Liu Yang: China's first female astronaut

Source: http://www.channelnewsasia.com/stories/featurenews/view/1207952/1/.html 

Pic courtesy: http://www.thejakartapost.com 

BEIJING: As a child, Liu Yang had her sights set on becoming a lawyer and once wished to be  a bus conductor, but decades later she is preparing to travel to space as China's first ever female astronaut.

It was a visit by the People's Liberation Army (PLA) to her school in central China that changed young Liu's mind as she realised she wanted to become a pilot -- a decision that eventually saw her take on the historic role.
Liu was unveiled as China's first female astronaut on Friday, and is due to blast off to space later Saturday along with two other male colleagues aboard the Shenzhou-9 spacecraft, in China's most ambitious space mission yet. "From day one I have been told I am no different from the male astronauts," Liu, a trained pilot who is married but has no children, said in comments carried by state media.
Liu first joined the army in 1997, and has racked up 1,680 flying hours since then, according to the state-run Xinhua news agency.
She was recruited as a prospective astronaut in May 2010 before being confirmed as one of six candidates shortlisted for the Shenzhou-9 spacecraft mission three months ago.
"As a pilot, I flew in the sky. Now that I am an astronaut, I will fly in space. This flight will be much higher and further away," Liu -- a keen cook who likes to make "cola chicken wings" -- told reporters ahead of the launch.
China is the third country after the Soviet Union and United States to send a woman into space using its own technology. Liu will join two male colleagues, Jing Haipeng and Liu Wang.
"As much as possible, I would like to experience the weightless environment of space, appreciate the beauty of Earth, to see our beautiful home," she told reporters.
"I will record my own feelings and experiences, and bring them back to share with everyone."
But as a child, Liu did not dream of the stars, and instead wanted to become "a lawyer like the ones in television series," according to Xinhua.
"The first time she sat on a bus with her mother, she also thought becoming a bus conductor would be great, as she could ride the bus every day," it said.
Decades later, she has become a national heroine, and her mission is being excitedly followed in the Chinese media and on the country's popular microblogs.
Banners have reportedly been put up at her former high school in central China's Henan province to celebrate her selection as the country's first female "taikonaut", as the country dubs its space travellers.
State broadcaster CCTV said Liu was selected for her "excellent skills and psychological qualities".
She was once praised for her cool handling of an incident when her jet hit a flock of pigeons, but she was still able to land the heavily damaged aircraft.
Liu is married with no children. State media has said that China requires female astronauts to be married and preferably have a child, due to concerns over potential exposure to radiation that could harm their fertility. In a CCTV interview, she thanked her husband and said she felt "very guilty" that she had not been able to spend time with her family due to months of training that saw her rehearse for the mission 16 hours a day.
"He has been very supportive of me," Liu said. "I am very thankful to him."
She said she would discuss having children after her return from the mission.
"I love children and life. Being a housewife and spending time with the family is a type of happiness, but being an astronaut perhaps is another type of happiness that not everyone could have," she said, according to Xinhua.
- AFP/wm

Retired geologist claims discovery of Genghis Khan mausoleum

Source: http://english.peopledaily.com.cn/102774/7845261.html

Wang Jingwu, a retired geological worker, explores the relic site of in Helan Mountains in Ningxia Hui Autonomous Region. (cnr.cn)
The discovery of the mausoleum of Genghis Khan will stun the world undoubtedly.Recently, after the research on the history of the Mongolia and the Yuan Dynasty andbased on the on-the-spot investigation in the past forty years, a retired geological worker named Wang Jingwu made a conclusion boldly and confidently that both the mausoleum of Genghis Khan and the imperial mausoleum of Yuan Dynasty are locatedat the Chaqikou in Helan Mountains in north China's Ningxia Hui Autonomous Region. 

Genghis Khan (1162-1227) was the founder and Great Khan of the Mongol Empire,which became the largest contiguous empire in history after his death. By the end of hislife, the Mongol Empire occupied a substantial portion of Central Asia and China.

Genghis Khan left testament for his burial place to be kept secret, and all the emperorsof the Yuan Dynasty (1279-1368) followed suit. So far not a single Yuan Dynastyemperor's tomb has ever been found.
There is a preexisting mausoleum in China's Inner Mongolia Autonomous Region,rebuilt by the government in 1954. Most historians agree that Genghis Khan died in1227 when going out to battle in the Liupan Mountains in today's Ningxia HuiAutonomous Region, but they do not agree on where he was buried.

Legend says that the surface of his tomb was trodden smooth by tens of thousands ofhorses before being planted with trees. The 800 soldiers and over 1,000 laborers whobuilt the grave are said to have been killed to prevent anyone passing on itswhereabouts.
Wang Jingwu has provided his research evidences and urged the related departmentsto carry out archaeological excavations on the mausoleum of Genghis Khan and theimperial mausoleum of Yuan Dynasty as soon as possible.

A seafarer's story

Tamil writer KRA Narasaiah. Photo: R. Shivaji Rao

By Charukesi

Source:http://www.thehindu.com/arts/books/article3527800.ece

K.R.A. Narasaiah, a Tamil, was born in Berhampore and speaks Telugu. He was a marine engineer who became a writer. His maiden short story was a starred one in Ananda Vikatan. Nephew of the famous writer Chitti Sundararajan, Narasaiah never imagined in his younger days that he would author celebrated books such as ‘Kadalodi,' ‘Madras Pattanam,' ‘Cambodia Ninaivugal,' ‘Aalavai' and recently ‘Lettered Dialogue' (in English).

