அரசின் பெட்ரோலியப் பிரசாரம்!

"பெட்ரோல், டீசல் வாங்கியது போக மக்களிடம் மிகக் குறைவான பணமே இருக்கும். இதனால் மக்களின் வாங்கும் திறன் குறையும். பொருள்களின் தேவையும் படிப்படியாக குறையும். இதனால் பொருள்களின் விலையும் குறையும்" அலுவாலியா 
பி.எஸ்.எம். ராவ்
Published in Dinamani on July 15, 2011:


பெட்ரோல், டீசல், சமையல் எரிவாயு விலையை உயர்த்தினால் காய்கறி உள்ளிட்ட எல்லா அத்தியாவசியப் பொருள்களின் விலைகளும் உயரும். பணவீக்கம் அதிகரிக்கும். அதனால் ஏழை மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கை மேலும் சிக்கலாகும் என்பதுதான் அனைவரது அச்சமும்.

ஆனால், நமது திட்டக்குழுவின் துணைத் தலைவரான மான்டேக் சிங் அலுவாலியா வேறு மாதிரி யோசிக்கிறார். பெட்ரோல், டீசல் விலைகளை உயர்த்துவதன் நோக்கமே பணவீக்கத்தைக் கட்டுக்குள் கொண்டுவருவதுதான் என்று அவர் விளக்கம் கொடுத்திருக்கிறார்.
பெட்ரோலியப் பொருள்களின் விலையை உயர்த்தினால், சரக்குப் போக்குவரத்துக்கான செலவு உயரும். இடுபொருள்களின் விலை உயர்வதால் உற்பத்திச் செலவு அதிகரிக்கும்.
இது ஒட்டுமொத்தமாக விலை உயர்வுக்கு வழிவகுக்கும். இவை அனைத்தும் அப்பாவி மக்கள் மீது சுமத்தப்படும். இதுதான் இதுவரையிலான அனுபவத்தில் நாம் கண்டது. தேர்ந்த பொருளாதார நிபுணர்கள்கூட இதை ஒப்புக் கொள்வார்கள். அதனால்தான் பெட்ரோலியப் பொருள்களின் விலையை உயர்த்துவதற்கு மக்கள் எதிர்ப்புத் தெரிவித்து வருகிறார்கள். பணவீக்கம் அதிகரிக்கக்கூடாது என்பதுதான் அவர்கள் எதிர்பார்ப்பு.
அலுவாலியாவும் இதையேதான் விரும்புவார். அவருக்கும் பணவீக்கத்தைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டும் என்கிற எண்ணம்தான் இருக்கிறது. ஆனால் பணவீக்கத்தைக் கட்டுப்படுத்துவதற்கு அவர் கூறும் நடவடிக்கைதான் பொருத்தமானதாக இல்லை. பணவீக்கம் உயர்ந்துவிடக்கூடாது என்பதற்காக வருமுன் தடுப்பு நடவடிக்கைகளை அரசு எடுக்க வேண்டும் என்பது மக்களின் கோரிக்கை.
ஆனால், அலுவாலியாவோ முள்ளை முள்ளால்தான் எடுக்க வேண்டும் என்பதில் நம்பிக்கை கொண்டவர் போலும். அதனால்தான் பணவீக்கத்தை பணவீக்கத்தின் மூலமே கட்டுப்படுத்துவதற்காகப் புதிய கருத்தை முன்வைத்திருக்கிறார்.
எல்லாப் பொருள்களின் விலையும் உயர்ந்தால், பணப்புழக்கம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் குறையும். இது பணவீக்கம் மட்டுப்பட உதவும், இதுதான் அலுவாலியா கூறியது.
பெட்ரோல், டீசல் வாங்கியது போக மக்களிடம் மிகக் குறைவான பணமே இருக்கும். இதனால் மக்களின் வாங்கும் திறன் குறையும். பொருள்களின் தேவையும் படிப்படியாக குறையும். இதனால் பொருள்களின் விலையும் குறையும் என்பது அலுவாலியா சொல்லவரும் விஷயமாக இருக்கலாம்.
இது கிட்டத்தட்ட ஹோமியோபதி மருத்துவமுறையைப் போன்றதுதான். அதாவது நோய்க்கான மூலகாரணத்தைக் கண்டறிந்து அதையே மருந்தாகத் தருவது. இப்போது பணவீக்கத்துக்குக் காரணம் சில பொருள்களின் விலை உயர்வுதான். அந்தப் பொருள்களின் விலையையே மீண்டும் உயர்த்துவதுதான் அதற்குத் தீர்வாகவும் அமையும்.
இப்படித்தான், பெட்ரோல் விலைகளை உயர்த்தி பணவீக்கத்தைக் கட்டுப்படுத்துவது என்று புதிய ஹோமியோபதி பொருளாதாரக் கொள்கையை அலுவாலியா கண்டுபிடித்திருக்கிறார்.
மான்டேக் சிங்கின் இந்தக் கண்டுபிடிப்பைப் பொருளாதார மேதைகளின் விவாதத்துக்கு விட்டுவிட்டு, நடைமுறை அனுபவம் எப்படியிருக்கிறது என்பதைப்பற்றி மட்டும் நாம் பார்ப்போம்.
எண்ணெய் நிறுவனங்கள் நஷ்டத்தில் இயங்குகின்றன; நாட்டுக்கு வருவாய் இழப்பு ஏற்படுகிறது என்கிற பல்லவியை அரசு தொடர்ந்து பாடிக்கொண்டேயிருக்கிறது. ஏற்கெனவே பல்வேறு பிரச்னைகளால் அரசின் மீது மக்களுக்கு இருக்கும் கோபத்தைக் குறைப்பதற்காகத்தான் அரசின் இந்தக் கழிவிரக்க நாடகம். மக்கள் மீது குறைந்தபட்ச விலையேற்றமே சுமத்தப்படுகிறது, பணவீக்கத்துக்கும் பெரிய பாதிப்பில்லை என்பதுபோல காட்டுவதற்குத்தான் முயற்சிகள் நடக்கின்றன.
அரசு எண்ணெய் நிறுவனங்கள் நஷ்டத்தில் இயங்குவதாகவும், அந்த நிறுவனங்களுக்குக் கிடைக்க வேண்டிய வருவாய் கிடைக்கவில்லை என்றும் அரசு கூறி வருகிறது. கச்சா எண்ணெய் விலையும் காரணமாகக் கூறப்படுகிறது. ஆனால், சர்வதேச கச்சா எண்ணெய் விலை, உள்நாட்டுப் பெட்ரோலியப் பொருள்களின் விலை ஆகியவற்றை ஒப்பிட்டுப் பார்த்தாலும், எண்ணெய் நிறுவனங்களின் ஆண்டு நிதிநிலை அறிக்கைகளை ஆய்வு செய்தாலும், அரசு கூறுவது பொய் என்பது தெரியும். எண்ணெய் நிறுவனங்கள் அனைத்தும் நல்ல லாபத்தில் இயங்குகின்றன. கடந்த 2006-07-ம் ஆண்டிலிருந்து 2009-10-ம் ஆண்டு வரையில் இந்த நிறுவனங்களுக்கு ரூ.1,26,294 கோடி லாபம் கிடைத்திருக்கிறது.
இந்த லாபம் வானத்தில் இருந்து கொட்டிவிடவில்லை. எண்ணெய் வர்த்தகம் மூலம் சம்பாதித்ததுதான். அதிக லாபம் கிடைத்தது என்றால், மக்களிடம் இருந்து அதிக அளவில் பணம் வசூலிக்கப்பட்டிருக்கிறது என்றுதான் அர்த்தம். அதாவது எண்ணெய் நிறுவனங்களின் லாபம், மக்களின் நஷ்டம். இப்படிக் கிடைக்கும் லாபம், பொதுத்துறை நிறுவனங்களின் கொள்கைகளுக்கே நேர் எதிரானது.
பொதுத்துறை நிறுவனங்கள் அனைத்தும் சமூக நலன் கருதியே செயல்பட வேண்டும் என்பது நமது நாட்டின் கொள்கையை வகுத்தவர்களின் நோக்கமாக இருந்தது.
