும் சிந்தனையில் கொண்டு, சில கருத்துக்களை முன் வைக்க விழைகின்றோம்.

இருபத்திமூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தமிழீழ விடுதலைப் போராட்டம் ஒரு முக்கிய திருப்பத்தைச் சந்தித்தது. பிராந்திய வல்லரசான இந்தியா தமிழீழ மக்களின் தேசியப் பிரச்சனையில் வெளிப்படையாக, நேரடியாகத் தலையிட்டது. தமிழீழ மக்களின் பிரச்சனை குறித்து இந்தியாவினதும், சிறிலங்காவினதும் அன்றைய அரசுகள், ஒப்;பந்தம் ஒன்றில் கைச்சாத்திட்டன.
இந்த ஒப்பந்தம் சிறிலங்காவின் பாரளுமன்றத்திலும், சிறிலங்காவின் யாப்பிலும் பின்னர் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டது. இந்தியா தனது இராணுவத்தைத் தமிழீழப் பகுதிகளில் நிலைகொள்ளச் செய்திருந்தது.
இந்தியாவும் சிறிலங்காவும் செய்து கொண்ட இந்த ஒப்பந்தம் தமிழீழ மக்களின் தேசியப் பிரச்சனையை முற்றாக அணுகவில்லை. தமிழ் மக்களைக் கலந்து அவர்களுடைய ஆலோசனைகளையும் பெறவில்லை. ஆனாலும் இந்த ஒப்பந்தத்தில் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டிருந்த சில இயல்பான விடயங்கள் அமலாக்கப்படும் என்றுதான் தமிழீழ மக்கள் பொதுவாக நம்பினார்கள்.

தமிழீழ மக்கள் இவ்வாறு நம்பியதற்குக் காரணம், அவர்கள் சிறிலங்கா அரசுமீது கொண்டிருந்த நம்பிக்கை அல்ல! மாறாக வெளிநாடு ஒன்று இம்முறை தமிழ் மக்களின் பிரச்சனையில் நேரடியாகத் தலையிட்டிருக்கின்றது. அத்தோடு அந்த வெளிநாடு வேறு ஏதாவது ஒரு வெளிநாடு அல்ல! தமது அண்டைநாடான இந்தியா அல்லவா? அது மட்டுமல்லாது, இந்தியா வெறும் அண்டை நாடு மட்டுமல்ல, ஒரு பிராந்திய வல்லரசும் கூட! ‘தமிழ் மக்களின் நலனில், பிரச்சனையில் ‘அக்கறை’ கொண்டுள்ள இந்திய வல்லரசு, இந்த ஒப்பந்தத்தில் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டுள்ள குறைந்த பட்ச சரத்துக்களையாவது அமலாக்கம் செய்ய முற்படும். அதற்குரிய இராஜதந்திர அரசியல் அழுத்தங்களை சிறிலங்கா அரசு மீது இந்திய அரசு மேற்கொள்ளும் என்று எமது தமிழ் மக்கள் உளப்பூர்வமாக நம்பியிருந்த காலம்தான் அது!

ஆனால் தமிழீழ மக்கள் நம்பிக்கையுடன் எதிர்பார்த்திருந்தது போல் எதுவுமே நடக்கவில்லை. மாறாக, சிங்களப் பேரினவாதம் தனது வழமையான பயங்கரவாத, பேரினவாதச் செயல்களை முடுக்கி விட்டது.
மிகவேகமாகச் சிங்கள குடியேற்றங்களைத் தன் இராணுவத்தின் துணையுடன் சிங்கள அரசுடன் மேற்கொண்டது. தமிழ் அகதிகள் தங்களுடைய சொந்தக் கிராமங்களுக்குத் திரும்பிச் செல்ல முடியாத நிலை ஏற்பட்டது.
தமிழ் மக்களின் பாரம்பரிய மண் மீண்டும் சிங்கள ஆக்கிரமிப்புக்கு உள்ளாகியது. சிங்கள அரசின் பொலிஸ் நிர்வாகம் தமிழ்ப்பகுதிகளில் மேலும் விரிவாக்கப்பட்டது. தமிழ்த் துரோகக் குழுக்கள், இந்திய-சிறிலங்கா இராணுவங்களின் துணையுடன் கொலை, கொள்ளை, ஆட்கடத்தல், போன்ற கொடுஞ் செயல்களைப் புரிய ஆரம்பித்தன. நிலைமை விபரீதமாகப் போய்க் கொண்டிருந்தது. அத்துடன் ஒப்பந்தத்தில் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்ட பல சரத்துக்கள் நிறைவேற்றப்படாமல் தொடர்ந்து இழுத்தடிக்கப்பட்ட வண்ணம் இருந்தன.

இவற்றை இந்திய அரசும், இந்திய இராணுவமும் வெறுமனே பார்த்துக் கொண்டிருந்தன. கைச்சாத்திடப்பட்ட ஒப்பந்தத்தை முறையாக அமல் படுத்த வேண்டிய தம்முடைய கடமையைச் செய்யாமல், சிங்கள இனவாதத்திற்குத் துணைபோகும் சக்தியாகவே இந்தியா நடந்து கொண்டது.

இது இவ்வாறுதான் நடக்கப் போகின்றது’ என்று தேசியத் தலைவர் பிரபாகரன் ஏற்கனவே, வெளிப்படையாகவே அறிவித்திருந்தார் ‘இந்திய-சிறிலங்கா ஒப்பந்தத்தினால், தமிழ் மக்களுடைய பிரச்சனைக்குத் தீர்வு ஏற்படும் என்று நான் நம்பவில்லை. சிங்கள இனவாதப் பூதம், இந்த ஒப்பந்தத்தை விழுங்கி விடும் காலம் வெகு தூரத்தில் இல்லை’ என்று தமிழீழத் தேசியத் தலைவர் பிரபாகரன் அவர்கள் 1987ம் அண்டு ஆகஸ்ட் மாதம் நான்காம் திகதியன்று யாழ்ப்பாணத்தில் சுதுமலையில் நடைபெற்ற பகிரங்கக் கூட்டத்தில் தெட்டத் தெளிவாகக் கூறியிருந்தார்.

தமிழீழத் தேசியத் தலைவரின் தீர்க்க தரிசனமான பார்வையின்படியே அன்றைய சிங்கள அரசு – ஜே.ஆர் ஜெயவர்த்தனாவின் அரசு – நடந்து கொண்டது. அது மட்டுமல்லாது, நடைமுறையில் செயல் இழந்துபோன இந்த ஒப்பந்தத்தை, உத்தியோகபூர்வமாக விழுங்கி ஏப்பம் விடுகின்ற வேலையை, இன்றைய சிங்கள அரசு – ராஜபக்சவின் அரசு – செய்து காட்டிவிட்டது. சிறிலங்காவின் உச்சமன்றத்தின் தீர்ப்பு மூலம் இந்த ஒப்பந்தம் இப்போது ‘சட்ட விரோதமான’ ஒன்றாகி விட்டது. அன்றைய ஆட்சியாளரான ஜே.ஆர்.ஜெயவர்த்தனா ஐக்கிய தேசியக் கட்சியைச் சேர்ந்தவர் ஆவார். இன்றைய ஆட்சியாளரான மகிந்த ராஜபக்ச சிறிலங்கா சுதந்திரக் கட்சியைச் சேர்ந்தவர் ஆவார். அரசியலில் எதிர்க்கட்சியினராக இருந்தாலும், சிங்களப் பௌத்தப் பேரினவாதச் சிந்தனையில் இரு தரப்பினரும் ஒத்த கருத்தினரே!

