Indian Freight Forwarding industry: Multi-national's entry-- a task or challenge?

Published in Sagar Sandesh, May 16 edition:

Indian Custom House Agents (CHAs), who works as a bridge between Customs on one side and clients – the EXIM trade on the other side, are facing an uphill task of remaining in the service race after the entry of multi nationals into the Indian freight forwarding industry.

Though a section in the trade see it as a task, the Chennai Custom House Agents' Association – (CCHAA), one of the oldest such associations in the country, sees it as a clear challenge and an opportunity to steer toward success.

In an exclusive interview to Sagar Sandesh, A V Vijayakumar, president of CCHAA and vice president of the Federation of Freight Forwarders' Associations in India (FFFAI), the national apex body of Customs House Agents' associations established at various custom ports and airports in India, spoke about the challenges and future of the CHAs.

Excerpts of the interview…

Q. Tell us about the CCHAA?

A V Vijayakumar: The Chennai Customs Clearing & Shipping Agents Association was formed in the year 1958 for the singular and noteworthy purpose of bringing together all Custom House Agents and to make them well organized in seeking support from all trade bodies to promote their interest for the common good of the community.

Everyone engaged in Customs Clearing & Forwarding business, had endorsed and welcomed the need to have an association.

The determination to unite and promote brotherhood among the professional colleagues and to carryout purposeful activities with wholehearted co-ordination and support of all resulted in the dawn of the Chennai Custom House Agents' Association – CCHAA.

 

Q. What is the role of Custom House Agent in the trade?

A V Vijayakumar: A Custom House Agent (CHA) is a bridge between Customs on one side and clients – the EXIM trade on the other side.

Till the year, 1984, CHA in India were accepted by each of the Commissionerate of Customs depending on the requirements but without any specific government guidelines or regulations.

In the year, 1984, the Custom House Licencing Regulation (CHALR), 1984 was formulated by the Govt. of India, Ministry of Finance, Department of Revenue and thus a legal entity for appointing and working of CHA was formed.

From the year, 1984 onwards (this Regulation was subsequently amended after two decades in the year, 2004) all CHAs have to comply certain specific requirements spelt out in the Regulation.

Q. Are CHAs are mere bridge or experts in their field?

AVV:  Globally, CHAs ( known as Customs Brokers in certain countries) are professionals who cater to EXIM cargo with expertise not only Customs formalities in each of the region but they are also experts in maritime laws and practices, packing procedures, vessel operations, cargo handling and all other exim cargo related activities.

In fact the expertise extends to Packing, Storage, Stowage, routing including providing shortest transit time between origins to destination ports with cost effectiveness.

Conventionally this expertise of the CHA was largely used by the exim trade more so for the unlimited knowledge of Rules, Regulations and Procedures of the regions for cross border trade.

CHAs become very handy for their knowledge of import and export rules of Customs.

 

Q. What is the status of CHAs after India opened its sectors after globalization?

AVV: In India after the mid 80’s, economic frontiers were opened with the liberalized policy of the government by opening the gates for free trading.

 

As a result of this, the regulation and restrictions for import or export were drastically reduced and coupled with the need for following the global order of reduced import duties.

 

Q. Is CHAs need to improve constantly?

AVV: Expertise on policy and tariff related matters alone could not be the hallmark for the CHAs.  Hence, there was a need to expand to other activities including Freight Forwarding, Transportation, Cargo Handling/Storage and a host of other cargo related activities as there was an expectation from the EXIM trade that CHA should offer value added services.

 

Q. What are the challenges Indian CHAs facing now?

AVV: After the India’s economic liberalized policy, like in all other professions, multi nationals entered the Indian freight forwarding industry, which later became a challenge to the whole Indian CHA activity.

With the entry of multi-nationals in Freight Forwarders, the dynamics of the functioning of CHA was forced to change.

 Q. What were those changes?

AVV: From establishing themselves as a Customs and cargo expert to file and process documents with Customs and provide valuable knowledge on the regulatory practice and tariff related activities, CHA had to become a Logistic Service Providers for survival.

It is in this background, the challenges are faced by the CHAs to face a testing time.

 

Q. How could Indian CHAs survive the changed scenario?

AVV: For the survival, the CHAs should necessarily expand from a knowledge-based support provider to an infrastructurally-able value added service partner of EXIM trade.

Customs, in the meanwhile, introduced an Electronic Data Interchange (EDI) System which is a platform for electronically transferring data from the importer /CHA to the Customs authorities.

From the normal paper-based process, it has become online facility and hence for survival, CHA should necessarily have both infrastructure, financial and manpower resources to meet the new system of data transfer.

While multi nationals of large freight forwarders, who are also CHAs, have the resources to generate/create their own infrastructure and software to facilitate the change, Indian CHA need to meet the challenges with their limitations.

Q Are the Indian CHAs took that challenge?

AVV: Despite the fact that resources are available in plenty, an Indian CHA is still scores over and performs better as they do not work within the contours of 9 to 5 working style.

Q. What are the other challenges Indian CHAs facing?

AVV: There is also a big challenge in providing infrastructural support for allied activities for EXIM cargo which includes transportation, storage, freight forwarding and other services.

The world has already moved towards third party logistics. In order to meet such demands the Indian CHA continues to provide such facilities even by outsourcing some of the activities like Storage, Warehousing, Transport, etc.

Many CHAs have also started creating their own transport facilities and some have storage and warehousing capabilities.

 

Q. What are the constraints CHAs facing while delivering their duties?

AVV: Enhancement of capacity at ports and terminals is not aligned with the growing trade volumes. Ports and airports across the country are constrained in their expansion due to various factors.

However, the Indian trade has doubled in their growth in the past few years while the ports and airports have become slow, sluggish and are burdened with various factors including long period for implementation of project.

The road connectivity to the ports and airports have become bottlenecks and there appears to be lack of concerted effort to create infrastructure facilities including connectivity with the Ports and Airports for the future.

 

Q. Does the CHA meets the last-mile-connectivity challenge?

AVV: This is another challenge faced by the CHA on a day- to-day basis as the last mile connectivity is deemed to be the responsibility of the CHAs. 
Thos is illustrated best by ports like Nava Sheva and Chennai, who are the first and second largest Container Terminal Handling Ports of the country.

Unless the infrastructure improved to meet the growing demands of EXIM trade, the challenges will continue and the pressure on CHAs will continue like a relay race, where the expectation and stress is always on the runner in the last leg.

 

“We have survived many challenges (in the past) and will continue to move forward despite the hurdles. Our profession is recognized at times of crisis and forgotten thereafter but to put it in a nutshell immortalized words of Alfred Lord Tennyson is borrowed - Men may come and men may go but I go on forever …” concluded A V Vijayakumar.