எண்ணெய் நிறுவனங்கள் போன்ற பொதுத்துறை நிறுவனங்கள் "லாபமும் இல்லை, நஷ்டமும் இல்லை' என்கிற அடிப்படையில்தான் செயல்பட வேண்டும். சுகாதாரம், கல்வி போன்றவை கண்டிப்பாக அரசுக்கு நிதிச் செலவை மட்டுமே ஏற்படுத்த வேண்டும். அப்படியிருந்தால்தான் சமூக ரீதியிலான லாபம் கிடைக்கிறது என்று பொருள்.
இதுதான் அறிவார்ந்த சமூகம் அமைவதற்கும், வேலைவாய்ப்புகளைப் பெறும் அளவுக்கு மக்கள் தயாராவதற்கும் வழி. நமது நாட்டின் கொள்கையும் அதுவாகத்தான் இருந்து வந்திருக்கிறது. அந்த வகையில் நாட்டின் வருங்கால வளர்ச்சியில் பங்காற்றப் போகும் முக்கியத் துறையாக பெட்ரோலியத்துறை அடையாளம் காணப்பட்டது. அரசு இதைப் பொறுப்புடன் வழிநடத்த வேண்டும் என்றும் அப்போது முடிவெடுக்கப்பட்டது.
இப்போதைய அரசு நமது கருத்தில் இருந்து மாறுபடக்கூடும். பெட்ரோலியத் துறையைக் காப்பாற்றுவதற்காகப் பெரும் பணத்தை இழந்திருப்பதாகக் கூறக்கூடும். ஆனால், அரசு தரும் புள்ளிவிவரங்களைக் கொண்டே இதில் கொஞ்சமும் உண்மையில்லை என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடியும்.
அரசு அளித்துள்ள தகவல்களின்படி, 2005-06 முதல் 2009-10 வரையிலான நிதியாண்டுகளில் பெட்ரோலியப் பொருள்கள் மூலமாக அரசுக்கு ரூ.3,91,486 கோடி வரிவருவாய் கிடைத்திருக்கிறது. இது தவிர, கம்பெனி வரி, பெட்ரோலிய லாபத்தில் பங்கு, ராயல்டி போன்றவை மூலமாகவும் வருமானம் அரசுக்கு வந்திருக்கிறது. பெட்ரோலியப் பொருள்கள் மூலம் மாநிலங்களுக்கும் கணிசமான வருவாய் கிடைத்திருக்கிறது.
குறிப்பிட்ட அந்த 5 ஆண்டுகளில் மட்டும் மாநிலங்களுக்கு ரூ.72 ஆயிரம் கோடி கிடைத்திருப்பதாக அரசின் புள்ளி விவரங்கள் தெரிவிக்கின்றன. மானியங்கள் தந்து கொண்டிருக்கிறோமே என்று கூறுவார்கள். ஆனால், இவ்வளவு வருமானத்தை கஜானாவில் கொட்டும் துறைக்கு மத்திய அரசு தரும் மானியம் எவ்வளவு தெரியுமா? வருமானத்தில் வெறும் 6.64 சதவீதம்தான். ஒட்டுமொத்தமாக அரசு வழங்கும் மானியத்தில் இந்த மானியத்தின் அளவு 6 சதவீதத்துக்கும் குறைவானதே.
அதாவது, குறிப்பிட்ட அந்த 5 ஆண்டுகளின் புள்ளிவிவரங்களின்படி கிட்டத்தட்ட 4 லட்சம் கோடி ரூபாய் வருவாய் கிடைக்கும் துறைக்கு 26 ஆயிரம் கோடி ரூபாயை மட்டுமே அரசு மானியமாகத் திருப்பித் தந்திருக்கிறது. மற்றதெல்லாம் லாபம்தான். மாநில அரசுகளின் வருவாயையும் சேர்த்தால் லாபம் இன்னும் அதிகமாக இருக்கும்.
அதேபோல், சர்வதேச கச்சா எண்ணெய் விலையால் பெட்ரோல் விலையை அதிகரிக்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படுகிறது என்கிற அரசின் வாதத்தையும் ஏற்க முடியாது.
இந்தியாவிலுள்ள பெட்ரோல் சுத்திகரிப்பு நிலையங்களுக்குத் தேவையான 80 சதவீத கச்சா எண்ணெய் வெளிநாடுகளில் இருந்துதான் இறக்குமதி செய்யப்படுகிறது என்பது உண்மைதான்.
அதேசமயம், மீதி 20 சதவீத கச்சா எண்ணெய் உள்நாட்டிலிருந்தே பெறப்படுகிறது. பெட்ரோல், டீசல் விலையைக் கணக்கிடும்போது உள்நாட்டுக் கச்சா எண்ணெய்க்கும் சர்வதேச விலையே நிர்ணயிக்கப்படுகிறது. இந்தக் கணக்கீட்டை ஏற்க முடியாது. உள்நாட்டுச் சரக்கு நிச்சயமாக விலை குறைவாகக் கிடைக்கக்கூடியதே.
அதுபோல, இந்தியாவிலுள்ள எண்ணெய் சுத்திகரிப்பு நிறுவனங்கள் அனைத்தும் தேவைக்குப்போக உற்பத்தி செய்யப்படும் பெட்ரோல், டீசல் உள்ளிட்டவற்றை வெளிநாடுகளுக்கு ஏற்றுமதி செய்து லாபம் ஈட்டுகின்றன.
இதையும் கணக்கில் கொண்டால், ஒரு லிட்டர் பெட்ரோலை ரூ.20 முதல் ரூ.26-க்குள் விற்க முடியும். அப்படி விற்றாலும் கணிசமான லாபம் கிடைக்கும் என்பதே உண்மை.
ஆனால், கொள்ளை லாபம் அடைவதையே குறிக்கோளாகக் கொண்டு எண்ணெய் நிறுவனங்களும், அவற்றுக்கு ஆதரவாக அரசும் செயல்படுவதுதான் பெட்ரோலியப் பொருள்களின் விலைகள் இந்த அளவுக்கு உயர்ந்திருப்பதற்குக் காரணம்.
உண்மை இப்படியிருக்க, முழுப் பூசணியை சோற்றில் மறைக்கும்விதமாக, "தாங்கிக் கொள்ள முடியாத அளவுக்கு பெரு நஷ்டம்' என்று அரசும், எண்ணெய் நிறுவனங்களும் திட்டமிட்டே பிரசாரம் செய்து கொண்டிருக்கின்றன.
மேலும் மேலும் விலை உயர்த்திக் கொண்டே போகவும், பெட்ரோலைப் போலவே, டீசல், சமையல் எரிவாயு விலைகளை நிர்ணயிக்கும் பொறுப்பை எண்ணெய் நிறுவனங்களிடமே ஒப்படைத்து விடுவதற்காகவுமே இந்த பொய்ப் பிரசாரம் நடத்தப்படுகிறது என்பதில் எந்தச் சந்தேகமும் இல்லை.
இந்தப் பிரசாரத்தில் மயங்கி, மக்கள் விலை உயர்வுக்கு எதிர்ப்புத் தெரிவிக்க மாட்டார்கள் என்பது அரசின் எண்ணம்.
இது ஒருபுறம் இருக்க, மானியங்களை முற்றிலுமாக ஒழித்துவிடும் வகையில் "ரொக்க மானியம்' வழங்கும் திட்டத்தை அமல்படுத்தலாம் என்பதில் அரசு முனைப்பாக இருக்கிறது.
இப்போது சலுகை விலையில் அத்தியாவசியப் பொருள்களைப் பெற்றுவரும் ஏழை மக்களில் பலர் அதிக விலை கொடுக்க வேண்டிய நிலை ஏற்படும். பெட்ரோலியப் பொருள்களுக்கும் இது பொருந்தும்.
ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி அரசு பதவியேற்கும்போது, "அனைவரையும் உள்ளடக்கிய வளர்ச்சி' என்பதே தங்களது பொருளாதாரக் கொள்கையின் அடிப்படையாக இருக்கும் என்று அறிவித்திருந்தது.
இப்போது நடப்பதையெல்லாம் பார்த்தால் "பெரும்பாலானவர்களை வெளியேற்றும்' வெற்றுப் புள்ளிவிவர வளர்ச்சியே அரசின் உண்மையான கொள்கையாக இருக்கும் போலிருக்கிறது.