இந்த ஒப்பந்தம் முறையாக அமல்படுத்தப்படாமல் இருப்பது குறித்து, சிறிலங்கா அரசிடம் முறையிடுவதையும் விட, இந்த ஒப்பந்தத்தின் பாதுகாவலனாக வந்திருந்த இந்திய அரசிடம் முறையிடுவதே பொருத்தமானதாக இருந்தது. ஏனெனில் இந்த ஒப்பந்தம் முறையாக அமல்படுத்தப்படுவதற்கான பொறுப்பும் கடமையும் இந்தியாவினுடையதாக இருந்தது. இந்தியாதான் தமிழ் மக்களின் உரிமைக்கு உத்தரவாதத்தை அளித்து, தமிழ் மக்களின் ஆயுதப் போராட்டத்தையும் நிறுத்தி வைத்தது. எமது மக்களினதும், மண்ணினதும் பாதுகாப்பை இந்தியாவிடம் ஒப்படைப்பதாக தேசியத் தலைவர் தனது சுதுமலைப் பிரகடனத்தின்போது தெரிவித்திருந்தார்.

ஆகவே இந்திய அரசு, தமிழ் மக்களுக்கு அளித்த உறுதி மொழிகளைக் காப்பாற்றுமாறு வேண்டி, ஐந்து கோரிக்கைகளைத் தமிழீழ விடுதலைப்புலிகள் இயக்கம் முன் வைத்தது.

‘பயங்கரவாதத் தடைச்சட்டத்தின் கீழ் இன்னமும் தடுப்புக் காவலில் மற்றும் சிறைகளில் உள்ளோர் விடுவிக்கப்பட வேண்டும்.

- புனர்வாழ்வு என்ற பெயரில் தமிழர் தாயகத்தில் நடாத்தப்படும்

- சிங்களக் குடியேற்றங்கள் உடனடியாக நிறுத்தப்பட வேண்டும். இடைக்கால அரசு நிறுவப்படும்;வரை ‘புனர்வாழ்வு’ என்று அழைக்கப்படுகின்ற சகல வேலைகளும் நிறுத்தப்படல் வேண்டும்.

- வடக்கு, கிழக்கு மாகாணங்களில் பொலிஸ் நிலையங்கள் புதிதாகத் திறக்கப்படுவது உடனடியாக நிறுத்தப்பட வேண்டும்.

- ஊர்காவல் படையினருக்கு வழங்கப்பெற்ற ஆயுதங்கள் திரும்பப் பெறப்பட்டு, பள்ளிக்கூடங்கள், தமிழ்க் கிராமங்கள் ஆகியவற்றில் உள்;ள இராணுவ மற்றும் பொலிஸ் நிலைகள் மூடப்படல் வேண்டும்’

என்ற இந்தக் கோரிக்கைகளை தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் இயக்கம் முன்வைத்தபோது, எந்தவிதமான பதிலோ, சமிக்ஞையோ இந்தியாவிடமிருந்தோ, இந்தியாவின் தூதுவரிடமிருந்தோ வரவில்லை. ஆகவே இந்த ஐந்து கோரிக்கைகளை முன் வைத்து, இந்திய அரசிடம் நீதி கேட்டு, சாகும்வரையிலான உண்ணா நோன்புப் போராட்டத்தைத் தியாகி திலீபன் மேற்கொண்டான். மற்றவர்கள் இந்த உண்ணா நோன்புப் போராட்டத்தை மேற்கொள்ளக் கூடாது. அதனைத் தானேதான் மேற்கொள்ள வேண்டும் என்று பிடிவாதமாக நின்று தலைமையிடம் அனுமதியைத் திலீபன் பெற்றான்.

இந்த ஐந்து கோரிக்கைள் புதிதாக வைக்கப்பட்ட கோரிக்கைகள் அல்ல! ஏற்கனவே ஒப்பந்தத்தின் மூலம் இந்திய அரசாலும், சிறிலங்கா அரசாலும் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டு அங்கீகரிக்கப்பட்டவைதாம் இவை! தவிரவும், இந்த ஒப்பந்தத்தின் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்ட மற்றைய விடயங்களையும் பார்க்க, மிகவும் இலகுவாக அமலாக்கக்கூடிய மிக எளிமையான சரத்துக்கள்தாம் இவை!

ஆனால் இந்திய அரசு இறங்கி வரவில்லை. அது சிறிலங்கா அரசு மீது எந்தவிதமான அழுத்தத்தையும் மேற்கொள்ளவில்லை. தொடர்ந்து பன்;னிரெண்டு நாட்கள் – 265 மணித்தியாலங்கள் – ஒரு சொட்டுத் தண்ணீர் கூட அருந்தாமல், உண்ணா நோன்பினை மேற்கொண்டு, உடல் துடித்து உயிர் விட்டது, ஓர் உத்தம ஆத்மா!

தியாகி திலீபனின் சாவும் வித்தியாசமான ஒன்றுதான்! இந்திய அரசு தமிழர்களின் கோரிக்கைளுக்கு இணங்காத பட்சத்தில், திலீபன் கட்டாயம் சாவைத் தழுவிக்கொள்வான் என்று எல்லோருக்குமே நன்கு தெரிந்திருந்தது. அதனால்தான் அவன் உயிரோடு இருந்தபோதே அவன் மீது இரங்கல்பா பாடப்பட்டது. அவன் உயிரோடு இருந்தபோதே அவன் எதிர் கொள்ளப்போகும் சாவுக்காக மக்கள் கலங்கி நின்றார்கள்.

அன்று, பிராந்திய வல்லரசான இந்தியா ஈழத்தமிழரின் பிரச்சனை தொடர்பாக ஒரு மலிவான ஒப்பந்தத்தைச் சிறிங்கா அரசுடன் மேற்கொண்டிருந்த போதும் அதனால் எந்தவிதமான பயனும் ஏற்படவில்லை. இந்தியா தனது இராணுவத்தை இலங்கைத்தீவில் நிலை கொள்ளச் செய்திருந்த போதிலும், அது எந்தவிதமான அழுத்தத்தையும் சிறிலங்கா மீது ஏற்படுத்தவில்லை. மாறாக, சிறிலங்கா அரசின் அலட்சியப் போக்கையே, இந்தியாவும் மேற்கொண்டதால்தான் மீண்டும் போர் வெடித்தது.

இதே செயற்பாட்டைத்தான் இப்போது மீண்டும் நாம் காண்கின்றோம். முன்பு இந்தியா இருந்த இடத்தில், இப்போது பல உலக நாடுகள் இருக்கின்றன. ஆனால் இந்தியாவிற்கு உள்ள பிராந்தியச் செல்வாக்கு உலக நாடுகளுக்கு இல்லை. இந்தியா சிறிலங்கா அரசோடு ஒப்பந்தம் ஒன்றையும் போட்டிருந்தது. இந்த உலகநாடுகள் அவ்வாறு ஒப்பந்தமும் போடவில்லை. இந்தியா தனது படைகளை இலங்கையில் தரையிறக்கியிருந்தது. இந்த உலக நாடுகள் அவ்வாறு செய்யவுமில்லை.