“My inspiration is my brother, Prof. K.R. Krishnamurthy, who is an ardent admirer of Subramania Bharathi. He has also written a book, ‘Kanavil Kanda Bharathi.' He was influenced by my uncle, Chitti. At that time, I was hesitant about writing. That is why I wrote just two stories even for the hand-written magazine, Vinayaka, although I had a burning desire to write.

“While I was sailing on INS Vikrant, as a marine engineer along with 1,800 sailors, I began contributing in English to a cyclostyled magazine that was being circulated. I was a voracious reader and ‘Sinking of the Bismarck' and books on marine life fascinated me. I also loved to read Nicholas Monsarrat. When the ship arrived in (Mumbai) India in 1960, I had the chance to read Ananda Vikatan, which was introduced to me by a group of Tamil friends. It was an eye-opener. Jayakanthan was writing almost every week.

“The turning point came when I sailed on the ship, Govinda Jayanthi, in 1964. I wrote a 13-page short story and posted it to Ananda Vikatan from Rashbihari Avenue post office in Kolkata. Titled, ‘Theipirai,' it was set in Vietnam, describing the miserable life in Saigon. When I landed in Tuticorin about five weeks later, I was pleasantly surprised to receive a letter from the magazineVikatan stating that my maiden story had been accepted. It was published as ‘Muthirai Kathai.'”

There was no looking back as Narasaiah wrote about 100 short stories forVikatan and a dozen of them bore the stamp of ‘Muthirai Kathai.' He remembers one story in particular, based on a lecture by Swami Chinmayananda on the 13th chapter of the Bhagavad Gita. Titled ‘Athu Mudivalla,' it spoke about death not being a solution or an end.

When Lakshmi Krishnamurthi, daughter of freedom fighter S. Sathyamurthy, toyed with the idea of starting a publishing company for quality Tamil books under the brand name, Vaachagar Vattam, Narasaiah participated in the discussion and it was on Lakshmi's suggestion that he wrote on a mariner's life. ‘Kadalodi,' the title, was suggested by Chitti and he became ‘Kadalodi' Narasaiah. Incidentally, ‘Kadalodi' is catalogued in the U.S. Library of Congress. While it was condensed in the Tamil digest Manjari, SAP in ‘Arasu Badhilgal' inKumudham cited it as a significant contribution to Tamil literature.

Vaachagar Vattam was the offshoot of Velli Vattam, Friday Circle, where intellectuals met and discussed various issues. It was a curious mix of people from all walks of life, musicians, academics, industrialists, writers and artists. Kalasagaram Rajagopal, who was working for S.V. Sahasranamam as art director for his stage plays, joined the group and did the cover designs of these books. (Artist and sculptor Kalasagaram Rajagopal, passed away recently in his late 90s).

Quality work

Outstanding works from Rajaji, Thi. Janakiraman, Chitti, La. Sa. Ramamirtham Sa. Kandasamy and others were published from Vaachagar Vattam.

Narasaiah recalls an incident, when Rajagopal sculpted the bust of the famous Tamil writer B.S. Ramaiah. He asked young Narasaiah who the sculpture looked like. Narasaiah retorted that Ramaiah looked exactly like the sculpture and everyone burst out laughing.

Narasaiah has met a host of popular Tamil writers such as Ku.Pa.Ra., Na. Pichamurthy, Salivahanan, Tiruloka Seetharam and Vallikannan, but his meeting with Va.Ra. was special. He met him in Chitti's AIR office, then on Montieth Road.

Narasaiah also remembers meeting Neelakanta Brahmachari, freedom fighter, on his train journey to Pune.

Narasaiah was also deeply interested in history. After being posted at the Visakhapatnam Port Trust as chief mechanical engineer, he was sailing to Maldives, Narasaiah met Sardar K.M. Paniker on the deck. He advised Narasaiah to write on theMaritime History of India. He began reading up on maritime history and when he was posted in the U.K., got the opportunity to visit the museum and utilised the leisure for gathering references.

After his retirement in August1991, Narasaiah was commissioned to prepare a compendium on the major ports of India, by the Indian Ports Association.

State Govt awards

For his books, Narasaiah has won awards from the Government of Tamil Nadu consecutively for three years, which is no mean achievement.

“I came in touch with Palaniappa Brothers, publishers, in 2002. They printed my books in Tamil and in 2006, my collection of short stories, ‘Sollonaap-peru,' won the award. The following year, it was ‘Kadal Vazhi Vanigam.' The Tamil Nadu Archaeological Department and the Fort St. George Museum were the sources for this book. In 2008, ‘Madras Pattanam' won the State Government's award for documenting the authentic history of the city.”

In 1991, Narasaiah left the National Institute of Port Management in Uthandi, Chennai, and was asked to take up the post of Director of Maritime Institute in Vanuatu Island. In the meantime, an offer from the World Bank came asking Narasaiah to join a mission to Cambodia for an Energy Rehabilitation Programme. Narasaiah was the only Asian in the five-member group that was assigned the job of rebuilding the port and dredging the River Tonlesap.

For his recent book, ‘Lettered Dialogue,' Narasaiah selected over 50 letters exchanged between writer Krithiga and Chitti out of over 500. When he met Chitti and Krithiga in 1992, they urged him to compile the letters with his commentary. In 2009, Meena Swaminathan, daughter of Krithiga, handed over all the letters to Narasaiah and requested him to bring out the book on the correspondence between the two intellectuals.