CHENNAI: ‘Stockyard owners hoarding sand'

Published in The New Indian Express, Chennai on July 13, 2011:

Source:http://expressbuzz.com/cities/chennai/%E2%80%98stockyard-owners-hoarding-sand%E2%80%99/293599.html

CHENNAI: The South Chennai Lorry Owners’ Welfare Association on Tuesday appealed to Chief Minister J Jayalalithaa to immediately ban the second sale of sand by stockyard owners who had created an artificial shortage of the building material across the State. 

Briefing reporters here, association general secretary M K Nagappan said, “Influential stockyard operators like Coimbatore-based M Palanisamy and Arumugasamy have monopolised sand sales by using  ‘second sale’ and are plundering the State’s resources.”

Under the pretext of being sand-loading contractors, these persons had taken over six quarries in Nerumbur, Arasar Koil and Vayalakkavur in Kancheepuram, Perittuvakkam in Tiruvallur, Maragadapuram in Villupuram and Kandrakottai in Cuddalore. They  pile the material in their yards and sell the sand at highly inflated prices, he said.

“Even if our vehicles go to these quarries to load sand using proper permits, they are directed to get the sand from these stockyards for immediate delivery.  Otherwise it would take a minimum of three days for a single load,” he said. According to the association, these stockyard owners sell the material at Rs 2,000 per unit against the government’s fixed rate of Rs 313.

The association appealed to the CM to ban the ‘second sale’ practice at once to end the monopoly of influential stockyard owners. The association also appealed to the CM to constitute a special team and conduct a thorough probe to save the lakhs of entrepreneurs linked to the sand trade

Milk Colony, Madhavaram, cries for attention

By G Saravanan

Published in The New Indian Express, Chennai on July 13, 2011:

Source:http://expressbuzz.com/cities/chennai/milk-colony-madhavaram-cries-for-attention/293480.html

CHENNAI: Local residents and regular commuters using the one-km stretch of Milk Colony Road branching from Madhavaram High Road near Thabalpetti and connecting with the Milk Colony, Madhavaram, have appealed to the local body to repair the particular part of the road as it has become non-motorable for the past six years.

The one-km stretch is the vital link road for thousands of residents living inside the Madhavaram Milk Colony, Mathur MMDA, Chinna Mathur and Manali to reach Chennai city and vice-versa for different works.

Santhanam, a local resident from the locality and who regularly travels through the pot-holed stretch up to a private firm in Mylapore told City Express that the stretch was in bad shape for many years and the authorities of Madhavaram Municipality never took it as a public issue.

“The condition of the stretch is so bad for several years. Regular commuters describe it as a road formed with only pot holes without any black top,” lamented Santhanam.

Besides two-wheelers and other private vehicles, MTC buses use the damaged stretch to reach Madhavaram Milk Colony, Mathur and Manali areas.

“About 50 MTC services take this stretch every day that connect the interior suburban areas to different parts of the city. When they cross the particular stretch, most of the passengers prefer to stand from their seats to keep their body off any back aches,” Krishnan, an employee works with the private restaurant inside the Milk Colony, told City Express.

With the Madhavaram municipal authorities who turned blind eye towards the commuters’ sufferings despite repeated pleas, the locals appealed to the Chief Minister J Jayalalithaa and the state Minister for Animal Husbandry N R Sivapathi to visit the Tamil Nadu Veterinary and Animal Sciences University (TANUVAS) campus located just two kilometers away from the damaged stretch.

“If the Chief Minister or the concerned Minister visits the University campus, they have to travel through the same pot-holed stretch and the official machinery will realise the pain and will take immediate action prior to their visits,” Kumaran, another local resident told City Express.

When contacted for their reaction, neither the Commissioner of the Madhavaram Municipality or any other competent officials from the local body was available for comment.

இறுதி நாட்களும் எனது பயணமும் - 11

Source:http://www.mullai.org/tamil-ilakiyam/43/1163.html

சற்றுநேரமேனும் என்னை புரிந்துகொண்டவர்களாய் என்னோடிருந்த மனிதர்களும் சென்றுவிட்டார்கள். அவர்கள் எழுந்துசென்ற இடைவெளியை வேறு யாரோ வந்து நிரப்பினார்கள்.

மங்கலாகிவிட்ட பார்வையை கூர்மைப்படுத்தியபடி அவதானித்தேன். வயோதிப தம்பதியொன்று தமது பைகளை போட்டு அவைமீது குந்திக்கொண்டிருந்தனர். எனக்கோ கண்களை திறக்க முடியாமல் தலையை வலித்தது. உடலும் மனமும் களைத்து சோர்ந்துபோய்விட்டிருந்தது. போத்திலில் இருந்த, ஒரு மிடறுக்கும் போதாத பானத்தை கவிழ்த்து ஊற்றி நாக்கை முழுதுமாய் நனைத்து விழுங்கினேன்.

சற்றுநேரத்தில் என்முன்னால் சிறுவன் ஒருவன் வந்துநின்றான்.     ‘அக்கா அந்த போத்தில தாறிங்களா?’ என்றபடி. அந்த போத்தில் என்னிடமிருந்தால் என்னை அறிந்தவர்கள் யாராவது தண்ணீருடன் வந்தால் கொஞ்சம் தருவார்கள் என்றிருந்த நப்பாசையையும் அவன் அபகரித்துவிட்டான். அந்தச்சிறுவனுக்கு மறுப்புச்சொல்ல என்னால் முடியவில்லை. போத்திலை அவனிடம் கொடுத்துவிட்டேன். அவனும் வாங்கிய வேகத்தில் போய்விட்டான்.

பட்ட காலிலே படும் கெட்ட குடியே கெடும் என்பதைப்போல எல்லோருக்கும் துன்பங்கள் அதிகரித்துக்கொண்டுதான் செல்கின்றன. போயும் போயும் கிழிந்து கந்தலாய்போன மனதுடன் கிடக்கும் என் கால்மாட்டில்தானா காயப்பட்டவர்களும் வந்து விழவேண்டும். ஆறாத பச்சை காயங்களுடன் வந்த சிலர் செய்வதறியாத நிலையில் இருந்தார்கள்.

தமது ஊன்று கோல்களை பொத்தென கீழே போட்டுவிட்டு நிலத்தில் கிடந்த அவர்களில் களைப்பு அப்பட்டமாய் தெரிந்தது. யாராவது தண்ணீர் தரமாட்டார்களா? எங்கள் காயமடைந்த நிலையை பார்த்து பரிதாபப் பட்டாவது யாரும் ஒரு மிடறுக்குத்தன்னும் தர மாட்டார்களா என்று அவர்கள் சூழவுள்ளவர்களை பார்த்தார்கள் என்றால் அதில் தவறில்லை. ஆனால் எந்த மனிதர்களுமே அவர்களை   பார்க்கவில்லை.

பார்த்தால் தம்மிடமிருந்த சொட்டு நீரையும் கொடுக்கவேண்டி ஏற்பட்டுவிடுமோ என்ற அச்சத்தில் எவரும் அவர்களை கடைக்கண்ணால்கூட பார்க்க விரும்பவில்லை. அந்தப்பையன்கள் தவிப்போடுகிடந்தார்கள்.

வெய்யில் பாடாய் படுத்தியது. அத்தனை சனங்களும் நாவாற குடிக்கக்கூடிய தண்ணீரை படையினரால் வழங்கவே முடியவில்லை. வலியன வாழும் என்பதைப்போல அடித்து மோதி தண்ணீரை பிடித்துக்கொண்டவன் குடித்தான். முடியாதவன் தாகத்தோடு உடல்வற்றி சுருண்டான்.

என் காலடியில் கிடந்தவர்கள் உளறத் தொடங்கிவிட்டார்கள். காயங்கள் அவர்களுக்கு எவ்வளவு வேதனை அளிக்கும் என்பதை என்னாலும் உணரமுடிந்தது. இவர்கள் ஏன் இங்கே வந்தார்கள்? காயப்பட்டவர்களை ஏற்றும் இடத்திற்குச் சென்றிருக்கலாம் அல்லவா? இந்நேரம் மருத்துவமனையை அடைந்திருக்கலாம் அல்லவா? என்று உள்மனம் நினைத்த மறுகணமே அதற்கான காரணங்களையும் எண்ணி அவர்கள்மீது இரக்கத்தையே நிரப்பியது.

அவர்கள் பெரும்பாலும் போராளிகளாக இருந்தவர்களாகவும் இருக்கலாம். அதனால்  தனித்துச்செல்ல அவர்கள் அஞ்சியிருக்கலாம். அல்லது தம் பெற்றோர் சகோதரர்களை தேடித்தான் வந்துமிருக்கலாம். நிறையப்பேர் அப்படித்தான் உறவுகளைத்தேடி அலைந்தார்கள். பெற்றவர்களும் பிள்ளைகளை தேடிக்கொண்டு திரிகிறார்கள் அந்த மனிதச் சமுத்திரத்துள்.

அம்மா அம்மா என்று உளறிக்கொண்டு நிலத்தில் புரளும் காலிழந்தவனுக்கருகில் இன்னொருவன் தன் ஒற்றைக்காலை குத்திக்கொண்டு குந்தியிருந்தான். அவர்களுக்கு அப்பால் இரண்டு பையன்கள் மயக்கநிலையில் கிடந்தார்கள். நான் எழுவதற்குத்தான் முயன்றுகொண்டிருந்தேன். ஆனால் முடியவே இல்லை.

ஒருதுளி தண்ணீரையாவது என்னால் கொடுக்க முடியும் என்றால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும் என்று என் உள்மனம் அரற்றியது. நான்கூட தண்ணி தண்ணி என்று அரற்றிக்கொண்டுதான் கிடந்தேன்போலும். அது அருகிலிருந்த வயோதிப தம்பதியை பாதித்து இருக்கவேண்டும்.