ஒப்பீட்டளவில் உலக நாடுகளையும் விட, அன்று இந்தியா பலம் பொருந்திய செல்வாக்கோடு இருந்தது. எனினும் இந்தியா சிறிலங்கா அரசிற்கு உரிய அழுத்தத்தைக் கொடுக்கவில்லை. அல்லது கொடுக்க முடியவில்லை. மாறாக, தமிழ் மக்ளின் பிரதிநிதிகளான தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் மீதுதான் தேவையற்ற அழுத்தத்தை இந்தியா பிரயோகித்தது. இதே செயல்களைத்தான் இன்று இந்த உலக நாடுகளும் செய்கின்றன. சிறிலங்கா அரசும் தன்னுடைய பாணியில் தன்னுடைய அதே செயற்பாடுகளைத்தான் செய்து வருகின்றது.

திலீபன் தன்னுடைய உயிர்த் தியாகத்தின் மூலம் ஒரு மிகத் தெளிவான செய்தியைச் சொல்லிச் சென்றுள்ளான். எந்த ஒரு சிறிலங்கா அரசும், தமிழ் மக்களுக்கு ஒரு நீதியான, நிரந்தரமான நியாயமான, கௌரவமான, சமாதானத் தீர்வைத் தராது என்கின்ற உண்மையைத்தான் திலீபன் தன்னுடைய தியாகத்தின் ஊடான செய்தியாகச் சொல்லிச் சென்றுள்ளான்.

சிங்கள – பௌத்தப் பேரினவாத அரசுகள் தமிழ் மக்களுக்கு ஒரு போதும் சமாதானத் தீர்வைத் தரப்போவதில்லை என்ற யதார்த்தத்தை -உண்மையை – நாமும் மீண்டும் மீண்டும் வலியுறுத்தியே வந்துள்ளோம். திலீபனின் தியாகம் எமக்கு அந்தத் தெளிவைத் தந்தது.

என் அன்புத் தமிழ் மக்களே! விழிப்பாக இருங்கள்! விழிப்பாக இருங்கள்!! என்று சொன்ன திலீபன், அந்த விழிப்புணர்ச்சி எமக்கு ஏற்பட வேண்டும் என்பதற்காகத் தன் விழி மூடி வீரச் சாவடைந்தான். திலீபன் கேட்டுக் கொண்டதற்கிணங்க, இந்தக் காலகட்டத்தில் நாமும் விழிப்பாக இருந்து, எமது மக்களின் விடுதலைப் போராட்டத்திற்கு எமது கடமையைச் செய்வோமாக! அதுவே நாம் திலீபனுக்கு இந்த இருபத்திமூன்றாவது ஆண்டு நினைவின் போது செய்யக் கூடிய உண்மையான அஞ்சலியுமாகும்.

Friday, September 24, 2010

CHENNAI: 'Delay in land retrieval at BPCL petrol bunk raises doubts'

By G Saravanan

Published in The New Indian Express, Chennai, on September 24, 2010:

Source:http://expressbuzz.com/cities/chennai/delay-in-land-retrieval-raises-doubts/209524.html

CHENNAI: Repeated last-minute delays in retrieving one ground of land encroached by a Bharat Petroleum-owned petrol bunk at Chamiers Road-Boat Club Road intersection has raised a strong suspicion among the locals who were fighting against the agency for two years.

The latest encroachment removal drive by the Chennai Collectorate at the BPCL bunk for September 16 was ‘given up’ at the last minute.

Speaking to Express, R Natarajan, a research scholar and the one who unearthed the encroachment through RTI applications, said, “Though the truth about the land had been clearly established, the deliberate delays in taking it back from BPCL raised suspicion of collusion between lower-rung officials and BPCL. According to Natarajan, one ASM Kader and Company earlier managed the petrol bunk and sold it to BPCL 14 years ago. Since then, the oil major operates it as company-owned company-operated (COCO) outlet here.

However, alterations done by the company in 2008 raised eyebrows among the locals and Natarajan sought the RTI route to find details about the extra land where a big underground tank was fixed to store petroleum products.

Based on Natarajan’s appeal that time, Chennai Corporation has sent a ‘stop-work’ notice to the bunk to ascertain the truth about the extra land at the bunk. Before the civic body could take any action, BPCL went to court with the contention that the land belonged to the agency.

However, an enquiry by the Corporation after court direction revealed that BPCL had encroached about 2310 sqft of land belonging to the Revenue Department near the bunk.

After the encroachment by BPCL was clearly established in the court also, tahsildar of Mylapore-Triplicane sent letters to all departments concerned to give support to retrieve the one ground land from the bunk.

Despite clearance from all agencies including the corporation, which was mandated to remove the encroachment, the planned drive on September 16 was ‘given up’ in the last minute. Will the drive to reclaim the encroached land happen in future, questioned Natarajan.

Thursday, September 23, 2010

Iranian authorities convict two journalists; consider death penalty for blogger

Source:http://www.ifex.org/iran/2010/09/22/derakhshan_death_sentence/

INCIDENT DETAILS

Sentencing

Shiva Nazar Ahari, Journalist
Emadeddin Baghi, Journalist

Death threat

Hossein Derakhshan, Blogger

(
CPJ/IFEX) - New York, September 21, 2010 - The Committee to Protect Journalists is alarmed by Iran's continued persecution of independent journalists. Reporters Shiva Nazar Ahari and Emadeddin Baghi have each been sentenced to six years in prison, while authorities are said to be considering the death penalty for blogger Hossein Derakhshan, according to news reports.

On Saturday, Iranian authorities sentenced Nazar Ahari, a reporter for the Committee of Human Rights Reporters, to six years in prison and a fine equivalent to US$400 as an alternative punishment to 74 lashes, according to Reuters. She was convicted of moharebeh, or waging war against God, "propagation against the regime" and "actions against national security" for her supposed participation in two political gatherings in 2009. Nazar Ahari has said that she was covering the gatherings for the committee, according to the International Campaign for Human Rights in Iran. The semi-official ILNA news agency quoted her lawyer, Mohammad Sharif, as saying that he will appeal the verdict.

Nazar Ahari, 26, was jailed for four months shortly after the disputed June 2009 presidential election and released on bail. She was rearrested in December 2009 when she was on her way from Tehran to Qom to attend the funeral of an influential cleric, Ayatollah Hossein-Ali Montazeri.

Veteran journalist Emadeddin Baghi was sentenced today to six years in prison on charges of "propagating against the regime," and "assembly and collusion for disrupting national security," reformist news website Jonbesh-e Rah-e Sabz reported. Baghi was detained in December 2009, after the BBC rebroadcast a two-year-old interview Baghi conducted with Grand Ayatollah Montazeri after Montazeri died.

"We condemn these convictions on fabricated charges of Shiva Nazar Ahari and Emadeddin Baghi and call for their immediate release," said Mohamed Abdel Dayem, CPJ's Middle East and North Africa Program Coordinator.

In a separate case, Farsi online news service Kamtarin reported on Sunday that Judge Abolqasem Salavati, presiding over branch 15 of the Revolutionary Court, is considering the death penalty for blogger Hossein Derakhshan. A number of other Iranian and international news outlets later reported the possible penalty.

Derakhshan is accused of "collaborating with hostile governments, creating propaganda against the Islamic regime and propaganda in favor of anti-revolutionary groups, blasphemy, and organizing and managing obscene and vulgar websites."
Derakhshan appeared in court once in 2009, and retracted confessions he claimed he had made under duress. No additional information about Derakhshan's case has been made public since then. CPJ was unable to independently verify details on his case.