“It was a challenging task,” admits Narasaiah, “because it was very difficult to choose the letters and put together the selected portions in a readable form with comments, so that the lay reader could follow the thought process of these two stalwarts.”

Narasaiah was close to Thi. Janakiraman and Sujatha when they were in Delhi and continued to interact with them even after they left the Capital. Narasaiah regards Jayakanthan as one of his admirers and mentions that Jayakanthan had even named a character in his novel ‘Parisukku Po' as Narasaiah.

Narasaiah is currently doing research on Subramania Bharathi. Let's wait for a volume on the poet's life and literature presented in a refreshingly new angle.

முறிகண்டி காணிப்பிரச்சினை - குறிப்பிட்ட பகுதியை தர இராணுவம் இணக்கம் - குளோபல் தமிழ்ச் செய்தியாளர்

Source:http://globaltamilnews.net/GTMNEditorial/tabid/71/articleType/ArticleView/articleId/78922/language/ta-IN/article.aspx

முறிகண்டிப் பகுதியில் கடந்த மூன்றாண்டுகளாக தாம் வசித்த காணி நிலங்களை கோரி மக்கள் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டு வருகின்றனர். இந்நிலையில் அந்த மக்களின் குறிப்பிட்ட நிலப் பகுதியை மக்களிடம் ஒப்படைக்க தீர்மானித்துள்ளதாக கிளிநொச்சி மாவட்ட தளபதி பிரிக்கேடியர் ரேணுகா ரொவல் தெரிவித்தார். 

முறிகண்டி மக்களின் காணிப் பரச்சினை தொடர்பாக அந்த மக்களை தடுப்புமுகாமிலிருந்து அழைத்து கிளிநொச்சி மாவட்ட இராணுவத்தளபதி பிரிக்கேடியர் ரேணுகா ரொவல் சந்திப்பு ஒன்றை முறிகண்டி இந்து மகா வித்தியாலாயத்தில் நடத்தினார். 

ஏ-9 பாதையில் ஒரு கீலோ மீற்றர் நீளத்திற்கும் முறிகண்டி கிழக்குப் பக்கமாக 235 மீற்றருக்கும் உட்பட்ட பகுதியை மக்களிடம் கையளித்து அப்பகுதியில் மக்களை மீள்குடியேற்றம் செய்யவுள்ளதாக கிளிநொச்சித் தளபதி தெரிவித்தார். 

இருபது குடும்பகளுக்குரிய காணிகளில் முறிகண்டி கிழக்கைச் சேர்ந்த 126 குடும்பங்களை குடியேற்றப் போவதாக இராணுவம் தெரிவித்த கருத்துக்கு மக்கள் மறுப்புத் தெரிவித்தார்கள். தாங்கள் காலம் காலமாக வசித்த அனைத்துக் கரிகளையும இராணுவத்தினர் விடுவிக்க வேண்டுமென்று மக்கள் கோரககை விடுத்தனர். 

உங்கள் காணியை யாருக்காவது விட்டுக்கொடுத்துவிட்டு யாரோ ஒருவருடைய காணியிலும் அகதி முகாங்களிலும் வசிப்பீர்களா? என்று கிளிநொச்சி மாவட்ட தளபதி பிரிக்கேடியர் ரேணுகா ரொவலப் பார்த்து கண்ணீர் மல்கியபடி முறிகண்டியைச் சேர்ந்த ஒரு தாய் கேட்ட பொழுது பதில் சொல்ல முடியாமல் நின்றார் இராணுவத் தளபதி.

இன்றைய தினமே விடுவிக்கப்பட்ட பகுதிகளுக்கு மக்கள் செல்லலாம் என்று அறிவித்தனர். அத்துடன் எதிர்வரும் 23ஆம் தேதி அன்று மக்கள் குறிப்பிட்ட பகுதிகளில் மீள்குடியேற்றம் செய்யப்படுவார்கள் என்றும் இராணுவத் தரப்பு தெரிவித்தது. எனினும் ஒட்டுமொத்த காணிகளும் விடுவிக்கப்பட்டாலே அனைத்து மக்களும் மீள்குடியேறலாம் என்று மக்கள் தெரிவித்தனர். 