‘இந்தா ஒரு மிடறு குடியம்மா’ என்று தம்மிடமிருந்த குறைப்போத்தல் தண்ணீரை தந்தார்கள். அதில் நான் ஒரு மிடறு நீரை வாயில் நிறைத்துக்கொண்டு என்னிடமிருந்த சத்துக்குளிசை ஒன்றை போட்டு விழுங்கினேன். அது ஓரளவு பலவீனத்தை தடுக்கும் அல்லவா என்ற நப்பாசைதான். கையோடு ஐந்தாறு விட்டமின் சி குளிசைகளையும் எடுத்துக்கொண்டு எழுந்தேன். தலை சுற்றியது. நிற்கமுடியாமல் தடுமாறி மீண்டும் அமர்ந்துவிட்டேன்.

என்னை கட்டுப்படுத்த முயற்சித்தேன். வெட்டைவெளி முழுவதிலும் காயப்போட்ட கருவாடுகள்போல மனிதர்கள் ஏன் படுத்துக்கிடக்கிறார்கள் என்பதை நான் அநுபவபூர்வமாக உணர்ந்தேன். சற்றுநேரத்தின்பின் மிகமெதுவாய் எழுந்துநின்றேன். மெதுவாக காலடிவைத்து நகர்ந்து ஒருவாறு என்னை சமாளித்து நடந்தேன். வாடிவதங்கிப்போய் குந்திக்கொண்டிருந்த  ஒரு தம்பியிடம் இரண்டு  விட்டமின் சி குளிசைகளை கொடுத்தேன்.

‘நாக்குக்கு கீழ் வைச்சிருங்க’ என்றும் சொன்னேன். சொன்னதுதான் தாமதம்;, பறிக்காத குறையாக  அதை வாங்கியவன் தன் வாய்க்குள் எறிந்து கொண்டான். தரையில் புரண்டு புரண்டு கிடக்கும் காலிழந்த தம்பியிடம் மெல்லக் குனிந்து, ‘தம்பி வாயத் திற’ என்று மெதுவாக கன்னக்கில் தட்டினேன்.

பசியோடு காத்திருந்த குருவிக்குஞ்சை போல, அவன் வாய் திறந்தான். அவனது நாக்கு மரக்கட்டை போல வறண்டு வெள்ளை பூத்திருந்தது. அதில் குளிசையை வைத்துவிட்டு உமியுங்கள் என்று எப்படி சொல்வது? ஈரலிப்பே இல்லாத நாவில் குளிசை எப்படி கரையும்? அரை மயக்கத்தில்கிடந்த மற்ற பையன்களின் நாக்குகளிலும் இவ்விரண்டு குளிசைகளை வைத்துவிட்டேன். குறைந்தது ஒரேயொரு குவளை தண்ணீராவது கொண்டுவந்து அவர்களின் நாவை நனைக்க விரும்பியது என் உள்ளம். ஆனால் என்னால் நிற்கக்கூட முடியவில்லை. கால்கள் வலுவிழந்தன. வெற்று நினைவும் வேதனை மனமுமாக மீண்டும் வந்து  நிலத்தில் சரிந்தேன்.

எல்லாமே எனக்கு மங்கலாகத்தான் தெரிந்தன. அந்த பையன்களை நினைக்க அழுகை வந்தது. அப்படி என்னதான் பாவம் செய்தார்கள் இவர்கள்? மனிதர்களை துடிக்கப்பதைக்க வெட்டி கொன்றார்களா? இல்லையே. ஊர்களுக்குள் புகுந்து உறவுகளை பிடித்து கட்டிவைத்து சுட்டார்களா? இல்லையே. பெண்களை கடத்திச்சென்று சித்திரவதை செய்து அவர்கள் குளறக்குளற மானபங்கப் படுத்தினார்களா? இல்லவே இல்லையே.

தமது இனத்தின் விடுதலைக்காக என்று ஆயுதம் தூக்கினார்கள். தம்முடன் மோத வந்த படையினருடன் மோதினார்கள். அதற்காக இவ்வளவு பெரிய தண்டணையா?

என் கண்களில் இருந்து சுடுநீர் வழிந்து கன்னங்களை நனைத்து அப்படியே உதடுகளையும் நனைத்தது. அந்த ஈரத்தை நாவால் தடவி நாவை ஈரலிப்பாக்கிக்கொண்டேன். என் பார்வையின்முன்னே குந்திக்கொண்டிருந்த போராளியின் வளைந்த முதுகு தெரிந்தது. அழுக்கான அவனது மேற்சட்டைக்கு மேலே முதுகு மெதுவாக ஏறியிறங்கிக் கொண்டிருந்தது.

திடீரென நினைவு வந்தவளாய் சொன்னேன்,

‘தம்பி சீனி இருக்கிது. தரட்டா?’

‘தாங்களனக்கா’ என்றான்.

உடனே என் சிறிய பையில் வைத்திருந்த சீனிப்பையை பிரித்து கைநிறைய அள்ளிக்கொடுத்தேன். காலிழந்து கிடந்தவனின் வாயிலும் சீனியை போட்டுவிட்டேன். அவனை காய்ச்சல் எரித்துக்கொண்டிருந்தது என்பதை என்னால் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. அவன்பால் இரக்கம் மேலிட்டது.

இப்போது அவன் முகத்தை ஈரத்துணியால் துடைத்துவிட்டால் எவ்வளவு ஆறுதலாக இருக்கும் என்று வெறுமனே நினைத்துக்கொண்டு வேதனையுடன் வந்து குந்திக்கொண்டேன்.

காலத்தாலும் இந்த உலகத்தாலும் சபிக்கப்பட்ட மாந்தர்கள் நாங்கள் என்று எனக்குள்ளேயே என்னை ஆசுவாசப் படுத்திக்கொண்டேன். என்னிடம் இன்னும் சிறிதளவு சீனியும் சத்துக்குளிசைகளும் இருக்கின்றன. கடைசிப்பொழுதில் காப்பரணருகே கிடந்ததால் எடுத்துக்கொண்டுவந்தது எவ்வளவு நன்றாகப்போய்விட்டது.

எனது பார்வையை போலவே பொழுதும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மங்கிக்கொண்டே போனது. வெய்யில் தாழவிட்டு எப்படியாவது தண்ணீர் தேடவேண்டும் என்ற எண்ணத்தை என்னால் ஈடேற்ற இயலவில்லை. மின்விளக்குகள் ஆங்காங்கே எரிந்து இருளை விரட்டின. எனினும் என்னால் இயங்க முடியவில்லை. வேறு வழி புரியாமல் படுத்துவிட்டேன். கடும் துக்கமாக இருந்தது. மனசுக்கு நெருக்கமான யாராவது அருகில் இருந்தால் எவ்வளவோ ஆறுதலாக இருக்குமே. என்னைப்போல யாராவது தனித்துவிட்டவர்களாவது வந்து என்னோடு சேர்ந்துகொள்ள மாட்டார்களா என்று ஏக்கமாக இருந்தது.

நான் பிறருக்கு இடைஞ்சலாய் ஆகிவிட விருப்பமில்லை. நான் யாருடனும் சேர்ந்து இருக்கப்போய் படையினர் அவர்களிடம் இவள் யார்? உங்களுக்கு என்ன உறவு என விசாரித்தால் அது அவர்களுக்கு பிரச்சினைதானே. இருக்கின்ற கவலைகள் போதாதா? இன்னும் தேடிக்கொள்ள வேண்டுமா?

எல்லாவற்றையும் எண்ணித்தான் தனித்திருந்தேன். எனினும் அந்த ஆதரவற்ற தன்மை என்னில் பயங்கரமாய் தாக்கியது. தானாய் வழிகின்ற கண்ணீரை துடைக்கக்கூட மறந்தவவளாய் கிடந்தேன்.

என் தலைமாட்டில் திடீரென நெருக்கிடியத்த கூட்டம் படுமோசமாய் கலகலத்தது. அவர்கள் ஏதோ திருவிழாவில் கலந்து கொண்டிருப்பவர்களைப் போல அமர்க்களப்படுத்தினார்கள்.

‘சரி சரி இந்த தண்ணிய இப்ப பாவியுங்க. மற்றதுகள கவனமா வையுங்க. பிறகு தண்ணி கிண்ணி எண்டு என்னை ஆக்கினப்படுத்த கூடாது. இப்பவே எல்லாரும் சாப்பிடுங்க. மிச்சமிருந்தா கவனமா கொண்டு வாங்க’ என்று கண்டிப்புடன் சொன்னது ஆண்குரல்.

தொடரும்………….

- ஆனதி

வன்னி இறுதி நாட்கள் ஒரு நேரடி சாட்சியின் அனுபவம் (9,10)

Source: http://www.mullai.org/tamil-ilakiyam/43/1157.html

அதுவரை பொறுமையாக இருந்த படையினன் கதிரையில் அமர்ந்தான். அந்தப் படையினன் உண்மையிலேயே என்ன கேட்கப்போகிறான் என்று தெரியாத தயக்கம் என்னை ஆட்டிப்படைத்ததைவிட தரையில் இருந்து இன்னமும் தவித்துக்கொண்டு கிடக்கும் பையனின் பரிதாபக்கோலம்தான் மனதை துன்புறுத்தியது.