Derakhshan was arrested in November 2008 in connection with comments he allegedly made about a cleric. He spent more than nine months of his detention in solitary confinement at Tehran's Evin Prison. He began blogging in 2001, making him one of the first Farsi bloggers.

"Journalistic coverage of the opposition does not amount to heresy, managing websites, obscene or not, does not constitute collaboration, and the rebroadcast of a two-year-old interview by a third party certainly does not fall under the definition of 'propagating against the regime,'" said Abdel Dayem.

At least 37 journalists remain behind bars in Iran as of June 1, according to CPJ's last census of imprisoned journalists.

தேசத் துரோகிகள்!


இயற்கையின் சீற்றத்தாலோ, அந்நியர் படையெடுப்பாலோ, பாதிக்கப்பட்டிருந்தால் நாம் அதை இந்தியாவுக்கு ஏதோ சோதனைக் காலம் என்று சமாதானப்படலாம். ஆனால், தெரிந்தே தான்
பிறந்த தாய் நாட்டை மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு ஆட்சிக்கட்டிலில் அமர்ந்திருக்கும் ஆட்சியாளர்கள் ஏமாற்றினால் - அவமானத்துக்கு உள்படுத்தினால் அதை வேதனைக் காலம் என்றுதான் சொல்ல வேண்டுமே தவிர, சோதனைக் காலம் என்று ஒதுக்கிவிட முடியாது.

காமன்வெல்த் விளையாட்டுப் போட்டிகள் தொடங்க சரியாக பத்து நாள்களே உள்ள நிலையில், ஒன்றன்பின் ஒன்றாக புற்றீசல்போல புறப்பட்டு வரும் ஊழல்களும், அரைகுறையாக முடிக்கப்பட்டுக் கிடக்கும் பணிகளும், வெளிநாட்டவர் முன்னால் இந்தியாவை ஏளனத்துக்கும் கேலிக்கும் உள்ளாக்கி இருக்கும் சுகாதாரக் குறைவான ஏற்பாடுகளும் அதிர்ச்சியில் உறையவைக்கின்றன. ஒன்றா இரண்டா, ஏறத்தாழ 70,000 கோடி விரயமாக்கப்பட்டிருக்கிறது.

இந்தியாவில் காமன்வெல்த் விளையாட்டுப் போட்டிகளை நடத்த வேண்டும் என்று யாரும் நம்மை கட்டாயப்படுத்தவில்லை. நாமேதான் வலியப்போய், எங்கள் நாட்டில் காமன்வெல்த் போட்டிகளைச் சிறப்பாக நடத்திக் காட்டுகிறோம் என்று கேட்டுப் பெற்றோம். அதற்காக நாம் என்னென்ன சலுகைகளைத் தருவதாக வாக்குறுதி அளித்திருக்கிறோம் என்று தெரியுமா?

தில்லியில் நடைபெற இருக்கும் காமன்வெல்த் விளையாட்டுப் போட்டிகளில் கலந்துகொள்ள இருக்கும் ஒவ்வொரு நாட்டுக் குழுவுக்கும் இலவச விமானப் போக்குவரத்துச் செலவு, தங்கும் வசதி, உள்ளூரில் பயணம் செய்ய இலவச வசதி, இவையெல்லாம் போதாதென்று பங்குபெறும் விளையாட்டு வீரர்களின் பயிற்சிக்காக ஒவ்வொரு நாட்டுக்கும் தலா ஒரு லட்சம் டாலர் வழங்கவும் ஒத்துக்கொண்டிருக்கிறோம். இப்படியெல்லாம் நமது தகுதிக்கு மீறிய வாக்குறுதிகளை அள்ளி வீசியது மட்டுமல்லாமல், காமன்வெல்த் போட்டிகள் நடத்த அனுமதி கிடைத்தது முதல், இந்திய ஒலிம்பிக் கமிட்டி இஷ்டத்துக்குப் பணத்தை வாரி இறைக்கவும் தொடங்கியுள்ளது.

முதலில் 655 கோடி செலவாகும் என்று கருதப்பட்ட காமன்வெல்த் போட்டிகள் 11,490 கோடியாக செலவு கணக்கை அதிகரித்தது. இப்போது அது மேலும் அதிகரித்திருக்கிறது. இது போதாதென்று கட்டமைப்பு வசதிகள் என்கிற பெயரில் தில்லி அரசு செலவு செய்யும் தொகை சுமார் 17,000 கோடி. மத்திய நகர்ப்புற வளர்ச்சித்துறை, விளையாட்டு அமைச்சகம், மாநில அரசின் பொதுப்பணித்துறை இப்படி எல்லா துறைகளின் ஒட்டுமொத்த செலவுகளையும் - இதில் பெரும்பகுதி ஏப்பம் விடப்பட்டது என்பது வேறு கதை - சேர்த்துக் கணக்குப் பார்த்தால் ஏறத்தாழ

70,000 கோடி வரை காமன்வெல்த் போட்டிகள் என்கிற பெயரில் மக்கள் வரிப்பணம் விரயமாக்கப்பட்டிருக்கும் என்று தோன்றுகிறது.

ஏற்கெனவே இருக்கும் விளையாட்டு அரங்கங்களை மேம்படுத்துகிறோம் என்கிற பெயரில் கையாளப்பட்டிருக்கும் தொகையைக் கேட்டால் தலை சுற்றுகிறது. ஜவாஹர்லால் நேரு ஸ்டேடியம் 961 கோடி, இந்திரா காந்தி ஸ்டேடியம் 669 கோடி, தயான்சந்த் ஹாக்கி ஸ்டேடியம்

262 கோடி, கார்னிசிங் துப்பாக்கி சுடும் மைதானம் 149 கோடி என்று ஏறத்தாழ 44,459 கோடி செலவிடப்பட்டிருக்கிறது. கடந்த ஆண்டு பெரோஸ் ஷா கோட்லா கிரிக்கெட் மைதானத்தின் மேம்பாட்டுக்கு 85 கோடியும், ஹைதராபாத் லால்பகதூர் சாஸ்திரி ஸ்டேடியத்துக்கு 80 கோடியும்தான் செலவாகி இருக்கிறது என்பதை நாம் ஒப்பிட்டுப் பார்த்தால் ஊழலின் அளவு எத்தகையது என்பது புரியும்.

961 கோடியில் புதுப்பிக்கப்பட்ட ஜவாஹர்லால் நேரு ஸ்டேடியத்தில் உள்ள மேம்பாலம் உடைந்து விழுகிறது. தில்லி முதல்வர் ஷீலா தீட்சித், "அது ஒன்றும் பொது மக்களின் உபயோகத்துக்காகக் கட்டப்பட்டதல்ல' என்று சாக்குப் போக்கு கூறுகிறார்.
வெளிநாட்டு அணியைச் சேர்ந்தவர்கள் பார்வையிட வந்தபோது, விளையாட்டு வீரர்கள் தங்கும் அறைகளில் தெரு நாய்கள் கட்டிலில் படுத்து உறங்கிக் கொண்டிருப்பதையும், கழிவறைகளில் வேலையாள்கள் அசுத்தம் செய்துவிட்டு தண்ணீர் ஊற்றாமல் சென்றிருப்பதையும் பார்த்து அதிர்ந்துவிட்டிருக்கிறார்கள்.