மாரிசெல்வம் - சோதனைகளை சாதனையாக்கிய ஏழை மாணவன்

Thanks to Thamizhan Mahesh, FB friend

ஒரு நிஜக் கதாநாயகன்.....
மாரிசெல்வம் - சோதனைகளை சாதனையாக்கிய ஏழை மாணவன்

சில நாட்களுக்கு முன் தமிழகத்தில் பள்ளி இறுதி வகுப்புத் தேர்வு (SSLC) முடிவுகள் பரபரப்பாக வெளியாகிக்கொண்டிருந்த நேரம். தேர்வு எழுதிய மாணவர்கள் எல்லாம் தங்களது மதிப்பெண்களை அறிந்துகொள்ள இணையத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த போது, தன் தாயார் சண்முகத்துடன் முதல் நாள் மூட்டிவைத்த கரிமூட்டதில் இருந்து கரி அள்ளிக்கொண்டிருந்தான் மாரி. அவனும் இந்த முறை SSLC தேர்வு எழுதியவன்தான். ஆனால் முடிவுகளைத் தெரிந்துகொள்ள அவன் எந்த முயற்சியும் எடுக்கவில்லை.
“மாரி… யாரோ உன்னத் தேடி வந்திருக்காங்க…” என்று அவனுடைய மூன்றாவது அக்கா பானுப்ரியா சொல்ல, அள்ளிப்போட்டுக்கொண்டிருந்த கரியை அப்படியே வைத்துவிட்டு வந்தவனை, அவனுடைய பள்ளி நண்பர்கள் வாரி அணைத்துத் தூக்கிக்கொண்டனர். “மாரி! நீ 490 மார்க் எடுத்திருக்கடா! District First டா…” என்று கூறி அவனைத் தூக்கிக் கொண்டாடியபோது, எதுவும் புரியாவிட்டாலும் தன் மகன் ஏதோ சாதித்துவிட்டான் என்று உணர்ந்து கண்கள் கலங்கி நின்றார் மாரியின் தாய் சண்முகம்.

மாரி என்கின்ற மாரிச்செல்வம், இராமநாதபுரம் மாவட்டம் கடலாடி ஒன்றியத்துக்கு உட்பட்ட மூக்கையூர் என்னும் கிராமத்தைச் சேர்ந்தவன். அந்த மாவட்டத்து மக்கள் பலருமே கூடக் கேள்விப்பட்டிருக்காத ஒரு குக்கிராமத்தில் இருந்து படித்துக்கொண்டே, அந்த மாவட்டத்தின் முதல் மாணவனாக மதிப்பெண் பெற்ற அவனை, அடுத்த நாள் வந்த பத்திரிகைகள் அனைத்தும் மாவட்டச் செய்திகளில் பட்டியல் இட்டன. ஆனால் அவன் பரீட்சை எழுதியபோது அவனது குடும்பச் சூழ்நிலையை அறிந்தவர்கள் கொஞ்சம் வியந்துதான் போனார்கள். சோதனை மேல் சோதனையைத் தாங்கிக்கொண்டு, ஓர் ஏழைச் சிறுவனால் இவ்வளவு மதிப்பெண்கள் வாங்கமுடியுமா என தங்களுக்குள் கேள்வி கேட்டுக்கொண்டவர்கள் பலர்.

மூக்கையூர் கிராமம்தான் மாரியின் சொந்த ஊர். எட்டாவது வரை அந்த ஊரில் உள்ள புனித யாக்கோபு நடுநிலைப் பள்ளியில் படிப்பை முடித்த மாரி, மேற்கொண்டு படிக்க அங்கிருந்து வேறு பள்ளிக்குச் செல்லவேண்டியிருந்ததால்,அதிலுள்ள கஷ்டங்களை உணர்ந்தவனாய், “அம்மா, நான் மேல படிக்கல. அப்பா கூடத் துணைக்குக் கடலுக்குப் போறேம்மா” என்று கூறினான். அதற்கு மேல் அவனைப் பேசவிடாமல் தடுத்த மாரியின் அப்பா முனியசாமி, “வேணாம் மாரி, நீ போய்ப் படி. அப்பா எல்லாத்தையும் பார்த்துகிறேன். நல்லாப் படிக்கணும்யா. இப்படியெல்லாம் யோசிக்கக்கூடாது. உங்கக்கா பார்வதி நல்லாப் படிச்சாலும், எட்டாவதுக்கு மேல படிக்க உள்ளூர்ல ஸ்கூல் இல்லாததால படிக்க முடியாமப் போச்சுது. நீயாவது உன்னோட அக்கா வீட்டில போய் இருந்துகொண்டு மேல படிக்கப் பாரு. எப்படியாவது நம்ம வீட்டில நீயாவது படிச்சு நல்லாப் பிழைக்கணும். இதுதான் அப்பாவோட ஆசை” என்றார். அப்பாவின் வார்த்தைக்கு மறுப்பு ஏதும் கூறாமல் அவன் அக்காவின் வீடு இருக்கும் இராமநாதபுரம் மாவட்டம் முத்துப்பேட்டைக்கு அருகில் உள்ள வேலாயுதபுரம் என்னும் கிராமத்துக்குச் சென்று, அங்கிருந்த புனித சூசையப்பர் மேல்நிலைப் பள்ளியில் தனது படிப்பைத் தொடர்ந்தான் மாரி.

மாரியின் அப்பா முனியசாமி ஒரு கடல் தொழிலாளி. யாரேனும் கடலுக்குப் போவதற்கு மேலதிகமாக ஆட்கள் தேவைப்பட்டால் முனியசாமியும் போவார். அது இல்லாத நாட்களில் சிறு வலையை எடுத்துக்கொண்டு கரையோர மீன்பிடித் தொழில் செய்வார். அவருக்கு மாரியைப் பற்றிப் பல கனவுகள் இருந்தன. தனது குடும்பத்தில் ஒருவராவது படித்து முன்னேறி வரவேண்டும் என்று அவர் கனவு கண்டார்.

ஐந்து பெண் குழந்தைகள், இரண்டு ஆண் குழந்தைககளைக் கொண்ட பெரிய குடும்பம் அவருடையது. கடின உழைப்பும் ஒழுக்கமான வாழ்க்கையுமே அதீத வறுமை அந்தக் குடும்பத்தை அண்டவிடாமல் காத்தது. நான்கு பெண்களுக்கும், ஒரு மகனுக்கும் திருமணம் முடித்துவிட்டார். எஞ்சியிருப்பது மாரியும், இன்னொரு அக்கா பானுப்ரியாவும்தான். மாரியைப் படிக்க வைக்கவேண்டும், சொந்தமாக ஒரு வள்ளம் வாங்கவேண்டும் என்று தன்னுடைய கனவுகளை அடைய இரவும் பகலுமாயக உழைத்துக்கொண்டிருந்த முனியசாமிக்கு மூளையில் கட்டி வந்து பல வருடங்களாக அவதிப்பட்டு வந்தார்.