‘தங்கச்சி பேர் சொல்லுங்க’ என்று கேள்விகளை கேட்கத் தொடங்கினான். எனினும் அவனது பார்வை அடிக்கடி அந்த பையனில் நிலைத்தது. அந்த படையினனுக்கு இரக்கம் இருந்தாலும் அவனால் தனித்து எந்த முடிவையும் எடுக்கமுடியாது.

அந்தப் பையனின்மீது பாதிக்கண்ணும் எழுத்தின்மீது மீதிக்கண்ணுமாக பதிவைத் தொடர்ந்தான். எலும்பும் தோலுமாக படையினனின் அருகில்கிடந்த பையன் இன்னமும் அந்தரப்பட்டுக்கொண்டிருந்தான். அன்மை நாட்களில்தான் காயமடைந்திருப்பான் போலும்.

குருதியிழப்பே அவனை அவ்வளவு சோர்வடையச் செய்திருக்கிறது. அவனுக்கு அதிகமாய் வியர்த்துக்கொட்டிது. அவன் கண்களை மூடிவிடுவானோ என்ற அச்சம் எனக்கு எழுந்ததை போலவே அந்த படையினனுக்கும் எழுந்திருக்கலாம். ஒருவாறு நானும் பெயர், முகவரி அடங்கிய பதிவை கொடுத்துவிட்டு அவ்விடத்தைவிட்டு விலகினேன்.

சந்தியாவும் கங்காவும் பதிந்துவிட்டுவர நேரம் இரவு பத்து மணியை தாண்டிவிட்டது. மூவருமாகச்சென்று கூட்டத்திடையே ஒரு இடைவெளியை தேடிப்பிடித்து அமர்ந்துகொண்டோம். என்ன செய்வதென்று புரியவில்லை.

பசியோ தாகமோ களைப்போ எதுவுமே தெரியவுமில்லை. ஆனால் எல்லாம் இருந்தனதான். என் சுடிதாரின் தோள்துண்டை விரித்து மூவரும் நிலத்தில் சரிந்தோம். வானம் இருளாகவே இருந்தது.

கண்ணுக்கெட்டிய தூரம்வரை மின்குழிகள் எரிந்துகொண்டிருந்தன. இருந்திருந்துவிட்டு வட்டுவாகல் தாண்டிய பகுதியில் வெடிச்சத்தங்கள் கேட்டுக்கொண்டுதான் இருந்தன. எனக்கு தலைவலித்தது. மூளை களைத்துப்போனதால் ஏற்பட்ட வலி. கண்களை மூடிக்கொண்டு அமைதியாக கிடக்கத்தான் முயன்றேன். ஆனால் முடியவில்லை.

அந்த இரவு மிகவும் கொடியதாய் இருந்தது. இப்போதைக்கு விடியமாட்டேன் என்றது. நித்திரையுமில்லாத விழிப்புமில்லாத அரைமயக்க நிலையில் கிடந்த என் கால்கள் வலித்தன. நாரி அறுந்துவிடுமளவுக்கு உளைந்தது.

ஒழுங்கான உணவில்லாத காரணமாய் ஏற்பட்ட சத்துக்குறைபாடுதான் காரணம் என்பதை அறிவேன். ஏனெனில் குருதிச்சோகையால் ஏற்கெனவே பாதிக்கப்பட்டவள்தான் நான் என்பது எனக்குத் தெரியும். சற்றே திரும்பக்கூட இடமற்று நெருக்கிக்கொண்டு கிடந்த என் உடலால் வேதனையை தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை.

உடல் வேதனையைவிட மனவேதனை அதிக தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. தூங்க இயலாமல் கண்களில் வழிந்த துயரத்தை துடைத்தபடியே அந்த நீண்டதான இரவை கழித்தேன்.

லட்சக்கணக்கான மக்களிடையே கிடந்தபோதும் யாருமே இல்லாத உணர்வு என்னை வாட்டியது. அது பெற்றோரையோ உறவுகளையோ நினைத்தபோது ஏற்பட்ட உணர்வல்ல. சரிவர இன்னதுதான் காரணம் என்று குறித்துச் சொல்லமுடியாத ஒரு மாபெரும் வெறுமை என்னை விழுங்கிவிட்டதைப்போல உணர்ந்தேன்.

அந்த வெறுமைதான் காலம் முழுதும் இனி என்னை ஆக்கிரமிக்கப்போவதாய் பயங்காட்டியது.

17.05.2009. பொழுது புலர்ந்தபோது பிரமிப்பாக இருந்தது. இலட்சக்கணக்கான மக்கள் வெட்டைவெளி முழுவதையும் நிறைத்துக்கிடந்தார்கள்.

அழுக்கு ஆடைகளோடும் குழப்பமான உணர்வுகளோடும் நின்ற அவர்களில் எவரும் எவருடனும் எதுவும் பேசிப்பகிரவில்லை. ஆளாளுக்கு தண்ணீர் தேடியும் உணவு தேடியும் அலைந்தார்கள்.

உடலால் இயங்கக்கூடிய மனிதர்கள் ஆயிரக்கணக்கானோரிடையே அடிபிடிப்பட்டு அவற்றை கொண்டுவந்தார்கள். அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக சிலர் உணவுப் பொதிகளுடனோ தண்ணீர் போத்தில்களுடனோ போவதையும் வருவதையும் காணமுடிந்தது. சிலர் தம் உடைகளையும் நனைத்துக்கொண்டு சென்றார்கள்.

‘

ஒரு போத்தில் தண்ணிக்காககூட இரத்தம் சிந்தவேண்டி இருக்கு’ என்றபடி எங்களை கடந்து சென்றவரை அவதாணித்தேன். அவரது கெண்டைக்காலில் இருந்து குருதி வழிந்துகொண்டிருந்தது. கொஞ்சத் தண்ணீருக்கு தொகையானவர்கள் போட்டி போடுவதால் ஏற்படும் தகராறுகளை போக்க படையினர் வரிசையில் நிற்கச் சொன்னார்களாம்.

வரிசையில் நி;ன்றால் கிடைக்காதென்று அதை குழப்பிக்கொண்டு நின்ற அனைவருக்கும் மட்டையடி விழுந்ததாம். இப்படியான கதைகளை கேள்விப்படவே தண்ணீர் வேண்டாம் என்றுவிட்டது என் உள்ளுணர்வு.

இடிபட்டுப்போய் ஒரு குவளை தண்ணீரைகூட என்னால் எடுத்துவர முடியும் என்று எனக்குத் தோன்றவில்லை. அடடா பதியும் இடத்தில் தந்த போத்திலையாவது கொண்டு வந்திருக்கலாமே என்று கவலையாக இருந்தது.

இவ்வளவு தொகையானதாக மக்கள் வருவார்கள் என்று படையினருக்கு தெரியாதாம். இலட்சக்கணக்கான மக்கள் முள்ளிவாய்க்காலில் இருந்ததுபற்றி அவர்கள் அறிந்திருக்கவில்லையாம்.

அதனால்தான் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட உணவும் தண்ணீரும் போதாமல் போய்விட்டதாம். சில ஆயிரம்பேர்தான் வருவார்கள் என்று அரசாங்கம் தமக்குச் சொன்னதாக படையினர் சொல்கின்றார்களாம் என்று மக்கள் கதைத்துக்கொண்டார்கள்.

யானைப்பசிக்கு சோளப்பொரி கிடைத்ததைப்போல சில ஆயிரம்பேருக்கு உணவு கிடைத்தது. பல்லாயிரம்பேர் பட்டினியோடு கிடந்து அழுந்தினார்கள்.

பரந்த புல்வெளியை பகுதி பகுதியாக முட்கம்பிகள் பிரித்திருந்தன. முட்கம்பியின் வெளிப்பகுதி எங்கும் படையினர் காவல் செய்தபடி நின்றார்கள். அவர்கள் எல்லோரும் என்னவெல்லாம் நினைத்துக்கொண்டிருப்பார்கள் என்பதை புரிய முடியவில்லை. ஏனெனில் அவர்களது முகங்களில் எந்தவிதமான உணர்வுகளுமே இருக்கவுமில்லை.

‘அக்கா எங்களால் அடிபிடிப்பட்டு சாப்பாடு தண்ணியெல்லாம் எடுக்க முடியாதக்கா. அதோட ஆளாலுக்கு வந்து எழுப்பி கூட்டிக்கொண்டும் போறாங்கள். ஆமி வந்து வா எண்டு கூப்பிட்டால் வரமாட்டன் எண்டு என்னெண்டு சொல்ல முடியும். நாங்க தாமதிக்கிற ஒவ்வொரு நிமிசமும் பிரச்சினைதான். இண்டைக்கே உள்ள போவமா?’ என்றாள் சந்தியா.