பன்னாட்டு விளையாட்டு வீரர்கள் தங்குவதற்காக உருவாக்கப்பட்டிருக்கும் "விளையாட்டு கிராமம்' அசுத்தமாக, சுகாதாரமற்று இருக்கிறதே என்கிற வெளிநாட்டு விருந்தாளிகளின் கேள்விக்கு நம்மவர்கள் தரும் பதில் என்ன தெரியுமா? ""சுத்தம், சுகாதாரம் என்பது ஒவ்வொரு நாட்டினருக்கு ஒவ்வொரு விதத்தில் அமையும்'' என்பது. அதாவது, இந்தியர்களின் சுகாதாரஅளவு இதுதான் என்கிறார்களா? அப்படியானால், இவர்கள் பன்னாட்டு விளையாட்டு வீரர்களை அழைத்து காமன்வெல்த் விளையாட்டுப் போட்டி நடத்த முன்வந்திருக்கக் கூடாது.

விளையாட்டுத்துறை அமைச்சர் எம்.எஸ்.கில் கேள்விகள் கேட்டால், தனக்கு எதுவுமே தெரியாது என்று சொன்னால்கூடப் பரவாயில்லை. உங்களுக்கெல்லாம் பதில் சொல்லவேண்டிய அவசியம் எனக்கில்லை என்பதுபோல கேட்டும் கேட்காமலும் நகர்கிறார். மத்திய நகர்ப்புற வளர்ச்சித்துறை அமைச்சர் ஜெய்பால் ரெட்டி அதற்கும் ஒருபடி மேலே போய், "எல்லாம் இப்படித்தான் இருக்கும், நம்ம ஊர் கல்யாணங்களைப்போல, விளையாட்டுத் தொடங்கிவிட்டால் சரியாகிவிடும்' என்று விட்டேத்தியாக பதிலளிக்கிறார்.

ஒரு வருடத்துக்கு முன்பே காமன்வெல்த் போட்டி அமைப்பாளர் குழுத் தலைவர் இந்தியா வந்து பார்த்துவிட்டு இந்த நிலையில், போட்டிக்கு முன்பு அரங்கங்களும், கட்டமைப்பு வசதிகளும் தயாராகுமா என்பது சந்தேகம்தான் என்று கூறியபோதே, பிரதமர் முதல் அனைவரும் சுறுசுறுப்பாகி விழித்துக் கொண்டிருக்க வேண்டாமா? ஆனால், யாருமே சட்டை செய்ததாகத் தெரியவில்லை. அசிரத்தை, எந்தவிதத் திட்டமிடலும் இல்லாமல், எல்லாம் நடந்துவிடும் என்கிற பொறுப்பின்மை.

அதையே சாக்காக்கி, இந்தியாவின் மானம் கப்பலேறிவிடும் என்று பயமுறுத்தி, செலவுக்கான பட்ஜெட்டை அதிகரித்துவிட்டார்கள் இந்திய ஒலிம்பிக் குழுவின் பாவிகள். கடந்த மாதம் நாடாளுமன்றத்தில் கேள்வி எழுப்பப்பட்டது. வேலையைத் துரிதப்படுத்த மீண்டும் கோடிக்கணக்கில் பணம் வாரி வழங்கப்பட்டது. இதை எல்லாம் சொல்லி என்ன பயன்?

விளையாட்டுப் போட்டிகள் தொடங்க இன்னும் பத்து நாள்கள்தான் இருக்கின்றன. இன்னும் 30 சதவிகித வேலைகள் முடிவடையவில்லை. கட்டி முடிக்கப்பட்ட கட்டடங்களில் ஆங்காங்கே பூச்சுகள் பெயர்ந்து விழுகின்றன. ஸ்டேடியங்களின் கூரையிலிருந்து பதிக்கப்பட்டிருக்கும் பிளாஸ்டர் ஆஃப் பாரிஸ் உடைந்து விழுகிறது. சாலை வசதிகள், மின்சார வேலைகள் எல்லாமே அரைகுறை. தரக்குறைவான வேலைகள். அங்குலத்துக்கு அங்குலம் ஊழல் பல்லிளிக்கிறது.

வெளிநாட்டு வீரர்கள் பலர் தாங்கள் வருவதில்லை என்று கூறிவிட்டனர். ஏதாவது தீவிரவாதத் தாக்குதல் - நடக்க வேண்டாம், நடக்கக்கூடாது - நடந்தால், கேட்கவே வேண்டாம். இந்தியாவுக்கு வரும் சுற்றுலாப் பயணிகளும் வரமாட்டார்கள்.

70,000 கோடியில் இந்தியாவிலுள்ள ஏறத்தாழ 500 மாவட்டங்களில், மாவட்டத்துக்கு 100 இளைஞர்களைத் தேர்ந்தெடுத்து பயிற்சி கொடுத்து விளையாட்டு வீரர்களாக்கியிருந்தால், ஒலிம்பிக்கில் பல தங்கப்பதக்கங்களைப் பெற்று இந்தியாவுக்குப் பெருமை தேடியிருக்கலாமே! ஆப்பிரிக்க நாடுகளான கென்யா, உகாண்டா, தான்சானியா, ஜிம்பாப்வே போன்றவைக்கு இருக்கும் முன்யோசனைகூட ஹார்வர்ட் பட்டதாரிகளான நமது மன்மோகன் சிங் குழுவினருக்கு ஏன் இல்லாமல் போயிற்று? இவர்களுடைய அசிரத்தை இப்போது இந்தியாவுக்கு உலகளாவிய அளவில் "ஊழல்' பதக்கத்தை அல்லவா தேடித்தந்திருக்கிறது.

எல்லோரும் இந்திய ஒலிம்பிக் கழகத் தலைவர் சுரேஷ் கல்மாதியை குற்றம் சாட்டுகிறார்கள். அவர் மட்டுமா குற்றவாளி? தில்லி முதல்வர் ஷீலா தீட்சித், மத்திய விளையாட்டுத்துறை அமைச்சர் எம்.எஸ்.கில், மத்திய நகர்ப்புற மேம்பாட்டுத்துறை அமைச்சர் ஜெய்பால் ரெட்டி எல்லோரும்தான் குற்றவாளிகள். அணுசக்தி ஒப்பந்தம் தமது மானப்பிரச்னை என்று கருதிய பிரதமர் மன்மோகன் சிங்குக்கு, உலக அரங்கில் இந்தியாவின் கெளரவம் பறிபோவதைப் பற்றி அக்கறை இல்லாமல் போயிற்றே, அவர் குற்றவாளி இல்லையா? கடந்த ஒரு வருடமாகப் பத்திரிகைகள் எச்சரிக்கின்றன. நாடாளுமன்றத்தில் கேள்விகள் எழுப்பப்படுகின்றன. ஊழல் குற்றச்சாட்டுகள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக எழுகின்றன. எதைப்பற்றியும் கவலைப்படாமல் 70,000 கோடி விரயமாவதையும், தேசத்தின்

கௌரவம் கேள்விக்குறியாவதையும் வேடிக்கை பார்ப்பதற்காகவா நமக்கு ஒரு பிரதமர்? நமக்கு ஒரு மத்திய அரசு? நமக்கு ஒரு நிர்வாக இயந்திரம்?

இன்னொரு தேசப்பற்று மிக்க நாடாக இருந்தால், மேலே குறிப்பிட்ட அனைவரும் தேசத்துரோகக் குற்றத்துக்காக தூக்கிலிடப்பட்டிருப்பார்கள். என்ன செய்வது, இந்தியாவுக்கு அவமானங்களையும், தேசத் துரோகிகளையும் சுமப்பதே தலையெழுத்தாகிவிட்டது!