Hapless sailor ekes out life in police station

Source:www.sagarsandesh.com

Whether you believe in destiny or not, a 30-year-old Aung Soe, a well-built youth born in Burma, grown up in Thailand and now lives at Kochi Police Harbour Station for the past 17 months, believes in it.

Though he was rescued by Indian Navy during an anti-piracy operation, now Aung Soe leads a prisoner’s life without committing any crime at Kochi Police Harbour Station for the past 17 months.

With both Burma and Thailand showing reluctance to take back Aung Soe into their territories citing identity problem, India-based Sailors' helpline has taken up his cause and produced a documentary on his travails to make to world listen to his appeal for freedom.

The 15-minute documentary titled ‘Man without a Nation', portraying the travails of Aung Soe, who has been living in the Kochi Police Harbour Station for the last 17 months without valid papers, was released on May 5 in Chennai.

Purnendu Misra, Principal Officer, Mercantile Marine Department (MMD) released the documentary and Capt K Vivekanand, president, Merchant Navy Officers Association, Chennai, received the first copy.

The documentary was produced jointly by Sailors' helpline co-ordinator V. Manoj Joy and International Transport Workers Federation Inspector K. Sreekumar. The documentary, which was produced primarily to lend a voice to Aung soe in international foras, was directed by Prasanth Kanathur.

When Aung Soe left on a deep sea fishing vessel FV Prantalay 12 for a tuna catch along with two-dozen colleagues off African nation Djibouti, tucked between dreaded nations like Eritrea and Somalia, he never would have imagined he would be spending his days in Indian Territory someday.

Speaking to Sagar Sandesh,  Manoj Joy said,  “In the backdrop of forced prisoner life for Aung Soe at Kochi Harbour Police Station, we want some solution to emerge, so that he can return to his native country soon.”

To make his voice heard globally, we produced the documentary and we are hoping that something will happen soon, Joy added.

Besides, the documentary was not alone for Aung Soe, as several such sailors are being kept in captivity across the globe and no one there to take up their cause, he further said.

 The refugee commissioner for the UN, the International Labour Organisation, the International Maritime Organisation and other international organisations and migrant workers forums should seriously devise policies to end this untold human misery of sailors, Joy appealed.

To make serious effort s to bring freedom to Aung Soe, the producers has planned to send it to different people across the world including the Burmese peace icon Aung San Suu Kyi and Thailand King, which could  lead to a fruitful result.

Speaking to Sagar Sandesh, International Transport Workers Federation Inspector K. Sreekumar, said, “Both the Thailand as well as Burmese authorities are not willing to take him back due to want of identity. We have established a contact with Thailand-based human rights NGO and they are now verifying the facts.”

Soe should be lucky to be in India as the Kerala Police is taking very good care of him and treating him like their younger brother, he added.

It all started when the fishing vessel Prantalay 12, in which Aung Soe was travelling to Dijbouti, was captured by Somali pirates in April 2010 along with 76 other fishermen. For several months, Prantalay 12 was used as a mother ship to capture other vessels passing through the Indian waters.

When the Indian Navy Ship Krishna was patrolling Indian waters after inputs of pirates’ movement, Soe jumped into the sea from Prantalay 12 to get himself out of pirates’ hands.

The naval patrolling vessel chased his fishing boat, as the fishing vessel was acting as pirate’s mother vessel and could be sunk if any untoward incident happens near the area.

The Indian Navy then rescued  Aung Soe from mid-sea and handed him over to the Kochi Harbour police as they were unable to establish his nationality/identity.

Since then, Aung Soe lives in Kochi Harbour Police station and looked after by the police personnel.

Mr. Soe does not talk much and hasn't learnt Malayalam. His only wish is to get back to Thailand to see his friends who might lend him a helping hand to start life afresh.

Will Sinha's port visit settle the dust raised by coal, iron ore?

Source: www.sagarsandesh.com

There is a sense of renewed optimism among the thousands of employees of Chennai Port, as the Shipping Secretary P K Sinha made his maiden visit to the South India’s oldest port on May 4 to see its condition, especially its dwindling revenue sources.

The port’s steady revenue source due to handling of coal and iron ore has nosedived during the past seven months after the Madras High Court banned it, citing pollution problems.

In the backdrop, Sinha’s visit to the port gains more significance, as he is one of the members of the Empowered Committee of Secretaries constituted by the Supreme Court to look into the issue of handling dusty cargo by Chennai Port.

Speaking to reporters after a day-long visit to Chennai Port including its two privatized container terminals, Sinha said, “We have been given time till July 15 to submit our findings to the Supreme Court on handling coal and iron ore at Chennai Port/Ennore Port.”

This is our first meeting and we will have series of meetings over the next few weeks, which includes with general public also, Sinha told reporters.

Just not sticking to his official assignment of visiting the port as SC-appointed committee, Sinha made his intentions clear by visiting all important places inside the port, its two container terminals and port’s healthcare facilities for its employees.

Going a step ahead, the Shipping Secretary also extensively inspected the iron ore terminal and the coal stackyard inside the port premises and enquired about the pollution control measures followed by the port management.

After the spot visits, Sinha held an extensive discussion with the leaders of the seven recognized trade unions in the port. Speaking to Sagar Sandesh, R Santhanam, general secretary of the Port and Dock Labour Union, an affiliate of Bharatiya Mazdoor Sangh (BMS), said, “The Shipping Secretary gave a patient hearing to our representations and asked the port trust chairman to consider the requests of a few unions for better working atmosphere.”

“Though the official visited Chennai as part of the Supreme Court-appointed committee, his long-day visit coupled with meetings with union leaders and other stake holders has clearly proved that he is a good administrator,” Santhanam added.

Besides these meetings, Sinha also visited the port gates, the main route for thousands of heavy vehicles to drop and pick-up cargo from port, to assess the movement of vehicles and availability of infrastructure for cargo evacuation.

Understanding the bottlenecks for container-laden trailers’ movement during his brief visit at the Zero Gate, the Shipping Secretary directed the Chennai Port authority to follow up the executing agencies and facilitate them for completion of the road connectivity projects within the stipulated timeframe.

 

JOINT REVIEW:

Later, the Secretary reviewed the performance and developmental works at Chennai Port and Ennore Port in a joint meeting with the chairmen and senior officers of both ports. Making his observation clear for the sustained growth of the ports, Sinha called for mechanisation of the berths to improve efficiency and provide better service to the exim trade at competitive rates.

He also reviewed the performance of the Port Trust-run hospital and directed those in charge to improve the quality of service by partnering with reputed private medical institutions.

 

CLEAR MANDATE: 

According to Mr Sinha, Empowered Committee of Secretaries constituted by the Supreme Court to look into the issue of handling dusty cargo by Chennai Port came with a clear mandate.