அவள் சொல்வதும் சரிதான். மூவரும் சென்று உள்ளே செல்பவர்களது வரிசையில் நின்றோம். வரிசையோ ஆமையைவிட குறைந்த வேகத்தில் நகர்ந்தது. பல நேரங்களில் நகரவேயில்லை. அதிகாலை ஐந்துமணிக்கே வரிசையில் இடம்பிடித்துவிட்ட நாங்கள் பகல் பத்துமணிக்கு பிறகுதான் உள்நுழையும் வாயிலருகே வரமுடிந்தது.

ஆனால் அவ்விடத்தில் மூச்செடுக்கவே திண்டாடவேண்டி இருந்தது. குய்யோ முறையோ என்ற சத்தமும் கூக்குரலும் நெருக்கித்தள்ளலுமாக ஒரே களேபரம். சனங்களோடு முண்டியடித்துக்கொண்டு மணிக்கணக்காக நின்றும் அந்த நுழைவாயிலின் கம்பிகளை எட்டிக்கூட தொடமுடியவில்லை.

குழந்தைகளை தூக்கிக்கொண்டும் சிறுவர்களை கெட்டியாகப் பிடித்துக்கொண்டும் நிற்கும் பெற்றவர்கள் படும்பாட்டை பார்க்க பரிதாபமாக இருந்தது.

மக்கள் அவ்வளவு நெருக்குவார பட்டுக்கொண்டு நிற்கையில் நானும் முண்டியடித்துக்கொண்டு நிற்பது ஈனத்தனமாகவே பட்டது. அப்படி நிற்பதை மிகுந்த அவமானமாக உணர்ந்தேன். என்னை நானே வெறுத்தேன்.

எந்த மக்களுக்காக உயிரையும் கொடுக்கத்துணிந்தவளாய்அத்தனைகாலம் உறுதியுடன் நின்றேனோ அந்த உறுதியெல்லாம்தொலைந்தவளாய் தவிக்கும் சனங்களுக்கு ஒரு வார்த்தைசொல்லக்கூட தகுதியற்றவளாய் நிற்பது கொடுமையானதாய்இருந்தது.

‘சந்தியா எனக்கு அந்தரமாக்கிடக்கு சந்தியா. சனம் போகட்டும் நாங்க ஆறுதலா போவம்’ என்றேன் அவளின் காதருகே.

‘எனக்கும் ஒரு மாதிரித்தானக்கா இருக்கு. சனங்கள் என்ன நினைக்குதுகளோ எண்டு குற்ற உணர்வாகத்தான் இருக்கு’ என்றாள் அவளும்.

‘சரி. பின்னுக்குப்போவம்’ என்று நான் திரும்ப முயன்றேன். என்னால் உடலைக்கூட திருப்ப முடியவில்லை. நிற்கும் இடத்திலிருந்து காலை தூக்கினால் தூக்கியபடியே நிற்க வேண்டியதுதான். மீண்டும் இடம்பிடித்து ஊன்ற அரைமணிநேரம் தேவைப்படும் என்பதை இவ்விடத்தில் நின்ற எவராலும் மறுக்கமுடியாது. அத்தனைபேரும் அரைக்காலில்தான் நின்று தடுமாறினார்கள்.

சனங்களில் முட்டுப்பட்ட என் கைகள் எரிந்தன. அவ்வளவு உடல் வெம்மை. என்னால் ஒரு அடிகூட எடுத்துவைக்க முடியவில்லை. ஒவ்வொரு தடவை காலை நகர்த்தவும் நீண்டநேரம் முயற்சிக்கவேண்டி இருந்தது. சன வெக்கையால் அவிந்துகொண்டிருந்தேன்.

மற்றவர்கள் விடுகின்ற மூச்சு என்னில் சுட்டது. ஓவ்வொருவரின் உடலும் அனலெனச்சுட்டது. மற்றவர்கள் என்னில் முட்டும்போது என்னால் கட்டுப்படுத்த முடியாதளவு ஆற்றாமையும் சினமும் வந்தது. அப்படித்தான் மற்றவர்களுக்கும் இருக்கும் என்பதை உணர்ந்துகொண்டு இயலுமானளவு பொறுமை காத்தேன்.

சுமார் ஒரு மணிநேரம் முயன்று ஒவ்வொரு பாதமாய் எடுத்துவைத்து மக்கள் ஐதான பகுதிக்கு வந்தேன். ஓரிரு குடும்பங்களாய் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக குந்திக்கொண்டிருந்தவர்களில் எனக்குத் தெரிந்தவர்கள் இருந்தார்களா இல்லையா என்று தெரியவில்லை. ஏனெனில் கொஞ்சம் நிதானமற்ற நிலையை உணர்ந்தேன். விழமுன் நிலத்தில் அமர்ந்துகொண்டேன்.

அப்படியே எனது பையின்மீது சரிந்து மேற்துணியால் மூடிக்கொண்டு அமைதியாக கிடக்க முயன்றேன். சற்றுநெரத்தில் ஓரளவு நிதானத்தை பெறமுடிந்தது.

நான் எப்போதுமே அப்படித்தான். வலியை உணர்ந்து அதை தாங்கிக்கொள்வேன். அங்கம் முழுவதும் ஆயிரம் காயங்களை சுமந்துகிடந்த காலங்களிலும் குளறி அழுதவளில்லை.

வலியை மூளையால் கிரகித்து அதை உள்வாங்கி அநுபவித்துத்தானே தாங்கிக்கொண்டேன். இப்போது அதே பழைய காயங்களை வெய்யில் கடுமையாய் வறுத்தெடுத்தது. சற்றுநேரத்தின்பின் எழுந்து அமர்ந்துகொண்டேன். ஆனால் கண்களில் காட்சிகள் எதுவும் தெளிவாய் தெரியவில்லை.

‘என்னக்கா தனிய குந்திக்கொண்டு இருக்கிறிங்க?’ என்று பழக்கப்பட்ட குரலொன்று மெதுவாய் கேட்டது.

  

‘என்னக்கா தனிய இருக்கிறிங்க?’ என்றது பழக்கப்பட்ட குரலொன்று.

‘ஆ சசியக்கா’ என்று வந்த வார்த்தையை அடக்கிக்கொண்டு மெதுவாக புன்னகைத்தேன். ஏனோ அவளை கண்டது கொஞ்சம் ஆறுதலாகத்தான் இருந்தது. அப்போது அவளை தங்களுடன் அழைத்துக்கொண்டு வந்தவர்கள் தேநீர் அருந்துவதற்காக வரச்சொல்லி சைகைகாட்டி அவளை அழைத்தனர்.

என்னுடன் நிற்கும்போது அழைத்ததால் அவள் என்னை விட்டுவிட்டுச்சென்று எப்படி தேநீர் பருகுவதென்று தடுமாறினாள். ஆயிரக்கணக்கான மக்களுக்கு மூன்றுவேளையும் கஞ்சிகாய்ச்சி ஊற்றியவள் சசியக்கா.

போரின் இறுதி நாட்களில் தொடர்ச்சியாக கஞ்சிக்கொட்டிலை இயக்குவதற்காக அவள் எறிகணை மழைக்குள்ளும் படாதபாடு பட்டவள். நான்தான் அவளை வட்டுவாகலில் வைத்து போ போ என்று பலவந்தப்படுத்தி அனுப்பியவள். என் சொல்லை கேட்டுத்தான் உறவுகளை தேடிப்பிடித்து அவர்களுடன் வந்திருக்கிறாள்.

அவள் சேர்ந்து வந்தவர்களிடம் இருக்கும் கொஞ்சத் தண்ணீரையும் சீனி தேயிலையையும் தெரிந்துகொண்டு எனக்கும் தா என் சிநேகிதிக்கும் தா என்று அவளால் எப்படி கேட்க முடியும். ஆங்காங்கு நின்று அவதானிக்கும் படையினரும் காட்டிக்கொடுப்போரும் என்னை போராளி என்று இனங்கண்டுகொண்டு வந்துவிட்டால் அவர்களையும் அல்லவா விசாரிப்பார்கள்.

அந்த பயம் குடும்பமாக வந்துள்ளவர்களுக்கு எழுவதிலொன்றும் தவறில்லையே. என் கண்முன்னாலேயே பலர் படையினரால் விசாரணைக்கென்று அழைத்துச்செல்லப்பட்டதை பார்த்துக்கொண்டு மக்கள் ஆதரிக்கவில்லை என்று குறைசொல்ல முடியாது. அவர்களுக்கு மனதிருந்தாலும் இடமில்லாத சூழல்தான் அது. சசியக்காவின் திண்டாட்டத்தை புரிந்துகொண்டு சொன்னேன்.