Wednesday, September 22, 2010

Kuthambakkam Villagers reject dumping yard project


Proposed site where the SWM project is planned.

By G Saravanan

Source: http://expressbuzz.com/cities/chennai/villagers-reject-dumping-yard-project/208906.html

Published in The New Indian Express, Chennai, on September 22, 2010:

CHENNAI: The Madras High Court-directed public hearing on setting up an integrated municipal solid waste management (SWM) plant at Kuthambakkam village, near Poonamallee, on Tuesday saw a tremendous response from the locals who overwhelmingly opposed the project.

However, a group of elected representatives and residents from six local bodies that would be dumping their garbage at the site if the proposal goes through, spoke in support of the project.

The proposal is to hand over around 100 acres of grazing land in Kuthambakkam village panchayat to six local bodies, Ambattur, Thiruverkadu, Valasaravakkam, Maduravoyal and Poonamallee (all municipalities) and Porur town panchayat, to dump solid waste.

Commissioner of Ambattur Municipality Ashish Kumar while inaugurating the public hearing presented an audio-visual presentation for more than one hour detailing the project and its implications on the areas. The consultant who prepared the Rapid Impact Assessment report addressed the questions along with Kumar.

From Kuthambakkam alone, more than 300 people participated and expressed their opposition to the proposal. Lokanayaki, a resident of the village, said, “If the project gets sanctioned, indiscriminate dumping of garbage would seriously affect the environment of the village and its surrounding areas and children would be forced to live in unhealthy conditions.”

Another villager Anandan said, “All along, the villagers have been kept in dark on the issue and the project would be detrimental to grazing lands.”

The other major concerns raised by Kuthambakkam villagers against the project were close range of habitation from the proposed site, livelihood issues, proposed site is a grazing land and catchments area. People also questioned the Rapid EIA report (three months) and they wanted comprehensive EIA report (one year).

Speaking to Express, R Elango, former president of Kuthambakkam panchayat, said, “Villagers are unhappy and the next step would be to look forward to the EIA committee’s response.”

Tuesday, September 21, 2010

Unmasking the mystery of Myanmar


By Matthew Bossons

Source:http://runnermag.ca/index.php/2010/09/unmasking-the-mystery-of-myanmar/

Myanmar is a country shrouded in mystery. Formerly known as Burma, Myanmar nestles between the economic powers of India and China, while also sharing borders with Thailand, Laos and Bangladesh; it remains a path less travelled.

This is mostly due to the lack of reliable information leaving its borders because of strict regulations imposed on the media by a brutal military regime. This coupled with long running civil wars, child soldiers, ethnic cleansing, and a roaring methamphetamine trade has made it an uncommon destination for international travellers.

I came to find out about this country in the 2008 film Rambo, in which the main character enters Myanmar to rescue a group of missionaries captured by the ruthless junta. It caught my interest and I found myself searching for any information available on the country and its reclusive dictatorship.

A year later I found myself crossing through the northern Thai border town of Mae Sai and entering the bustling Burmese city of Tachileik. This city has a poor reputation in Asia for being a hub for criminal activity, whether it be the sale of endangered animal parts, fake goods, or chemical drugs produced by armed ethnic groups.

I had no problems and in fact encountered some of the nicest people anywhere in my travels. This friendliness and curiosity was sadly overshadowed by the grim reality that these people are essentially imprisoned in their own land. Freedom of speech is non-existent and I was cautioned immediately upon arrival to watch who, and what I talked about in public places; trashing the government in a bar or restaurant may land you in jail, or at best on the first flight home.

I didn’t allow this to dampen my experience and set out to understand the conditions these people live in to the best of my ability. I was fortunate enough to meet a young Burmese man named Bruno upon my arrival; he spoke English well.

Within minutes we were having a beer in a roadside tea-house and with a little convincing he agreed to show me the rural slums outside of the downtown core. The market and downtown area are the extent of what most international visitors see but I longed to see more.

Bruno led me through a labyrinth of back alley ways and towards a steady slope that made its way past a military base and up into the jungle. We climbed along a rustic path, with makeshift wooden steps occasionally dug into the dirt hillside. After several minutes of hiking through the brush buildings began to appear.

There were hundreds of crude wooden structures carefully place on the slope, some large and newer, others small and rotten. Regardless, these people definitely live below the international poverty line.

Dogs and chickens wandered freely while local women burned garbage out front of their make shift homes. I refer to these homes as make shift due to the fact most appeared to be made of scrap lumber and metal and were in no way modern. I followed Bruno to his small home where I had the chance to meet his sisters and father and see his living conditions first hand, something I will always remember.

Around 8 o’clock Bruno and myself made our way to the golden Stupa, or Pagoda, in town. A Stupa is a Buddhist monument, mound-like in appearance, often with a tall pointed top rising high above the ground. I had seen plenty in Thailand and I figured this one would be no different. I was wrong. The Stupa was massive and covered in gold leaf; it was visible from all over the city, shining brilliantly in the dark night sky.

We hiked up a long paved road to the golden monument, passing cigarette vendors and handicraft merchants as we went. Bruno led me to the entrance of the holy site, a large gate, with a breath taking view of Tachileik.

I removed my shoes, something that is compulsory at Buddhist holy sites, and followed my new friend to one of the eight prayer sites situated along the base of the Stupa. There was one for each of the seven days of the week, with two for Wednesday, making a total of eight prayer stations; each one represented by a different symbolic creature (the rat, the dragon, etc.).

Bruno led me to a small stone dragon staring out from the base of the golden mound. It was the symbolic representation of Friday, the day of Bruno’s birth. He walked me through the traditional prayer practices and explained to me the various meanings to each day and its representative creature or spirit.

I left the Stupa feeling enlightened and with a better understanding of this ancient religion and its unique practices. Its reasons like this are why I travel in the first place.

I left back to Thailand the following morning after a cold, frothy Myanmar Beer, (the country’s staple alcoholic beverage) and a bowl of questionable pork and fried rice. Bruno saw me to the bridge joining Myanmar with northern Thailand and after an emotional goodbye, I promised to write and at some point return to see him; something I still plan to do.

As I walked across the bridge toward the Thai customs booth I found myself lost in deep thought. Myanmar had always fascinated and frightened me but after my trip to Tachileik I had a new found respect for these people and the oppressive conditions they live their day to day lives in.

Would I recommend this trip for a honeymoon? No. Would I recommend Myanmar to a respectful and adventurous backpacker? Definitely. The lack of western influence, the remnants of ancient practices and beliefs, and the wonderful spirit of the Burmese people make it a place that will always remain close to my heart and in the forefront of my mind.

Monday, September 20, 2010

மூடு​வி​ழாவை நோக்கி மாத​வ​ரம் சரக்கு வாகன முனை​யம்: தமி​ழக அரசு கவனிக்​குமா?

Source:http://www.dinamani.com/edition/Story.aspx?SectionName=Tamilnadu&artid=305604&SectionID=129&MainSectionID=129&SEO=&Title=மூடு​வி​ழாவை%20நோக்கி%20மாத​வ​ரம்%20சரக்கு%20வாகன%20முனை​யம்:%20தமி​ழக%20அரசு%20கவனிக்​குமா?