The Supreme Court, after hearing a special leave petition (SLP) filed by Chennai Port and its users on the Madras High Court order on dusty cargo, had in April constituted a committee comprising Secretary (Shipping), Secretary MoE&F, Chief Secretary, Government of Tamil Nadu; Principal Secretary, DoE&F, Government of Tamil Nadu and nominees of Central Pollution Control Board, Tamil Nadu Pollution Control Board, NEERI and IIT Madras.

Their mandate was to assess the impact/extent of pollution due to handling of dusty coal and iron ore at Chennai Port, suggest measures to be adopted at the Port to control the pollution caused by the dusty cargo in question with reference to the techno-economic viability and assess the standard of facilities available at Ennore Port to handle dusty cargo.

The Committee held its first meeting on May 4 at the Tamil Nadu Secretariat. Apart from Sinha, who is heading the panel, the meeting was attended by Union Forest and Environment Secretary T. Chatterjee, Chief Secretary Debendranath Sarangi, representatives of the Central Pollution Control Board, the Tamil Nadu Pollution Control Board, the National Environmental Engineering Research Institute (NEERI) and IIT-Madras.

தவறவிடும் "ஆஃப் லைன்' வாழ்க்கை

Source:www.dinamani.com


தாராளமயமாக்கலின் விளைவாக வளரும் நாடுகளின் இளைஞர்களில் பெரும்பாலானோர், பணக்கார நாடுகளின் தொலைபேசி ஆபரேட்டர்களாக மாறிக் கொண்டிருக்கின்றனர். மூலை முடுக்கெல்லாம் ஸ்மார்ட்போன்கள் நுழைந்துவிட்டன. "ஆல்வேஸ் ஆன்' என்று சொல்லப்படும் மந்திரத்தின்படி உலகத்துடன் எப்போதும் தொடர்பு கொண்டிருக்கும் வசதி எல்லோருக்கும் கிடைத்திருக்கிறது. எழுதப்படிக்கவே தெரியாதவர்களுக்குக்கூட செல்போனில் குறுஞ்செய்திகளைப் படிக்க முடிகிறது. இவையெல்லாவற்றையும்தான் நாம் தகவல் தொழில்நுட்பப் புரட்சி என்று கூறுகிறோம்.

ஆனால், இந்தப் புரட்சி மனிதனை இன்னும் ஆக்கப்பூர்வமாக மாற்றியிருக்கிறதா என்றால், இல்லவே இல்லை என்கிறார்கள் நிபுணர்கள். இந்தக் காலத்து இளைஞர்கள் புகைபிடிப்பதையும், மது அருந்துவதையும் வேண்டுமானால் விட்டுவிடுவார்கள். ஆனால், பேஸ்புக்கையும் டுவிட்டரையும் விட்டு விட மாட்டார்கள் என்று சொல்கிறது ஓர் ஆய்வு. "கணவன் - மனைவி உறவு, குழந்தைகள், தூக்கம் போன்றவைகூட சமூக வலைத் தளங்களுக்குப் பிறகுதான்' என்ற நிலைமையை நோக்கி இளைஞர்கள் சென்று கொண்டிருக்கிறார்களாம்.

இப்போது நாம் கையில் வைத்திருக்கும் செல்போன்கள் வெறும் பேசுவதற்கு மட்டுமே பயன்படக் கூடியவையல்ல. அவை ஸ்மார்ட்போன்களாகிவிட்டன. ஒரு "கிளிக்' அல்லது ஒரு "டேப்' தொலைவில்தான் ஜிமெயிலும், பேஸ்புக்கும் கைக்குள் அடக்கமாக இருக்கின்றன. உலகத்தில் என்ன நடந்தாலும், அடுத்தநொடியில் தகவல்கள் அனைத்தும் நம் ஸ்மார்ட் போன்கள் வழியாகத் திணிக்கப்படுகின்றன.

உலகத்தில் பெரும்பாலானோர் ஸ்மார்ட்போன்களுக்கும், சமூக வலைத்தளங்களுக்கும் அடிமையாகிவிட்டனர் என்று கூறுவது பழங்கதை. அவற்றின்மீது அன்பு செலுத்தத் தொடங்கிவிட்டார்கள் என்பதுதான் புதிய பரிணாம வளர்ச்சி. பேஸ்புக்கின் சுவர்களை ஏதோ உண்மையான சொத்தைப் போலக் கருதி, "இது என்னுடைய சுவர், அது அவனுடைய சுவர்' என உரிமை கொண்டாடுவதைக் கேட்க முடிகிறது. 
மார்க் ஸýக்கர்பெர்க் நினைத்தால் எல்லாச் சுவர்களையும் ஒரே நாளில் தரைமட்டமாக்கிவிட முடியும் என்பதைக்கூட இந்த "அன்பர்கள்' புரிந்து கொள்வதில்லை.

"12 பி பஸ்ஸýக்காக மந்தைவெளியில் காத்திருக்கிறேன்' என்பதில் தொடங்கி, "காலை உணவுக்கு பழைய சோறு சாப்பிடுகிறேன்' என்பதுவரைக்கும் உடனுக்குடன் டுவிட்டரிலும் பேஸ்புக்கிலும் சொல்லிவிட கைகள் பரபரக்கும்.
"எங்கள்வீட்டு மாட்டின் கறந்தபால் வெள்ளையாக இருக்கிறது' என்று யாராவது எழுதினால்கூட அதற்கு ஓடோடிச் சென்று "லைக்' போட்டாக வேண்டும். "வாவ் சூப்பர்' என்று கருத்துச் சொல்லியாக வேண்டும். நமது கருத்துக்கு யார் எதிர்க்கருத்து இடுகிறார்கள், நாம் யாருக்கு என்ன கருத்து எழுத வேண்டும் என மனதைக் குறுகுறுக்கச் செய்யும் பல உடனடிக் கடமைகள் இருக்கின்றன. இதற்காகவே பேஸ்புக்கையும், டுவிட்டரையும் எப்போதும் திறந்து வைத்திருக்க வேண்டிய அவசியம் இவர்களுக்கு. இதுதான் வலைத்தள அடிமைத்தனத்தின் அறிகுறி.

இன்னும் சிலருக்கு மின்னஞ்சல் வந்திருக்கிறதா என்று எப்போதும் பார்த்துக் கொண்டே இருக்காவிட்டால், பிற வேலைகளைக் கவனிக்க முடியாது. உருப்படியாக எந்த மின்னஞ்சலும் வராது என்று தெரிந்தாலும்கூட ஒரு வெற்று எதிர்பார்ப்பில் மின்னஞ்சல் பெட்டியைத் திறந்து வைத்திருப்பது இவர்களது பழக்கமாக மாறியிருக்கும்.