இந்த நிலையில் முத்துப்பேட்டையில் அக்கா வீட்டில் படித்துக்கொண்டிருந்த மாரி படிப்பில் கவனம் செலுத்தியதோடு விடுமுறை நாட்களில் அவன் அம்மாவுடன் சேர்ந்து கரிமூட்டம் அள்ளும் வேலைக்கும், மாமாவுடன் (அக்காவின் கணவர்) கடல் தொழிலுக்கும் சென்று குடும்ப பாரத்தையும் விரும்பிச் சுமந்தான். “மாரி, இப்படிப் படிச்சா நல்ல மார்க் எடுக்கமாட்ட! இதெல்லாம் விட்டுட்டு ஒழுங்காப் படிக்க பாரு” என்று அவனுடைய அக்கா முருகேஸ்வரி அவனைக் கட்டுப்படுத்தி வந்தார். முருகேஸ்வரி மாரியின் மூத்த அக்கா. அவருக்கும் மூன்று பெண் குழந்தைகள், ஓர் ஆண் குழந்தை. மாரியையும் தனது மகன் போலவே வளர்த்து வந்தார். வீட்டுக்கு மூத்த பெண் என்பதால் தன் தந்தை வீட்டின் அனைத்து நலன்களிலும் பங்கெடுத்துவந்தார். முருகேஸ்வரியின் கணவர் முனியனும் பரந்த மனம் படைத்தவர். இருவரும் சேர்ந்துதான் முருகேஸ்வரியின் சகோதரிகளின் திருமணங்களை முடித்து வைத்தனர்.

தேர்வுகள் எழுத இரண்டு மாதங்கள் இருக்கும் நிலையில் மாரியின் தந்தை மூளையில் இருந்த கட்டி காரணமாக, சிகிச்சை ஏதும் பலன் அளிக்காமல் இறந்துபோனார். துவண்டுபோன மாரியை மீண்டும் பள்ளிக்குப் படிக்க அனுப்பப் பெரும் பாடு பட்டார் தாய் சண்முகம். அதன்பின் குடும்பச் சுமை முழுதும் தாய் சண்முகம் தலையில் விழ, அவரும் மகள் வீட்டில் இருந்து விறகு வெட்டச் செல்வது, கூலி வேலைக்குச் செல்வது, கரிமூட்டம் எனப் பல வேலைகளைப் பார்க்கத் தொடங்கினார். வறுமையின் மத்தியில் தன் படிப்பைத் தொடர்ந்த மாரி தேர்வு எழுதத் தயாராகிக்கொண்டிருந்தான்.

தேர்வு நாளும் வந்தது. முதல் இரண்டு தேர்வுகளையும் எழுதி முடித்து வந்த மாரியிடம், “பரீட்சை நல்லா எழுதிருக்கியா மாரி?” என அக்கா கேட்டார். “ஆமாக்கா. இன்னிக்கு English II பேப்பர். இனிதான் மேத்ஸ் பேப்பர் வரும். அதை நாளை மறுநாள் எழுதணும்” என்று பதில் சொல்லிக்கொண்டே அக்காவின் முகத்தைப் பார்த்த மாரிக்கு ஏதோ சரியில்லை என்று பட்டது. “என்னக்கா! என்னாச்சு?” என்று அவன் பதற, “ஒண்ணுமில்ல மாரி, நெஞ்சு கரிச்சிக்கிட்டே இருக்கு. அசதியா இருக்கு. சித்த நேரம் தூங்குனா சரியாயிரும்” என்றார். “சரிக்கா, நீ போய் தூங்குக்கா” என்ற மாரி தானே சோறு போட்டுச் சாப்பிட்டுவிட்டு படிக்கச் சென்றுவிட்டான்.

அன்று இரவு அவன் அக்காவுக்குக் கடுமையான நெஞ்சுவலி. ஏற்கெனவே இருதய அறுவை சிகிச்சை செய்திருந்த முருகேஸ்வரி, ஆஸ்பத்திரிக்குக் கொண்டுசெல்லும் வழியிலேயே இறந்துவிட கதறி அழுத மாரியை, “நாளைக்குப் பரீட்சை எழுதணும்… நீ நல்லாப் படிக்கணுமென்னுதான் உங்கக்கா ஆசைப்பட்டா” என்று அனைவரும் தேற்றினர். “மாரி, நீ போய் பரீட்சை எழுதிட்டு வா. அதுக்குப் பிறகு இறுதிச் சடங்கு வச்சுக்கலாம்” என அவன் மாமா கூறவும், அவர் வார்த்தைக்குக் கட்டுப்பட்டு, தன்னைத் தாயாக இருந்து பார்த்துக்கொண்ட சகோதரியின் பிணத்தருகே அழுதுகொண்டே படித்த மாரியை நினைத்து இப்போதும் கண்ணீர் வடிக்கிறார் அவன் தாய் சண்முகம்.”என்ன சார் மார்க் எடுத்தேன்.அம்மா மாதிரியிருந்த அக்கா சாவுக்கு அழக்கூட முடியாமல் பரீட்சைக்குப் படித்த பாவி சார்” என்று மாரி உடைந்து அழுகிறான்.