முகவை.க.சிவ​கு​மார்
திரு​வொற்​றி​யூர் :​ திட்​டம் தொடங்​கப்​பட்டு 20 ஆண்​டு​க​ளைக் கடந்​து​விட்ட ​நிலை​யில் மாத​வ​ரம் சரக்கு வாக​னம் முனை​யம் கடும் நெருக்​க​டி​யில் சிக்​கித் தவிக்​கி​றது.​
இங்கு வச​தி​களை மேம்​ப​டுத்த வேண்​டிய சென்னை பெரு​ந​கர வளர்ச்​சிக் குழும அதி​கா​ரி​கள் எவ்​வித நட​வ​டிக்கை எடுக்​கா​மல் உள்​ள​னர் என்ற குற்​றச்​சாட்​டும் உள்​ளது.​ ​
சென்னை மாந​க​ரின் சரக்கு வாகன நெரி​ச​லைக் குறைக்​கும் வகை​யில் ஜார்ஜ் டவுன்,​​ வால்​டாக்ஸ் சாலை உள்​ளிட்ட இடங்​க​ளில் இயங்கி வந்த லாரி ஏஜென்​சி​களை புற​ந​க​ருக்கு மாற்ற சென்னை பெரு​ந​கர வளர்ச்​சிக் குழு​மம் ​(சி.எம்.டி.ஏ)​ 1986-ல் திட்​டத்தை அறி​வித்​தது.​
இதன்​படி 1992-ல் மாத​வ​ரத்​தில் சுமார் 100 ஏக்​க​ரில் ரூ.​ 6 கோடி செல​வில் சரக்கு வாகன முனை​யம் திறக்​கப்​பட்​டது.​ லாரி​கள் நிறுத்​து​மி​டம்,​​ சரக்​கு​களை ஏற்றி இறக்​கும் வச​தி​கள்,​​ பழுது நீக்​கும் மையங்​கள்,​​ 194 ஏஜென்சி அலு​வ​லங்​கள்,​​ மின் நிலை​யம்,​​ தபால் அலு​வ​ல​கம்,​​ தொலை​பேசி இணைப்​ப​கம்,​​ எடை​மேடை,​​ பெட்​ரோல் நிலை​யங்​கள்,​​ குடி​நீர்,​​ கழிப்​பறை,​​ ஓய்​வ​றை​கள் என அனைத்து வச​தி​க​ளும் நிரம்​பி​ய​தாக திட்​டம் அறி​விக்​கப்​பட்​டது.​ இதைத் தொடர்ந்து 75 சத​வீத ஏஜென்​சி​கள் தங்​கள் அலு​வ​லகங்​களை இங்கு மாற்​றி​னர்.​ ​
இத்​திட்​டம் தொடங்​கப்​பட்டு 20 ஆண்​டு​களை நெருங்​கும் நிலை​யில் சரக்கு முனை​யம் செயல்​ப​டும் விதம் அனைத்து தரப்​பி​ன​ரை​யும் அதி​ருப்தி அடை​யச் செய்​துள்​ளது.​ ​

சாலை​கள் கூட சரி​யில்லை:​

முனை​யத்​திற்கு செல்​லும் வழி​யெல்​லாம் குழி​க​ளும்,​​ பள்​ளங்​க​ளு​மாக உள்​ளன.​ இதில் கன​ரக வாக​னங்​கள் செல்​வ​தில் கடும் சிர​மம் ஏற்​ப​டு​கி​றது.​ எங்கு பார்த்​தா​லும் மழை நீர்,​​ சாக்​கடை நீர் தேங்கி கொசு வள​ரும் குட்​டை​க​ளா​கக் காட்சி அளிக்​கின்​றன.​ வாகன நிறுத்​தும் இட​மாக அறி​விக்​கப்​பட்ட இடத்​தில் இப்​போது முள் செடி​கள் நிறைந்து புத​ராக ​ மாறி​விட்​டன.​ ​ ​
திட்​டம் துவக்​கப்​பட்​ட​போது அமைக்​கப்​பட்ட கழிப்​பி​டங்​கள்,​​ ஓய்வு அறை​கள் எல்​லாம் இருந்த இடம் தெரி​யா​மல் போய்​விட்​டன.​ பொது குடி​நீர் வசதி இல்லை.​ மேலும் இங்கு அலு​வ​ல​கம் தொடங்​கிய ஏஜென்​சி​க​ளில் பெரும்​பா​லா​னோர் ஜார்ஜ் டவுன் பகு​திக்கே மீண்​டும் சென்​று​விட்​ட​னர்.​ ​ ​

100 ஏக்​க​ரில் 45 ஏக்​க​ரில் மட்​டும் முனை​யம்:​

முனை​யத்​தின் ​ தற்​போ​தைய அவ​ல​நி​லைக்​கான கார​ணங்​கள் குறித்து மாத​வ​ரம் சரக்கு வாகன முனைய நல சங்​கத் தலை​வர் எம்.வாசு​தே​வன் கூறி​யது:​ ​
திட்​டம் அறி​விக்​கப்​பட்​ட​போது கூறிய கவர்ச்​சி​க​ர​மான உறு​தி​மொ​ழி​களை நம்பி இங்கு வந்​தோம்.​ ஆனால் கடந்த 18 ஆண்​டு​க​ளாக சாலை​கள்,​​ வடி​கால் உள்​ளிட்ட கட்​ட​மைப்பு வச​தி​க​ளைப் பெறு​வ​தற்கே போராடி வரு​கி​றோம் என்​பதே உண்மை.​
இத்​திட்​டத்​திற்​காக ஒரு சென்ட் நிலம் ரூ.​ 300 என்ற குறைந்த விலை​யில் 100 ஏக்​கர் நிலம் பொது​மக்​க​ளி​ட​மி​ருந்து கைய​கப்​ப​டுத்​தப்​பட்​டன.​ ஆனால் 45 ஏக்​க​ரில் மட்​டுமே திட்​டம் முத​லில் துவக்​கப்​பட்​டது.​
அது​வும் 13 ஏக்​கர் நிலம் மட்​டுமே லாரி ஏஜென்​சி​க​ளுக்கு ஒதுக்​கப்​பட்​டன.​ மீத​முள்ள நிலத்​தில் பெரும்​ப​குதி வணிக நோக்​கத்​தின் அடிப்​ப​டை​யில் விற்​பனை செய்​யப்​பட்​டன.​ இதன்​மூ​லம் இத்​திட்​டத்​துக்கு அரசு செல​விட்ட ​ரூ.​ 6 கோடிக்​கும் மேல் அப்​போதே லாபம் கிடைத்​து​விட்​டது.​ ​ ​
இது​வரை ரூ.​ 15 கோடிக்கு நிலங்​கள் விற்​கப்​பட்​டுள்​ளன.​ மேலும் ரூ.​ 20 கோடி மதிப்​புள்ள நிலத்தை வணிக நோக்​கில் விற்க தற்​போது முயற்சி மேற்​கொண்டு வரு​கின்​ற​னர்.​ இதனை எதிர்த்து கடு​மை​யாக போராடி வரு​வ​தால் விற்​பனை சற்று தாம​தம் அடைந்​துள்​ளது.​