இந்தப் பழக்கங்கள் மிக மோசமானவை என்றோ, பிறருக்குத் தீங்கிழைப்பவை என்றோ கூறவரவில்லை. சம்பந்தப்பட்டவரின் செயல்பாட்டுத் திறனுக்கே பிரச்னையாக இருக்கிறது என்பதுதான் இப்போது நிபுணர்கள் விடுக்கும் எச்சரிக்கை. வலைத்தளங்களும் அரட்டைப்பெட்டிகளும் இணையத்தில் உலவும் நேரத்தில் பெரும்பகுதியைத் தின்றுவிடுகின்றன. அதனால், என்ன நோக்கத்துக்காக இணையத்தில் நுழைந்தோமோ அதிலிருந்து விலகி சிந்தனையும் செயலும் திரிந்துவிடுகின்றன. இதுதான் முதலாவது பிரச்னை.

ஸ்மார்ட் போனையும் லேப்டாப்பையும் படுக்கைவரை கொண்டு செல்வது, சாப்பிடும் நேரம்தான் ஓய்வு நேரம் எனக் கருதி அந்த நேரத்தில் தொலைபேசி அழைப்புகளைச் செய்வது என நம்மை அறியாமலேயே பல கெடுதலான பழக்கங்களுக்கு ஆளாகியிருக்கிறோம்.

இதற்கு என்னதான் தீர்வு? தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியையோ, தாராளமயமாக்கலின் பிற விளைவுகளையோ தடுக்க முடியுமா என்று கேட்டால், நிச்சயமாக முடியாது என்பதுதான் பதில். ஆனால் மோசமான விளைவுகளில் இருந்து நம்மைத் தற்காத்துக் கொள்ள முடியும். ஸ்மார்ட்போன்கள், லேப்டாப், கணினி உள்ளிட்ட அனைத்துமே வெறும் ஜடப் பொருள்கள்தான். பேஸ்புக், டுவிட்டர், அரட்டைப் பெட்டிகள் போன்றவையும் மனிதனால் உருவாக்கப்பட்டவைதான்.

நம்முடைய அடிமை வழக்கம்தான் திருத்தப்பட வேண்டிய அம்சமே தவிர, தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியைக் குறைசொல்லி எந்தப் பயனும் இல்லை. செல்போன், பேஸ்புக், டுவிட்டருடன்தான் நாம் வாழ்ந்தாக வேண்டியிருக்கிறது.

ஆன்லைனில் இருப்பதையே ஒட்டுமொத்தமாக கைவிட்டுவிட முடியாது. ஆனால், அதை நம் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்க வேண்டும். நேரமும், சக்தியும் விரயமாவதைத் தடுக்க வேண்டும். இல்லையென்றால், குடும்பம், நண்பர்கள், சமூகம் என ஆஃப் லைனில் இருக்கும் உன்னதமான வாழ்க்கையை இழக்க நேரிடும்.

நாடாளுமன்றத் தெரிவுக்குழு! தமிழரின் அரசியல் அபிலாஷைகளுக்கான சவப்பெட்டியா? -வி.தேவராஜ்

Source:http://www.tamilkathir.com/news/6684/58//d,view.aspx

தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பை இன்னொரு பேச்சுவார்த்தைப் பொறிக்குள் இழுத்துவிட அரசாங்கத் தரப்பு முனைப்புக்காட்டி வருகிறது. ஏற்கனவே பேச்சுவார்த்தை என்ற போர்வையில் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பை அழைத்து ஒரு வருடத்தை விரயமாக்கி அரசாங்கத் தரப்பு கைகழுவி விட்டது. தற்போது நாடாளுமன்றத் தெவுக்குழு என்ற பொறிக்குள்'' கூட்டமைப்பை இழுத்துவிட திட்டங்கள் வகுக்கப்பட்டுவிட்டன.

இது உண்மையில் பெரிய பொறி என்பதில் எவ்வித கருத்து வேறுபாடுகளுக்கும் இடமில்லை. இந்தப் பொறியில் கூட்டமைப்பு சிக்குவதன் மூலம் தமிழ் சமூகத்தின் ஒட்டுமொத்த அரசியல் அபிலாஷைகளுக்கும் அரசாங்கத் தரப்பு பெரும்பான்மையின ஜனநாயகத்தின் மூலம் சவப்பெட்டிக்கான இறுதி ஆணியை அடிப்பதாகவே அமையும்.

பெரும்பான்மையின் ஜனநாயகம் தமிழ் மக்களின் தலைவிதியை தனது இஷ்டம்போல் தீர்மானித்ததை கடந்த கால வரலாற்றில் நிறையவே பார்க்கலாம். 1948 ஆம் ஆண்டு சுமார் 10 இலட்சம் இலங்கை இந்திய வம்சாவளி மக்களின் தலைவிதியையே மாற்றியமைத்து அம் மக்களை அரசியல் அனாதைகளாக்கியது இந்த பெரும்பான்மையின ஜனநாயகமே.

அது மாத்திரமல்ல இந்த பெரும்பான்மையின ஜனநாயகம் எப்பொழுதும் தனக்கு சார்பான விடயங்களை நிறைவேற்றிக் கொள்வதில் தொடர்ந்தும் எதேச்சதிகார போக்கினையே கடைப்பிடித்து வந்துள்ளது என்பதும் இலங்கை வரலாற்றில் பதிவுகளாக உள்ளன. இப்பத்தியில் ஏற்கனவே ஒரு விடயத்தை மிகத் தெளிவாகக் குறிப்பிட்டிருந்தோம்.

முள்ளிவாய்க்கால் போருக்குப் பின்னர் புதிய ஸ்ரீலங்கா ஒழுங்கமைப்பை உருவாக்குவதற்கான முனைப்பில் அரசாங்கத் தரப்பும், கொள்கை வகுப்பாளர்களும் தீவிரவாத சக்திகளும் வேலைத் திட்டத்தை முன்னெடுப்பதாக இப்பத்தியில் (01.04.2012) இல் குறிப்பிட்டிருந்தோம்.  இந்தப் பயணத்திற்கு நாடாளுமன்றத் தெரிவுக் குழு மேலும் வலுவூட்டும் என்பதில் எவ்வித ஐயமில்லை.

தெரிவுக் குழுவிற்கு எவ்வித நிபந்தனையும் இன்றி திறந்த மனதுடன் அதாவது அரச தரப்புடனான பேச்சுவார்த்தைக்கு கூட்டமைப்பு எவ்வாறு திறந்த மனதுடன் வெறுங்கையுடன் சென்றதோ அதேபோல் மீண்டும் வாருங்கள் என்று முன்நிபந்தனையாக அரச தரப்பு கூறியுள்ளது.

இனவிவகாரத் தீர்வு நோக்கிய பயணத்தில் பல பேச்சுவார்த்தைகளை, ஒப்பந்தங்களை, வட்டமேசை மகாநாடு, சர்வகட்சி மகாநாடு என தமிழ்த் தலைமைகளும் சளைக்காது சென்று வெற்றியுடன் வெறுங்கையுடன் திரும்பிய வரலாற்றை தமிழ் மக்கள் அறிவர்.