அடுத்தநாள் அவன் பரீட்சை எழுதி முடித்துவிட்டு வரும்வரை அவனுடைய உறவினர்கள் காத்திருந்தனர். அவன் வந்ததும், அவனைக் கொண்டு அக்காவின் இறுதிச்சடங்குகளை நடத்தி முடித்தனர். சடங்குகள் அனைத்தும் முடிந்து, அடுத்த இரண்டு பரீட்சைகளையும் கனத்த இதயத்துடன் எழுதி முடித்தான் மாரி. 
இந்த நிலையில்தான் அவனது தேர்வு முடிவுகள் வெளிவந்ததன.
அவனுடைய ஆசிரியர்கள், சக மாணவர்கள், அந்த ஊர் மக்கள் என் அனைவருக்குமே அவன் தேர்வு எழுதும்போது இருந்த நிலை நன்கு தெரியும். அப்படிப்பட்ட நிலையிலும் அவன் எடுத்த மதிப்பெண்கள் என்ன தெரியுமா? தமிழ் 95, ஆங்கிலம் 98, கணிதம் 100, அறிவியல் 99, சமூக அறிவியல் 98. சாதாரண நிலையில் இருக்கும் மாணவர்கள் இந்த மதிப்பெண்களை எடுக்கும்போதே ஆச்சரியப்படும் நமக்கு, மாரியின் நிலையில் இருந்து பார்த்தால் பரிட்சையில் தேறுவோமா என்பதே சந்தேகம். அதிலும் அவனுடைய அக்காவின் இறுதிச் சடங்கன்று கணிதப் பரீட்சை எழுதி 100-க்கு 100 மதிப்பெண் பெற்றிருப்பதை என்னவென்று சொல்வது? மாரியுடன் சேர்ந்து பரீட்சை எழுதிய அவனுடைய அக்கா மகள் நிர்மலாவும் 423 மதிப்பெண்கள் எடுத்து நல்ல முறையில் தேர்ச்சி பெற்றிருக்கிறாள்.
இத்தனை இடர்களுக்கும் மத்தியில் தனது 10-வது வகுப்பை முடித்துவிட்டு +1 சேர இருக்கும் மாரிக்கு இன்னும் பிரச்னைகளும் துன்பங்களும் முடிந்தபாடில்லை.

கடந்த சில வருடங்களாக மாரிக்கு ஓயாத தலைவலி. வறுமையும் அடுத்தடுத்து வந்த சோகச் சம்பவங்களும் உளவியல்ரீதியாக மாரியை மிகவும் பாதித்துள்ளது. தாங்கமுடியாத தலைவலியால் அவதியுறும் அவனை உள்ளூர் வைத்தியர்களிடம் காட்டியபோது பிரச்னை ஏதும் இல்லை எனச் சொல்லிவிட்டனர் கோயம்புத்தூரில் ஒரு மருத்துவரை அணுகி விசாரித்தபோது மாரியின் இருதயத்தில் பிரச்னை இருப்பதாகவும் அதைச் சரிசெய்ய சிறிது காலம் தேவை எனவும், அறுவை சிகிச்சை மூலம் அதைச் சரி செய்ய 21 வயதுவரை பொறுத்திருக்கவேண்டும் என்றும் கூறியுள்ளனர். அடுத்து Biology, Maths குரூப்பில் சேர்ந்து படிக்க விரும்பும் மாரி, இன்னும் எந்தப் பள்ளியில் சேர்வது, மேற்கொண்டு படிப்புக்கு என்ன செய்வது என்ற குழப்பத்தில் இருக்கிறான். அத்துடன் அவனுடைய தாய் சண்முகத்துக்கும் உடல்நிலை சரியில்லை. குடும்ப பாரம் முழுவதையும் சுமந்துகொண்டிருக்கும் மாமா முனியன் பற்றிய கவலையும் மாரியை அரிக்கிறது.

இப்படிப் பல இடர்களுக்கு மத்தியிலும், தன் மனவலிகளையும் உடல்வலிகளையும் தாங்கிக்கொண்டு தனது அடுத்த சாதனைக்குத் தயாராகி விட்டான் மாரிச்செல்வம்.

Reclaiming Palestinian destiny... By ISMAIL HANIYEH

Source:http://www.thehindu.com/opinion/op-ed/article3505760.ece

As a new spirit of unity sweeps the Arab world, Palestine must also speak with one voice We as a people want to live in our homeland in freedom, dignity and democracy

PIC source: http://www.timesofummah.com

Some people think that the truth can be hidden with a little cover-up and decoration. But as time goes by, what is true is revealed, and what is fake fades away. This is what is happening in the Middle East today. Political reality returns, and all that is contingent — all that is not rooted in the history of the region's people whose civilisation dates back thousands of years — falls away.

As Palestinian Arabs inhabiting these ancient lands, our destiny dictated that we should become like a fruit overhanging a garden fence: each passer-by would try to pluck us, while we struggled to cling to the vine. But our right to our land and our nation is not a matter of discussion or debate: it is an inalienable right guaranteed by all norms and laws. The “Palestinian problem” has many dimensions, but at its root is Israel's occupation, which denies this inalienable right, and attempts to look for so-called “solutions” within its framework. Unfortunately, some of the major world powers provide it with political cover.