மு​னை​யத்​தில் வாக​னங்​களை அனு​ம​திக்க நுழை​வுக் கட்​ட​ணம் வசூ​லிக்க டெண்​டர் அறி​வித்​தது.​ 7 ஆண்​டு​கள் டெண்​ட​ரில் யாரும் பங்​கேற்​காத வகை​யில் தடுத்து ​போரா​டி​னோம்.​ ஆனால் 2000-ம் ஆண்​டில் தனி​யார் ஒரு​வர் ஆண்​டுக்கு ரூ.​ 39 லட்​சம் என டெண்​டர் எடுத்​தார்.​ ​
இதனை அடுத்து டெண்​ட​ரில் எங்​கள் சங்​கமே கலந்து கொண்டு எடுத்​தோம்.​ கடந்த ஆண்​டு​கூட ரூ.​ 69 லட்​சம் செலுத்தி விட்​டோம்.​ மேலும் கட்​ட​மைப்பு வச​தி​களை செய்து தரு​வ​தாக அதி​கா​ரி​கள் உறுதி அளித்​ததை அடுத்து சி.எம்.டி.ஏ-​விற்கு ரூ.​ 2 கோடி செலுத்​தி​னோம்.​ இப்​பி​ரச்​னை​கள் குறித்து மாத​வ​ரம் நக​ராட்​சியை அணு​கிய போது சாலை​க​ளைச் செப்​ப​னிட தங்​க​ளால் இய​லாது என கூறி​விட்​ட​னர் என்​றார் வாசு​தே​வன்.​

இன்​னொரு முனை​யம்?​​ ​

இந்​நி​லை​யில் கரு​ணா​க​ரன் சேரி,​​ அன்​னம்​பேடு உள்​ளிட்ட கிரா​மங்​க​ளில் சுமார் 120 ஏக்​கர் நிலம் கைய​கப்​ப​டுத்தி அங்கு சர்​வ​தேச தரத்​தில் சரக்கு வாகன முனை​யம் அமைக்க ​உள்​ள​தாக சி.எம்.டி.ஏ.​ முடிவு செய்​துள்​ள​தா​கச் செய்தி வெளி​யாகி உள்​ளது.​ ​
முத​லில் மாத​வ​ரத்தை சீர்​ப​டுத்​துங்​கள்.​ பிறகு கரு​ணா​க​ரன் சேரி செல்​ல​லாம் என்​பதே இத்​து​றை​யில் உள்​ளோ​ரின் கருத்​தாக உள்​ளது.​

Saturday, September 18, 2010

U.S. census report reveals spike in poverty levels

NARAYAN LAKSHMAN

Source: http://www.thehindu.com/news/international/article695380.ece

The United States Census Bureau has revealed that poverty in the country jumped significantly in 2009, reflecting the debilitating effects of the recession on those at the bottom of the economic ladder.

In news that would add to the worries of President Barack Obama, who is struggling to get various stimulus bills passed by Congress, the USCB said the official poverty rate in 2009 was 14.3 per cent — up from 13.2 per cent in 2008.

The report says this constitutes the second “statistically significant annual increase in the poverty rate since 2004”, with 43.6 million people in poverty in 2009, up from 39.8 million in 2008. In terms of absolute numbers of people in poverty, the 2009 rise was the third consecutive one.

The most recent results also set an egregious record for “the largest number in the 51 years for which poverty estimates have been published”, said the USCB.

Touching upon trends that are likely to evoke serious concern from policymakers the USCB noted between 2008 and 2009, the poverty rate for children under the age of 18 increased from 19 per cent to over 20 per cent. This implies that since the onset of the recession in 2007, 2.1 million more children have been thrust into poverty.

The agency report also indicates the close linkages between access to healthcare and poverty levels, pointing out that the number of people without health insurance coverage rose from 46.3 million in 2008 to 50.7 million in 2009. This represented a percentage increase from 15.4 per cent to 16.7 per cent over the same period.

Asians as an ethnic group were the only category of respondents for whom the numbers of those without healthcare insurance declined. For White, African-American and Hispanic Americans the numbers increased. Also, while real median income did not change for Asian and Hispanic-origin households between 2008 and 2009, it declined for African-American and White households.

The USCB results are likely to strengthen the White House's case for more policy measures aimed at protecting households and small businesses.

Thursday, September 16, 2010

3 Years After Crushed Protests, Burmese Monks Still on the Outside


Rob Bryan | September 15, 2010

Mandalay, Burma.
U Ottama recalls joining thousands of fellow saffron-robed Buddhist monks in a street protest brutally crushed by the army. Three years on, he still lives in terror.

“We have to be very careful,” he said. “The authorities have a list of who was in the movement, and I’m on that list.
The 2007 protests began as small rallies against the rising cost of living but escalated into huge antigovernment demonstrations led by monks, whose attire saw their movement dubbed the “Saffron Revolution.”

Posing the biggest threat to military rule in nearly two decades, the protests were dealt with mercilessly: At least 31 people were killed by security forces while hundreds of others were beaten and detained.

Today, more than 250 monks are imprisoned, thousands have been disrobed and key monasteries remain under constant watch for their role in the September rebellion, rights activists say.

Ottama, whose name was changed for his protection, said spies were everywhere.

“The majority of monks don’t like the regime, but we can do nothing. We are very unlucky for having a military government,” he said. “I’m still angry with the regime. Whenever I think about them, I get very angry. Every monk feels like me, I think.”

Feelings of bitterness toward the junta may still be strong among the monks, who number up to 400,000 in Burma.

But Ottama said they were “very afraid” of joining, let alone leading, further antigovernment demonstrations.

He said authorities had stepped up efforts since 2007 to curry favor with senior monks in a bid to “calm them down” and stop them from talking about the regime. These senior monks had then told their juniors to steer clear of dissident discussion.

But in hushed corners, with brethren he trusts, Ottama talks about politics every day. When the monastery’s lights go out, he tunes in to BBC Radio or Voice of America to get “correct news.”

“The Burma government says they are the killers of the airwaves,” he said.

Economic hardships present a further challenge for the wider population. Since coming under military rule in 1962, Burma has become one of the poorest countries in Asia.

“The people have to work hard for food, clothing and living. They can’t give much thought to politics or creating some movement. That’s why they are not interested in the 2010 election,” Ottama said.

The national poll, set for Nov. 7, will be Burma’s first election in two decades, but it is widely expected to be neither fair nor free.

A controversial constitution passed in 2008 bars monks from any formal political role, ending a long tradition in Burma. But Ottama, in his 30s, still thinks they should be able to play a part.

“In Thailand, the Buddhist monks don’t take part in politics but they can have influence on the government,” he said. “We should have a chance to vote, but we have no chances.”

The regime’s wariness over the monks is understandable, since they have a history of political defiance during Burma’s most turbulent eras and they command deep respect from the people.

But another revolution seems unlikely.

“It was a very brave and noble thing to do and it got a lot of support,” said David Mathieson, a political analyst from Human Rights Watch.

“But the regime knew exactly what to do to. They brutally crushed it to send a message. The vast majority of monks now want nothing to do with politics,” he said.

Some of the monks have found other ways to channel their spiritual leadership. A senior monk in northern Yangon division said he was focused on community work rather than a political uprising.

“People need to do what they can at a grassroots level,” said the 42-year-old, adding that he took part in the Saffron Revolution “spiritually, not physically.”

“I think the monks would be willing to do something like the protests again but it’s difficult because they are not well coordinated nationally,” he said.

But if the upcoming election fails to bring reforms, Ottama hopes his countrymen’s characteristic Buddhist tolerance, however constrained by logistics and fear, will wear thin.

If the situation does not change after the election, I think demonstrations will happen,” the monk said. “We should no longer be patient.”
Agence France-Presse