பண்டா செல்வா உடன்படிக்கை, டட்லி செல்வா ஒப்பந்தம் என்ற வசையில் 1992 ஆம் ஆண்டு மங்கள முனசிங்க தெரிவுக் குழு அறிக்கை அரசியல் தலைமைத்துவங்களின் இணக்கப்பாடு எட்டப்படாத நிலையில் மரணித்தது. சர்வகட்சிப் பிரதிநிதிகள் குழுக்களைக் கொண்ட குழுவை ஜனாதிபதி மஹிந்த ராஜபக்ச நியமித்தார்.

அமைச்சரும் பேராசிரியருமான திஸ்ஸ விதாரண தலைமையில் 18 மாதங்கள் இந்த குழு கூடியது. 64 கூட்டத் தொடரை நடத்தி அறிக்கையை ஜனாதிதியிடம் கையளிக்கப்பட்டும் இதுவரை அது நடைமுறைக்கு வரவில்லை.

இந்த ஒரு நிலையில் மீண்டும் ஒரு நாடாளுன்றத் தெரிவுக்குழுவை அமைத்து இன விவகாரத்திற்கு தீர்வைக் காணப் போவதாக அரசாங்கம் உரத்துக் கூறுகின்றது.  தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் இல்லாத நிலையில் இன விவகாரத்திற்கான தீர்வு குறித்து அரசாங்கம் தென்னிலங்கை சக்திகளும் எதைக் கூறினாலும் தென்னிலங்கை மக்கள் செவிசாய்க்கும் நிலையில் உள்ளனர்.

போரின் போது இனவிவகாரத்திற்கு தீர்வு காணப்பட வேண்டும் என சிந்தித்த சிங்கள மக்கள் முள்ளிவாய்க்கால் போருடன் பெரும்பாலான சிங்கள தலைமைத்துவங்கள் சிந்திப்பது போல் இன விவகாரம் என்ற ஒன்று இல்லை என்ற நிலைப்பாட்டுக்கு வந்துவிட்டனர். உண்மையில் அரசாங்கத் தரப்பை பொறுத்து குறிப்பாக ஜனாதிபதி இன விவகார தீர்வு குறித்து தனக்கு இருக்கும் பொறுப்பை தட்டிக் கழிக்கும் வகையில் நாடாளுமன்ற தெரிவுக் குழுவை பயன்படுத்த முனைகிறார்.

தெரிவுக் குழு மூலமாக அதிகாரப்பகிர்வு குறித்த பேச்சுவார்த்தை நடைபெறுவதாக காட்டி ஜெனீவா மனித உரிமை பேரவையின் செயற்பாட்டை முடக்குவதும் நாடாளுமன்ற தெரிவுக் குழு நகர்வின் ஒரு அங்கமாகும்.  நாடாளுமன்றத்தில் அங்கம் வகிக்கும் கட்சிகள் பல தமிழ் மக்களின் அரசியல் அபிலாஷை குறித்த கடுங்கோட்பாட்டினைக் கொண்டிருக்கின்றன.

ஒன்றும் கொடுக்கக் கூடாது என்ற நிலைப்பாட்டில் உள்ளவர்ளுடன் பேசுவதால் என்ன பயன் என்று தெரியவில்லை. மொத்தத்தில் நாடாளுமன்றத் தெரிவுக் குழு மேலும் காலத்தை இழுத்தடித்து தமிழ் மக்களின் அரசியல் அபிலாஷைகளுக்கு ஒரேயடியாக சாவு மணி அடிப்பதாகவே அமையும்.

அது மாத்திரமல்ல நாடாளுமன்ற தெரிவுக் குழுவின் மூலமான பெரும்பான்மையின ஜனநாயக முடிவினை உலகத்திற்கு உரத்து சொல்வதாகவும் அமையும். தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பை பொறுத்து நாடாளுமன்றத் தெரிவுக் குழுவால் ஒன்றும் நடைபெறாது என்ற நிலைப்பாட்டில் கூட்டமைப்பில் ஒரு சாரார் இருக்கின்றனர்.

ஒன்றும் நடைபெறாது என்பதற்காக தெரிவுக் குழுவுக்கு போகாமல் இருக்க முடியாது போய்த்தான் பார்ப்போமே! இது இன்னொரு சாராரின் நிலைப்பாடாக உள்ளது. நாடாளுமன்றத் தெரிவுக் குழுவுக்கு போகுமாறு அமெரிக்காவும் இந்தியாவும் வலியுறுத்துகின்றன. இவை கூறுவதை தட்டாது தெரிவுக் குழுவுக்குப் போவோம். தெரிவுக் குழு மூலம் ஒன்றும் நடைபெறவில்லை என்பதை உலகிற்கு உணர்த்துவோம். இது இன்னொரு சாராரின் நிலைப்பாடு.

மொத்தத்தில் கூட்டமைப்பு நாடாளுமன்றத் தெரிவுக்குழுவுக்கு போகும் நிலையில் இருக்கின்றது. இது தொடர்பாக கடந்த வெள்ளிக்கிழமை கூடி ஆராயப்பட்டுள்ளது. இக்கூட்டத்தில் இருவர் தெரிவுக் குழுவுக்குப் போவது பற்றி தெரிவித்த போது பெரும் சலசலப்பு ஏற்பட்டுள்ளது.

நாடாளுமன்றத் தெரிவுக் குழுவில் பங்கு பற்றுவதா இல்லையா என்ற இழுபறிக்கு மத்தியில் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பை ஒரு கட்சியாகப் பதிவு செய்வது குறித்த நீண்டகால இழுபறி விவகாரம் கூட்டத்தில் விஸ்வரூபம் எடுத்துள்ளது.

கூட்டமைப்பை அரசியல் கட்சியாகப் பதிவு செய்யவில்லையெனில், கூட்டமைப்பில் அங்கம் வகிக்கும் பெரும்பாலானவர்கள் பிரிந்து சென்று கட்சிப் பதிவை மேற்கொள்ள இருப்பதாக அறிவித்ததாகவும், இது பற்றி முடிவெடுக்க ஒரு வாரம் அவகாம் கேட்கப்பட்டதாகவும், தகவல்கள் தெரிவிக்கின்றன.

அதாவது கூட்டமைப்பு ஒரு தேர்தல் கூட்டாக அன்றி தமிழ் மக்களுக்கான அரசியல் கட்சியாக கட்டுப்பாட்டுடன், தூரநோக்குடன் செயற்பட வேண்டும் என்பதையே பதிவு பற்றி அக்கறை காட்டுவோரின் நிலைப்பாடாகவுள்ளது. 