We as a people want to live in our homeland, the land of our ancestors, in freedom, dignity and democracy, and with a just peace that restores our rights. We do not want to attack anyone and do not accept anyone attacking us. As we have said on more than one occasion, the key to security is the end of occupation. As a people we have been historically wronged and subjected to dozens of massacres; tens of thousands of us have lost our children for no other reason than that we demand our rights as clearly stipulated under international laws.

I would like to reiterate on behalf of my people our sincere desire to live in security and stability, without wars and bloodshed; we hope that the world will help us in this venture. We extend our hand to all those who seek a just peace to work seriously to end the occupation and help us establish our state, which the world has already recognised.

We recognise that this requires a Palestinian unity that we seek to achieve. But external pressure has stood in the way, obstructing the path to political equality and national reconciliation. We believe that the absence of international recognition of the Palestinian democratic election of 2006, won by Hamas, has contributed to the current state of division, and to the creation of a weak Palestinian side that has fallen prey to accepting concessions on the rights of its people.

But today we stand again as a Palestinian people. Although under siege in the Gaza Strip, we have endured war and aggression, and withstood attempts to wipe us out without fading away. We are working hard in order to be able to address the world with one voice that represents the will of all our people, with an emphasis on the desire to live a free, decent and secure life.

We hope that this time we will be able to pass through the neck of the bottle and move on towards a genuine national reconciliation based on the formation of a coalition government that could prepare for free and transparent elections. And then the world must recognise the results of Palestinian democracy — particularly now, when the countries of the Arab spring are experiencing democratic transition, and a return to a lost authenticity that will not tear the region apart, but bring it together.

We do not want more blood. We want help in achieving justice for our people who lost their land and freedom decades ago, and in providing security for a region that has long endured oppression and suffering. This is a responsibility no one should evade. — © Guardian Newspapers Limited, 2012

(Ismail Haniyeh is Palestinian authority prime minister and Hamas leader in the Gaza Strip.)

வைர விழா காணும் பிரித்தானிய அரசி எலிசபெத்திற்கு ஓர் ஈழத் தமிழ் மன்னனின் கடிதம்..

Source:http://www.alaikal.com/news/?p=107179

விருந்திற்கு அழைப்பில்லாவிட்டாலும் அதோ அவன் புலிக்கொடியுடன் வீரமாக நிற்கிறான்..

பிரித்தானிய மகாராணியார் எலிசபெத் இரண்டு தன்னுடைய அறுபது ஆண்டுகால ஆட்சியின் வைரவிழாவை தற்போது வெகு விமரிசையாகக் கொண்டாடுகிறார்.

நியூசிலாந்தில் இருந்து பிரிட்டன் வரை கொமன்வெல்த் நாடுகளில் அவருடைய வைரவிழா விளக்குகள் ஒளியடித்து மின்னிக் கொண்டிருக்கின்றன..

கொமன்வெல்த் நாடுகளின் தலைவர்களுக்கு பிரித்தானிய மகாராணி விருந்து வைக்கிறார், அதில் கலந்து கொள்ள சிறீலங்கா அதிபர் மகிந்த ராஜபக்ஷவும் இங்கிலாந்து வந்துள்ளார்.

கொமன் வெல்த் என்றால் என்ன..?

முன்னர் பிரிட்டனின் காலனித்துவ நாடுகளாக இருந்து சுதந்திரம் பெற்ற நாடுகள் பிரிட்டனுடன் உறவைப் பேண அமைத்துக் கொண்ட தாபனமே கொமன்வெல்த்.

பிரித்தானிய மகாராணியார் என்பவர் நாட்டின் முடிவுகளை எடுக்கும் அதிகாரம் உடையவர் அல்ல, பாராளுமன்றம் எடுக்கும் முடிவுகளுக்கு இறுதியாக அவர் கையொப்பமிட அந்த சட்டங்கள் அமலுக்கு வரும்.

மகாராணி கையொப்பம் வைக்காவிட்டாலும் அந்த சட்டத்தை மறுபடியும் வாக்கெடுப்பிற்கு விட்டு அமல் செய்ய பாராளுமன்றத்தால் முடியும்.

இப்படி அதிகாரம் இல்லாத முடியாக இருந்தாலும் பாரம்பரிய சம்பிரதாயங்கள் நிலைக்க வேண்டும் என்பதற்காக தொடர்ந்து நிலைத்திருப்பது பிரித்தானிய முடியாகும்.

எனவேதான் இலங்கையில் நடைபெறும் தமிழர் பிரச்சனையில் யாதொரு முடிவையும் ஏற்படுத்தும் அதிகாரமுடையதாக பிரித்தானிய முடி இல்லை.

இந்த யதார்த்தங்களை மனதில் வைத்தே பிரித்தானிய மகாராணியின் வைரவிழாவை ஈழத் தமிழரோடு தொடர்புபடுத்த வேண்டும்.

பிரிட்டன் அரசியலில் அதிகாரமற்ற சின்னமாக பிரித்தானிய மகாராணி இருப்பதைப் போலவே ஈழத் தமிழரும் இலங்கைத் தீவை ஆண்ட கனவுகளுடன் அதிகாரமற்று இருக்கிறார்கள்.

மகாராணிக்கு அதிகாரம் இல்லாவிட்டாலும் முடிக்குரிய மரியாதை இருக்கிறது… ஆனால் முடிக்குரிய ஆட்சியை நடாத்திய ஈழத் தமிழினம் பூசா முகாமில் கிடக்கிறது.