‘பறவாயில்லையக்கா. நீங்க போய் குடியுங்க. சுடுதண்ணி இருக்குமெண்டால் என்னட்ட கோப்பியும் சீனியும் இருக்கு. அரை டம்ளர் எண்டாலும் தாங்க. நான் இதிலையே இருக்கிறன்.’ என்றேன். சசியக்கா சென்று அவர்களிடம் கேட்டுவிட்டு வந்து என்னிடமிருந்த சிறியபொதி சீனியையும் கோப்பியையும் வாங்கிச்சென்றாள்.

அக்குடும்பத்தின் தாயார் கோப்பியை ஆற்றி சசியக்காவிடமே கொடுத்தனுப்பினார். அமைதியாக இருந்து கோப்பியை அருந்தினேன். முதல்நாள் மதியம் அருந்திய தேநீருக்குப்பின்பு நான் குடித்த பானம் அதுதான்.

கோப்பி அருந்தியபின் தலைச்சுற்று குறைந்து விட்டது. கொஞ்சமாய் ஒரு உற்சாகமும் தெரிந்தது. அவ்விடத்திலேயே அமர்ந்திருந்தேன். கோப்பியை ஆற்றித்தந்த குடும்பமும் தலையாட்டிவிட்டு போய்விட்டது. பின்பு எழுந்தேன்.

யாராவது எங்களுடன் வா என்று அழைக்கக்கூடியவர்கள் இருக்கிறார்களா என்று நோட்டமிட்டேன். நன்றாகத் தெரிந்த ஆயிரம்பேர் இருந்தாலும் அவர்களில் எவரும் போராளிகளாய் இருந்தவர்களை தம்மோடு அழைத்துச்செல்ல துணியவில்லை. அதை தவறு என்றும் சொல்ல முடியாது. அறிந்தவர்கள் யாரும் அவர்களாய் தலையசைத்தால் மட்டுமே நானும் தலையசைத்தேன்.

திருவிழாவில் தொலைந்தபோன சிறுமியைப்போல அங்குமிங்கும் பார்த்தபடி அல்லது யாரையோ தேடியபடி அசைந்துகொண்டிருந்தேன். யாரோ என் போராளிப் பெயரைச்சொல்லி சத்தமாக அழைத்தார்கள். அட இவ்வளவு அச்சமான நிலையிலும் என்னை பெயர் சொல்லி அழைக்கக்கூடியவர்கள் இருக்கிறார்கள்தான். குரல் வந்த திசையை பார்த்தேன். தெரிந்தவர்தான். தன் மனைவி பிள்ளைகளோடு இருந்தவர் தம்மருகில் வருமாறு கையை காட்டினார். சென்றேன்.

‘இருங்களன் அக்கா’ என்றாள் அவனது துணைவி. அவளருகே அமர்ந்துகொண்டேன். அந்த குடும்பத்தை எனக்கு பல ஆண்டுகளாக தெரியும். என்னை கண்டவுடன் அவளது கண்கள் குப்பென கலங்கின. அவளை பார்க்க எனக்கும் அழுகை பொத்துக்கொண்டுதான் வந்தது. சற்றுநேரத்தில் எங்களை கட்டுப்படுத்திக்கொண்டோம். பின்புதான் அவள் - தான் காயப்பட்டிருக்கும் விடயத்தை சொன்னாள்.

‘எனக்கெல்லா அக்கா காயம்’ என்றாள். அப்போதுதான் அவளின் தோற்றத்தை அவதானித்தேன். கையில்லாத சட்டையை அணிந்திருந்த அவளுக்கு காயம் எதிலென்று தெரியவில்லை. அவளது விலாவின் மேற்பகுதியில் சிறிய காயமிருந்தது. பஞ்சை வைத்து கையால் அதை அமர்த்திக்கொண்டே இருக்கவேண்டியிருந்தது. ஒட்டுவதற்கு எதுவும் இருக்கவில்லை.

‘ஒட்டிவிடக்கூடியமாதிரி ஏதுமிருந்தால் தாங்களனக்கா’ என்று பரிதாபமாக கேட்டாள். என்னிடம் சிறிதளவு குளிசைகள் தவிர மருத்துவத்திற்கான வேறு எதுவும் இருக்கவில்லை. தொடர்ச்சியாக சரியான உணவில்லாத காரணத்தால் இரத்தச்சோகையினால் பாதிக்கப்பட்டிருந்த எனக்கு மருத்துவத் தோழிகள் விட்டமின் குளிசைகளை தந்திருந்தார்கள்.

அவற்றை நான் என் பையிலேயேதான் வைத்திருந்தேன். நான் என்னிடமிருந்த சத்துக்குளிசைகளில் கொஞ்சம் கொடுத்தேன். அதை ஒவ்வொருநாளும் குடிக்கச்சொல்லி அக்கறையோடு கொடுத்தேன். அப்போது என்னால் செய்யக்கூடியதாய் இருந்தது அவ்வளவுதான்.

அவர்களுடைய மூத்த மகன் தண்ணீர்போத்தலுடன் வந்துசேர்ந்தான். பதினான்கு வயதுடைய அச்சிறுவன் என்னை பார்த்து புன்னகைத்தான்.

‘அம்மா அக்காவுக்கு குடிக்க குடுங்க’ என்றபடி தன் தாயாரிடம் தண்ணீரை கொடுத்தான். அவள் மூடியை திறந்து போத்திலை என்னிடம் நீட்டினாள். அவர்களது பேரன்பை அப்போது புரிந்துகொண்டேன். அவ்விடத்தில் யாரும் தண்ணீரையெல்லாம் அறிந்தவர் தெரிந்தவர்களுக்காக தியாகம்செய்ய விரும்ப மாட்டார்கள்.

தண்ணீருக்கு அப்போதே விலை ஏறிவிட்டிருந்தது. இயக்கூடியவர்கள் எடுத்துவந்து அதை விற்று பணமாக்கிக்கொண்டிருந்தார்கள். நான் தண்ணீரை வாங்கி கொஞ்சமாய் குடித்தேன். சற்றுநேரத்தில் அவர்களும் புறப்பட்டு விட்டார்கள்.

உச்சி வெய்யில் மண்டையை பிளந்தது. கண்கள் தம்பாட்டில் சோர்ந்தன. அரை மயக்க நிலை என்னை கீழே சரித்தது. யாரோ கிழித்துப்போட்ட புகைப்படங்களடங்கிய அல்பம் ஒன்றை நிலத்தில் விரித்துவிட்டு கையில் தலையை வைத்துக்கொண்டு படுத்துவிட்டேன்.

நேரம் எப்படி கழிந்ததென்று புரியவில்லை. வெய்யில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் என் சக்தியை உறிஞ்சிக்கொண்டிருந்ததை என்னால் உணரமுடிந்தது. தண்ணீர் குடிக்கவேண்டும் என்று தாகமாய் இருந்தது. ஆனால் என்னிடம் ஒருதுளி தண்ணீருமே இருக்கவில்லை. வயிறு புகைந்தது.

சொல்லிவைத்தாற்போல அந்த வெட்டையில் இருந்த முக்கால்வாசிப்பேரும் அரை மயக்கத்தில்தான் கிடந்தார்கள். வரவர மக்கள் தொகை பெருகுவதை உணரமுடிந்தது. என்னையும் நெருக்கிக்கொண்டு சிலர் என்னருகே சரிந்தார்கள். வானம் ஒருவித மங்கலாய் தெரிந்தது.

உண்மையிலேயே வானம் மங்கலாய்த்தான் இருந்ததா அல்லது என் உணர்வுக்கு அப்படி தெரிந்ததா என்று புரியவில்லை. ஆனாலும்கூட வெம்மையை தாங்க முடியவில்லை. கண்களை திறந்து பார்ப்பதும் மூடிக்கொள்வதுமாக நீண்டநேரத்தை போக்கினேன்.

என்னருகே அமர்ந்த காயப்பட்ட பையன் ஒருவனது தாயார் தண்ணீர் போத்திலொன்றுடன் வந்தார். தன் மகனுக்கு குடிக்க கொடுத்துவிட்டு என்னை போராளி என்று இனங்கண்டதால் எனக்கும்கூட ஒரு குவளை தண்ணீர் தந்தார். அந்தத் தாயாரில் ஏற்பட்ட நன்றியுணர்ச்சியை என்னால் வெளிக்காட்ட தெரியவில்லை. உள்ளார்ந்த மகிழ்ச்சியோடு அதை பருகினேன். பின்பு என்னைப்பற்றி என் குடும்பம் பற்றி விசாரித்தாள். பதில் சொன்னேன்.

‘எனக்கு உங்கட குடும்பத்தை தெரியுமடா? அம்மாக்கள் காயப்பட்டவையாமே உண்மையா?’