மொத்தத்தில் எந்தவொரு விடயத்திலும் உறுதியான நிலைப்பாட்டினை எடுக்க முடியாத நிலையில் கூட்டமைப்புத் தடுமாறிக் கொண்டிருக்கின்றது என்பதே உண்மையாகும். அரசாங்கத் தரப்பினரின் சாணக்கியம், பேச்சுவார்த்தைப் பொறிக்குள் மாத்திரம் கூட்டமைப்பை வீழ்த்தி விடவில்லை. கூட்டமைப்பின் இருப்பையே ஆட்டம் காண வைத்துள்ளது. தமிழ் மக்களுக்கு தற்போது இருக்கும் ஒரே ஒரு பற்றுக்கோடு கூட்டமைப்பு தான். அதனைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள வேண்டிய பாரிய பொறுப்பு அதில் அங்கம் வகிக்கும் தலைமைகளுக்கு உண்டு.தமிழ் மக்களின் சார்பில் மீண்டும் இப்பத்தி மூலம் கோரிக்கையினை முன்வைக்கின்றோம். 
திறந்த மனதுடன் நிபந்தனைகள் எதுவுமின்றி நாடாளுமன்றத் தெரிவுக் குழுவுக்கு வருமாறு நிபந்தனையுடன் கூடிய அழைப்பை அரசாங்கத் தரப்பு கூட்டமைப்பை நோக்கி விடுக்கும் இவ்வேளையில், கூட்டமைப்பு கடந்த காலங்களைப் போன்று வெறுங்கையுடன் பேச்சுவார்த்தை மேசைக்கு சென்றது போலல்லாது தமிழ் மக்களின் சார்பில் உறுதியான தீர்வுப் பொதியுடன் தெரிவுக்குழுவுக்கு செல்வதே நல்லது.

அத்துடன் இன விவகார தீர்வு குறித்து கால அட்டவணைக்குள் தீர்வினை எட்ட வேண்டும் என்ற நிபந்தனையுடன் பேச்சுவார்த்தைக்கு செல்வதாக இருந்தால் செல்ல வேண்டும். ஏனெனில் நாடாளுமன்ற தெவுக்குழு என்பது தமிழ் மக்களின் அரசியல் அபிலாஷைகளை சவப் பெட்டிக்குள் வைத்து இறுதி ஆணி அடிக்கும் இறுதி நிகழ்வாக இருக்கும் என்பதை மனதில் கொண்டு கூட்டமைப்பும் தமிழ் தலைமைத்துவங்களும் தமது நகர்வை மேற்கொண்டாக வேண்டும். மொத்தத்தில் இனவிவகாரத் தீர்வுக்கென கூட்டமைப்பு சர்வதேச மத்தியஸ்தத்தை நாடுவதைத் தவிர வேறு வழி இருப்பதாகத் தெரியவில்லை.

சிங்கக் கொடியும்! புலிக்கொடியும்!

source: http://www.tamilwin.com/show-RUmqyFTbOVkp1.html

விலங்குகள் பற்றியதான உறவாடற் புலத்தில் காட்டு ராஜாவாக கருதப்படும் சிங்கத்துக்கு சவால்விடக்கூடிய பலத்துடன் கூடிய விலங்காகக் கொள்ளப்படுவது புலிதான். ஆனாலும் இந்த இரு விலங்குகளுமே பூனைக் குடும்பத்தின் இருவேறு பிரிவுகள்தான்.

இதனால்தான் வாளேந்திய சிங்கத்தை கொடியாகக் கொண்டுள்ள அரசுக்கு எதிராகப் போராடுவதற்கு பாயும் புலியைத் தமது சின்னமாகவும், கொடியாகவும் விடுதலைப் புலிகள் அமைப்பினர் வரித்துக் கொண்டார்கள்.

ஒருகட்டத்தில் தொண்ணூறுகளுக்குப் பின்னர் இலங்கைத் தமிழர்களின் தேசியக் கொடியாகவும் புலிக்கொடி பிரகடனப்படுத்தப்பட்டது.

தமிழர்களின் போர்த் திறனை வெளிப்படுத்தி வெற்றிகளைக் குவித்த சோழப் பேரரசின் கொடியாகவும் புலிக்கொடியே இருந்ததால் அநேக தமிழர்கள் புலிக்கொடியை தமது தேசியக் கொடியாக ஏற்றுக்கொண்டார்கள்.

இலங்கையில் தமிழ் அரசியல்வாதிகள் ஆரம்பத்தில் யாழ்ப்பாணத்தின் கடைசி மன்னனான சங்கிலி என்றழைக்கப்படும் பரராஜசேகரமன்னனின் கொடியான நந்திக் கொடியையே தமிழ்மக்களை அடையாளப்படுத்தும் கொடியாக கொண்டு வரமுயற்சித்திருந்தனர்.

ஆயினும் நந்தியைப் புலி தோற்கடித்திருந்தது. பின்னொரு நாளில் நந்திக் கடலில் புலிகள் தோற்கடிக்கப்படும்வரை புலிக்கொடியே தமிழர்களின் தேசியக் கொடியாக அங்கீகாரம் பெற்றிருந்தது.

புலிப்படம் பொறிக்கப்பட்டிருந்த எந்தவொரு பொருளையும் இலங்கைக்கு எடுத்து வருவதற்கு முடியாத நிலை தோன்றியிருந்தது. கொட்டியா (புலி) என்ற பதம் சிங்களப் பேரினவாதத்துக்கு எதிரான ஒரு சொல்லாகவே மாறியிருந்தது.

எங்கள் பெரிசுகளிடம் முன்னர் பச்சை குத்துதல் என்பது ஒரு பொழுது போக்கான விடயமாக இருந்தது. ஒவ்வொருவரும் தமக்குப் பிடித்த உருவங்களை, பெயர்களை உடல்களில் பச்சை குத்திக் கொண்டார்கள்.

அவ்விதம் புலியின் உருவங்களைப் பச்சை குத்திக் கொண்டவர்கள் பின்னாள்களில் படைத்தரப்பின் கெடுபிடிகளையும், விசாரணைகளையும் அடிக்கடி சந்திக்க வேண்டியிருந்தது. அந்தளவுக்கு புலி சார்ந்த எந்தவொரு விடயமும் சிங்களத் தரப்புக்கு ஒவ்வாமையாகியிருந்தது.

உலக நாடுகளில் பெரும்பான்மையானவை தமது நாட்டின் கொள்கை, தனித்துவம், அரசியற் பண்பு, மரபு என்பவற்றைப் பிரதிபலிக்கும் வகையிலேயே தத்தம் நாடுகளின் தேசியக் கொடிகளை அமைப்பது வழமை. தமது நாட்டுக் கொடியில் விலங்குகளின் உருவத்தைப் பொறித்து சொந்தம் கொண்டாடும் நாடுகள் உலகில் மிகக்குறைவு.

பூட்டான் கொடியில் உள்ள ட்ரகனும், தென்னமெரிக்க நாடொன்றில் உள்ள கழுகும் தவிர வேறு நாடுகளின் கொடிகளில் உயிரினங்களைக் கண்டதாக நினைவில்லை.

வாளேந்திய சிங்கம் உண்மையில் பௌத்த பேரினவாதத்தின் சொந்தக் கொடியில்லை என்பது சுவாரசியமான விடயம். கண்டி இராச்சியத்தை நாயக்க வம்சவழிவந்த பரம்பரையினர் ஆண்ட போது, இப்போதுள்ள இலங்கைத் தேசியக் கொடியை ஒத்த சிங்கக்கொடியே பயன்பாட்டில் இருந்துள்ளது.

ஆனால் இப்போது நான்கு மூலைகளிலும் உள்ள அரச மர இலைகளுக்குப் பதிலாக அதில் மாவிலைகள் (மாவிலைகள் இந்து சமயத்தைக் குறிப்பவை) இருந்துள்ளன. பின்னர் அதையே ரீமிக்ஸ் செய்து, விஜயன் சிங்கத்தின் வம்சத்தில் வந்தவன் என்ற மகாவம்சக் கதையுடன் வாளேந்திய சிங்கத்தை இணைத்து, மாவிலைகளுக்குப் பதிலாக புத்தரின் போதனைகளைக் குறிக்கும் அரசமிலைகளைப் பொருத்தி, இப்போதுள்ள இலங்கைக் கொடி உருவாக்கப்பட்டது.

போரிடும் நாடுகள் தத்தம் நாட்டுக்கொடிகளை கௌரவத்தின் அடையாளமாகக் கொண்டிருப்பது வழமையானது. அதனால்தான் தமக்கு எதிரான நாடுகளின் கௌரவத்தின் குறியீடான கொடிகளை எரித்தும், காலால் மிதித்தும், காறி உமிழ்ந்தும் குறித்த நாட்டின் மீதான ஆத்திரத்தைப் பிறநாட்டு மக்கள் தீர்த்துக்கொள்வ துண்டு.

இலங்கையிலும் போர்க் காலத்தில் மட்டுமல்லாது சமாதான காலங்களிலும் கூட புலிக்கொடியும் சிங்கக்கொடியும் தமக்குள் போரிடுவதை நிறுத்தவில்லை.

சமாதான காலத்தில் பல இடங்களில் புலிக்கொடி ஏற்றுவதை படைத்தரப்பு குழப்பமுயன்றது. புலிக்கொடியை ஒரு போர் ஆயுதமாகவே அது கருதியது. அதேபோன்று புலிகளின் கட்டுப்பாட்டுப் பிரதேசங்களில் சிங்கக்கொடி செயலிழந்து போயிருந்தது.

அதைவிட புலிகள் தமது கட்டுப்பாட்டை இழந்திருந்த பிரதேசங்களில் மாவீரர்நாள், கரும்புலிகள் நாள், திலீபன் நினைவுதினம் போன்ற விசேட தினங்களில் ஊடுருவி, புலிக்கொடியை இரவோடிரவாகப் பறக்கவிட்ட சம்பவங்களும் நிறைய உண்டு.

அடுத்த நாள் விடிந்ததும் விடியாததுமாக படைத்தரப்பு அந்தக் கொடிகளை அறுத்தெறிந்துவிட்டு, அருகில் குடியிருந்த மக்களையும் ஒரு கை பார்த்துவிட்டே மூச்சுவிடும்.

புலிகளின் வீழ்ச்சிக்குப் பின்னரும் இந்தக் கொடிவிவகாரம் கொஞ்சமும் ஓயவில்லை.(புதிதாக வெள்ளைக்கொடி விவகாரமும் இந்தக் கொடிவிடயத்தில் இப்போது சேர்ந்து கொண்டுள்ளது) பின்னர் எல்லா நிகழ்வுகளிலும் சிங்கக்கொடி ஏற்றுவதுடன், தேசிய கீதமும் இசைக்கப்படுதல் வேண்டும் என்ற கட்டளை சிரமேற்கொண்டு இலங்கை எங்கும் நிறைவேற்றப்பட்டது.

எவரும் எதிர்க்குரல் எழுப்பவில்லை. பெப்ரவரி 4 இலங்கையின் சுதந்திர தினத்தன்று எல்லா வீடுகளிலும் கட்டாயம் சிங்கக் கொடியைப் பறக்கவிட வேண்டும் என்று பலவந்தப்படுத்தல்கள் ஒவ்வொரு வருடமும் தமிழர் பகுதிகளில் தொடரவே செய்கின்றன.

இந்த நிலையில் இந்த மாதத்தின் முதல்நாளில் தொழிலாளர் தினத்தில் மீண்டும் புலிக்கொடியும், சிங்கக்கொடியும் மோதியுள்ளன. ஆனால் புலிக்கொடியை படைத்தரப்பின் எடுபிடிகளும், சிங்கக்கொடியை தற்போது தமிழர் தரப்புக்கு எஞ்சியுள்ள அரசியல் அமைப்பின் தலைவரும் ஏந்தியதுதான் விசித்திரம்.

வரலாற்றில் முதன்முறையாக எதிர்க்கட்சிகள் அனைத்தும் ஒன்றிணைந்து யாழ்ப்பாணத்தில் நடத்திய மே தினப் பேரணிக்கு புலிச்சாயம் பூசி, சிங்கள தேசத்தில் எதிர்க் கட்சிகளை, புலிகளுக்கு மீண்டும் உயிரூட்ட விளையும் பயங்கர சக்திகளாக உருவகப்படுத்தவே புலிக்கொடி நாடகத்தை அரசுத் தரப்பு அரங்கேற்றியதாகச் சொல்லப்படுகின்றது.

பேரணியில் வந்த ஒருவர் தனது பொக்கற்றில் இருந்த புலிக்கொடியை எந்தவித பதற்றமுமில்லாமல் வீடியோவுக்கு காட்டுகிறார் (வீடியோவில் அவரது முகமும் தெளிவாகத் தெரியவும் செய்கிறது) இன்னொருவர் தனது பெனியனில் பொறிக்கப்பட்டிருந்த தமிழீழச் சின்னத்தை ஒரு துள்ளலுடன் காட்டி ஓடுகிறார். இவ்விரு செயற்பாடுகளையும் சூட்டோடு சூடாக அரச தொலைக்காட்சிகள் ஒளிபரப்பின.

அந்த வீடியோக்களை பார்த்தவர்களுக்கு ஒரு விடயம் உடனேயே பிடிபட்டிருக்கும். அதாவது குறித்த நபர்கள் இருவரும் புலிக்கொடியைக் காட்டப்போகிறார்கள், அல்லது தமிழீழச்சின்னத்தைக் காட்டப்போகிறார்கள் என்பது வீடியோ எடுத்தவர்களுக்கு முன்னரேயே தெரிந்திருக்கிறது.