‘ஓமம்மா. கப்பலால அனுப்பினதால பறவாயில்லாம போயிட்டாங்க’ என்றேன்.

‘அதுதான் நல்லதடா. இப்பிடியொரு பயணத்தை உங்கட அம்மாவால தாங்கியிருக்கவே முடியாது என்று சொல்லிக்கொண்டே கோல்மன்ஸ் பை ஒன்றை உடைத்து தண்ணீர் போத்திலுக்குள் கொட்டினார். அதற்குள் கொஞ்சம் சீனியையும் போட்டுவிட்டு குலுக்கினார். குளிர்பானம் தயாராகிவிட்டது. அதில் அருகிலிருந்த சிறுமிக்கும் குடிக்கக் கொடுத்தார்.

பின்பு போத்திலை தனது மகனருகில் வைத்துவிட்டு

‘தாகமாய் இருக்கும்போது மட்டும் ஒவ்வொரு மிடறு குடிங்க ஐயா’ என்றார். மனசு கேட்கவில்லை போலும்.

குவளை ஒன்றில் முக்கால்வாசிக்கு ஊற்றி எனக்கும் தந்தார்.

‘தம்பிக்காக வையுங்க அம்மா. காயப்பட்டவன் பாவம்’ என்று அதை தியாகம் செய்யத்தான் விரும்பினேன். ஆனால் செய்யவில்லை. அதனை வாங்கி அவ்விடத்திலிருந்த சிறிய போத்திலொன்றில் ஊற்றி வைத்துக்கொண்டேன்.

நானும் தாகம் மேலிடும்போது அரைமிடறாவது குடிக்கலாம் அல்லவா? கண்களை திறந்து பார்க்கவே முடியாத வெய்யிலின் அகோரத்தில் நான் மயங்கித்தான் கிடந்தாலும் எவரும் உதவாமல்போகலாம் அல்லவா? அந்த பகல் என்னை வறுத்து எடுத்துவிடும் என்பதை புரிந்துகொண்டு அதை குடிக்காமல் வைத்திருந்தேன். அந்தத் தாய் அருகிலிருந்த சிறுமிய பற்றி சொல்லத் தொடங்கினார்.

‘இந்த பிள்ளைக்கு அப்பா அம்மா இல்லையடா. ஷெல்லடியில செத்திட்டுதுகள். ஊர் சனம், இந்தப்பிள்ளைய என்னை கூட்டிக்கொண்டு போகச்சொல்லி கெஞ்சினதுகள். நான் எங்கட ஊரில மாதர்சங்க தலைவியாக இருந்தனானம்மா. அதுகளின்ர வேண்டுகோள தவிர்க்க முடியேல்லை. அதோட இந்த பிள்ளையும் பாவம் தானேடா. இதுக்கு யார் இருக்கிறா? அழக்கூட தெரியாம அநாதையா நிக்கிது. வவுனியாவில இவட சொந்தக்காரர் இருக்கிறாங்க. கொண்டுபோய் அதுகளோட சேத்துவிட்டால் சரி. அதுகளும் அப்பா அம்மா இல்லாத இந்த பிள்ளைய ஏற்குதுகளோ மாட்டுதுகளோ யாருக்குத் தெரியும்.’ என்றுவிட்டு கொஞ்சநேரம் அமைதியாக இருந்தார்.

‘என்ர மகனுக்கும் காயம். இஞ்ச பாரம்மா விலா பிளந்துகிடக்கு. நான் என்ர பிள்ளைய பாப்பனா இந்த பிள்ளைய பாப்பனா? யாரையம்மா நான் தூக்கிக்கொண்டு வாறது? என்னை ஒருதரும் கொடுமைக்காரி எண்டு சொல்லாதிங்க. இந்தப்பிள்ளை தன்ர பிஞ்சுக்காலால நடையா நடந்துதானம்மா வந்தது. அதுக்கு வயிறு நிறைய சாப்பாடு போடாட்டிலும் அது என்ர பிழையில்லம்மா. உயிர் வாழ்றதுக்கு மட்டும்தான் தின்னக் குடுக்கிறன். என்னட்ட என்னம்மா இருக்கு? என்ர மகனுக்கே குடுக்க காணாது. அதில கொஞ்சத்தை பிச்சுத்தான் இவவுக்கு குடுக்கிறன். ஏதோ என்னால முடிஞ்சது’ என்று பெருமூச்சு விட்டார் அந்த தாயார்.

இப்படியொரு இக்கட்டான நேரத்தில் ஐந்து வயது சிறுமியை பொறுப்பெடுத்திருப்பதே பெரிய விடயம். குழந்தையின் நிலைமையையும் தாயாரின் இல்லாமையையும் நினைத்து வேதனைப்பட மட்டுமே என்னாலும் முடிந்தது.

எங்கள் நாட்டில் அநாதைகளே இருக்கக்கூடாது என்பதற்காக எத்தனைவிதமான ஏற்பாடுகள் இருந்தன. எத்தனை இல்லங்களும் காப்பகங்களும் செயற்பட்டன. இதோ கண்முன்னாலேயே அநாதைகள் அதிகரித்துக்கொண்டு செல்கிறார்கள். நினைக்க நினைக்க வேதனையும் வெறுப்புமாக இருந்தது. என் கையறு நிலையை நான் வெறுத்தேன். மரணம்கூட தீண்டாத மனுசியாக இருக்கிறேனே என்று என்னைநானே நொந்துகொண்டேன்.

‘அம்மாச்சி இந்த பிள்ளையையும் பைகளையும் கொஞ்சநேரம் பாத்துக்கொள்ளம்மா. நான் தம்பிய கொண்டே பனையடியில இருத்திப்போட்டு வாறன்’ என்ற அந்த தாய் தன் மகனை தோளில் சாய்த்து தூக்கி நிறுத்தி அணைத்துப்பிடித்துக்கொண்டு மெதுவாக நடந்தாள்.

நான் அந்த சிறுமியை அவதாணித்தேன். சூழ்நிலையின் தார்ப்பரியத்தை அறியாதவளாய் அந்தச்சிறுமி கள்ளங்கபடமற்று சிரித்தாள். நான்கு அல்லது ஐந்து வயதை தாண்டியிராத குழந்தை. பாவம் இந்த பிஞ்சுக் கால்களால் எவ்வளவு தூரம் நடந்திருக்கிறாள். எனது இதயம் இரும்பாய் கனத்தது. வேதனையுடன் பைமீது சாய்ந்துகொண்டேன். தாங்க மாட்டேன் என்று இதயம் விம்மிப்புடைத்தது. பற்களை கடித்துக்கொண்டு அழுகையை அடக்கினேன்.

‘அன்ரி அன்ரி’ என்று அணுங்கலாய் அழைத்தது ஒரு மழலை குரல். என்ன என்று கேட்கக்கூட தெம்பற்றவளாய் மயங்கிக்கிடந்தேன் நான். மீண்டும் என்னை அழைத்தபடி தோளில் தட்டினாள் அந்த சிறுமி.

‘என்னம்மா?’ என்றேன் இரக்கத்துடன்.

‘அன்ரி கொஞ்சம்போல இதில குடிக்கட்டா? பசிக்குது. சரியா பசிக்கிது’ என்றவள் நான் போத்திலில் வைத்திருந்த அந்த சிறிதளவு குடிபானத்தை தொட்டு காட்டினாள். நான் ம் என்றதுதான் தாமதம் அவள் ஆவலோடு போத்திலை எடுத்து திறந்து இரண்டு மிடறு குடித்தாள். அதில் கொஞ்சத்தை மூடி எனக்காகவும் என்று வைத்தாள். அவளையே பார்த்துக்கொண்டிருந்த என்னைநோக்கி பளீரென புன்னகைத்தாள்.

அந்தப்புன்னகையில் நன்றியும் மகிழ்ச்சியும் மட்டுமல்ல கொஞ்சமாய் வெட்கமும் தெரிந்தது. முன்பின் அறியாதவர்களிடத்தில் கேட்டுவாங்கி குடித்தேனே என்பதால் ஏற்பட்ட நாணம்தான் அது என்பதை புரிந்துகொண்டு மெதுவாய் அவள் கையில் தட்டிக்கொடுத்தேன்.

சற்றே நேரத்தில் திரும்பிவந்த அந்த தாயார் மிகுதி பைகளையும் தூக்கிக்கொண்டு அந்த சிறுமியையும் விரல்பிடித்து அழைத்துச்சென்றார். செருப்புகளற்ற அந்தப் பிஞ்சுக் கால்கள் எட்டி நடைபோட்டன. விரைவிலேயே அந்தக்கால்கள் சனத்திரளுக்குள் மறைந்து என் கண்களிலிருந்து காணாமல்போய்விட்டன. ஆனால் மனசுக்குள்………………

தொடரும்………………

ஆனதி