ஏனெனில் பேரணியில் வந்த மற்றவர்களை விட்டுவிட்டு, கமெராவின் பார்வைக்கோணம் குறித்த நபர்களை மையமாக வைத்தே நகர்ந்திருக்கிறது. இதனை அந்த வீடியோக்களே எந்த ஒளிவு மறைவுமின்றிக் காட்டிக் கொடுக்கின்றன.

எனவே பேரணியைக் குழப்பி அல்லது எதிர்க்கட்சிகளுக்கு புலிச்சாயம் பூச அல்லது எதிர்காலத்தில் இவ்வாறான பேரணிக்களுக்கு அனுமதியை மறுப்பதற்கான காரணத்தை இப்போதே உருவாக்கல் என்பன போன்ற விடயங்களுக்காகவே இவ்வளவு நாள்களும் உறங்கு நிலைக்குப் போயிருந்த புலிக் கொடியை மீளவும் உலவ விட்டிருக்கிறது அதிகாரத்தரப்பு.

இதைவிட தமிழ் மக்களை அதிர்ச்சியுற வைத்த அடுத்த கொடி விவகாரம் கூட்டமைப்பன் தலைவர் சம்பந்தன் மே தினப் பேரணியின் நிறைவில் நடைபெற்ற கூட்டத்தில் பல்லாயிரக் கணக்கானோர் முன்னிலையில் சிங்கக் கொடியை கைகளில் ஏந்தி அசைத்தமைதான்.

ஆயுதப் போராட்டம் தோற்கடிக்கப்பட்ட பின்னர் தமிழர்கள் தமது அரசியல் ரீதியான போராட்டத்தை முன்னெடுக்க நம்பியிருக்கும் ஒரே அமைப்பு கூட்டமைப்பு மட்டுமே. அதனால்தான் மற்றைய கட்சிகள் போல் கூட்டமைப்பு மக்களுக்கு அள்ளி வழங்கியிராத போதிலும், கூட்டமைப்பின் வேட்பாளர்களை மக்கள் தொடர்ந்தும் வெற்றிபெறச் செய்து வருகின்றனர்.

இந்த நிலையில் மக்கள் எந்தக் கொள்கைக்காக கூட்டமைப்பை ஆதரித்து வருகிறார்களோ அதற்கு நேரெதிராகக் கூட்டமைப்பின் தலைவர் சம்பந்தன் சிங்கக்கொடியை தூக்கிப் பிடித்ததால் தமிழ் மக்கள் மத்தியில் ஏமாற்றமும். கூட்டமைப்பின் மீதான வெறுப்புணர்வும் தலைதூக்கியுள்ளது.

ஆனால் உண்மையில் சம்பந்தர் தானே வலியச் சென்று சிங்கக் கொடியைப் பிடிக்கவில்லை. மிகத்தந்திரமாக ஐ.தே.க. தலைவர் ரணில் விக்கிரமசிங்க சம்பந்தர் கைகளில் அந்தக் கொடியைத் திணித்துவிட்டார் என்பதே உண்மை. ரணில் ஒரு நசுவல் மன்னன். புன்னகையை உதடுகளில் தவழவிட்டாவாறே நரிவேலைகளைச் செய்வதில் கெட்டிக்காரர்.

இப்படித்தான் சிரித்துக் கொண்டே புலிகள் அமைப்பிலிருந்து கருணாவை பிரித்தெடுத்து, புலிகளைப் பலவீனப்படுத்தியவர். அதேபோன்று இப்போது மே தினத்திலும் சமயம் பார்த்து சம்பந்தரின் கைகளில் சிங்கக் கொடியைக் கொடுத்து சிங்கக் கொடியின் கீழ் தமிழர்கள் வருவதற்கு தயார்.

தமிழர்களின் அரசியல் தலைமைத்துவமே சிங்கக் கொடியை எங்களால் ஏந்திவிட்டது என்று தென்னிலங்கையில் தன் அரசியல் செல்வாக்கை தம்பட்டம் அடிக்கத் தொடங்கிவிட்டார்.

ஆனால் கூட்டமைப்பின் தலைவர் சம்பந்தர் தேவையில்லாமல் கொடி பிடித்து, சிக்கல் சகதிக்குள் மாட்டிவிட்டார். என்னதான் கூட்டமைப்பின் தலைவர்கள் ஆயிரம் முறை மன்னிப்புக் கேட்டாலும் , நடந்த நிகழ்வு மறைந்து போய்விடுமா?

தலைவர்கள் எந்தக் கொடியைத் தூக்கினாலும் ஈழத்தமிழர்கள் அநேகரின் மனதின் ஆழத்தில் என்றும் சோழக் கொடியே எழுந்து நின்றாடும் என்பதே யதார்த்தம்.

Thai fisherman faces a sea of problems

By N Anand
Source:http://www.thehindu.com/news/states/tamil-nadu/article3367911.ece

A documentary portraying the travails of a Thailand fisherman, who has been living in the Kochi Police Harbour Station for the last 17 months without valid papers, will be screened at Alliance Francaise on May 5.


The 15-minute documentary, titled ‘Man without a Nation', has been produced jointly by Sailors' helpline co-ordinator V. Manoj Joy and International Transport Workers Federation Inspector K. Sreekumar.


Aung Soe, the fisherman from Thailand, is the hero of the movie and narrates his woes in his own voice. Apinya Tajit, a seafarers' welfare worker from Bangkok, has done some translation work. The film has been directed by Prasanth Kanathur.


Trouble started for the Myanmar-born Soe, when the fishing vessel Prantalay 12, in which he was travelling to Dijbouti, was captured by Somali pirates on April 18, 2010 along with 76 other fishermen. For several months, Prantalay 12 was used as a mother ship to capture other vessels passing through the Indian waters.


When the INS Krishna was patrolling Indian waters, Mr. Soe jumped into the sea and sought help. Mr. Soe knew only Thai language and a few words in English. The Indian Navy was unable to establish his nationality/identity and handed him over to the Kochi Harbour police.


Talking to The Hindu, Mr. Joy said: “Thailand authorities are not willing to take him back as he does not hail from that country. Myanmar also disowned him for want of identity. Mr. Soe should be lucky to be in India as the Kerala Police is taking very good care of him and treating him like their younger brother.


“We want some solution to emerge. The refugee commissioner for the UN, the International Labour Organisation, the International Maritime Organisation and other international organisations and migrant workers forums should seriously devise policies to end this untold human misery of sailors.”


Mr. Soe does not talk much and hasn't learnt Malayalam. His only wish is to get back to Thailand to see his friends who might lend him a helping hand to start life afresh.