வந்தேறு குடிகளான தமிழருக்கு இங்கு என்ன உரிமையென ஒரு புத்த பிக்கு கடந்த வாரம் கேட்டான்.. அவன் மொட்டை போட்டுள்ள புத்த மதமே சிறீலங்காவின் வந்தேறு குடியென்பது தெரியாத பேதை அவன்.

1505ல் போத்துக்கேயர் இலங்கை வந்தபோது யாழ்ப்பாண இராட்சியம், வன்னி இராட்சியம் என்ற இரண்டு தனியான தமிழ் மன்னராட்சிகள் இலங்கை மண்ணில் நிலவியது உலகறிந்த உண்மை.

கொழும்பு பாணந்துறை வரை வரிவிதித்தவனும் தமிழனே என்பதும் உண்மை.

யாழ்ப்பாண சக்கரவர்த்தியிடம் அனுமதி பெற்றுத்தான் இபன் படுடா என்ற மொறோக்கோ யாத்திரிகன் கண்டிக்கு போனான்.

யாழ். சக்கரவர்த்தியின் ஓலை கண்டால் சிரந்தாழ்த்தி வழிவிட்டதே சிங்கள ஆட்சி..

போத்துக்கேயரின் பின்னர் ஒல்லாந்தர் வந்தபோதும், அதன் பின்னர் பிரித்தானியர் வந்தபோதும் மேலைத்தேயத்தவருக்கு எதிராக தெளிவாக போராடியவர்கள் தமிழ் மன்னர்களே.

இறுதியாக 1815 ல் கண்டி கைப்பற்றப்பட்டபோது பிரிட்டனுக்கு எதிராக தெளிவான போரை நடாத்தியவன் கண்ணுசாமி என்ற இயற் பெயருடைய சிறீவிக்கிரம ராஜசிங்கனே.

அவனை கோவாவில் கொண்டு சென்று சுட்டுக் கொன்றதும் பிரித்தானிய முடியே.

பிரித்தானிய காலனித்தவத்திற்கு அடிவருடிகளாகவும், காட்டிக் கொடுப்பவராகவும் தமிழ் மன்னர்கள் என்றும் இருந்ததில்லை.

பிரிட்டனின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்த இனங்களில் இன்று ஒன்பது கோடி மக்கள் இருந்தும் உலகப்பந்தில் நாடில்லாமல் இருக்கும் ஒரேயொரு முதிய – பெரிய இனம் இந்தத் தமிழினம்தான்.

கல் தோன்றி மண் தோன்றா காலத்தே
வாளொடு முன் தோன்றிய இனம் … என்று தமிழ் இனத்தை போற்றுகிறார்கள்.

கல்லும் மண்ணும் தோன்ற முன்னே தமிழ் எப்படி தோன்றும் முட்டாள்களே..! என்பான் தன்னை அறிஞனென நினைக்கும் பேதைத் தமிழன்.

கல் ஆயுதமாக தோன்றியபோது அதை வாளாக மாற்றி நாகரிகம் கண்டவன்.. மண்ணில் இருந்து மற்றைய உலோகங்கள் தோன்ற முன்னரே அவன் புகழ் தோன்றிவிட்டது.

அப்படிப்பட்ட தமிழன்…

தென்னாசியாவையே தன் ஏக கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்த சோளமன்னர்கள் பூத்த இனமாக பெருமை கண்டவன்…

அவனை நட்பாக நடித்து, அநாதைகளாக மாற்றிச் சென்ற பெருமை பிரித்தானிய முடியின் பேரில் செய்து முடிக்கப்பட்டுள்ளது.

தேயிலைத் தோட்டங்களில் உள்ள தமிழனின் குடியுரிமையை பறிக்கும்படி சிங்களவனுடன் இரகசிய ஒப்பந்தம் செய்தது யார்..?

ஈழத் தமிழனை அதிகாரமற்றவனாக்கி செல்ல இரகசியமாக உடன்பட்டது யார்..?

பிரித்தானியாதான்..

நன்றி.. மகாராணியாரே.. நன்றி..!

இன்று உங்களுடைய வைரவிழாவில் சிங்கள மகிந்த ராஜபக்ஷ அழைக்கப்பட்டுள்ளார், போர்க் குற்றவாளியானாலும் அவருக்கு அழைப்புண்டு.

ஆண்ட தமிழன் எங்கே..?

உங்கள் விருந்துபசாரத்தில் வழங்கப்படும் தேநீரைப் பாருங்கள் தமிழன் தெரிவான்…

அவனுக்கு அழைப்பில்லை.. போகட்டும்..

அன்பான மகாராணியாரே..

கொஞ்சம் திரும்பிப் பாருங்கள்.. உங்கள் வீதியில் அகதியாக இருந்தாலும் புலிக்கொடியுடன் தமிழன் நிற்கிறான்.. ஏன் நிற்கிறான்..?

அவன் ஆண்ட பரம்பரை என்ற தன்மானத்துடன் நிற்கிறான்… அவன் வாழ்க..!

அருகில் சிங்கக் கொடியுடன் வேறு சிலர் நிற்கிறார்கள்… ஏனென்று கேட்டுப் பாருங்கள்.. அந்த வெட்கக் கேட்டை நாம் சொல்லவில்லை..

அரசன் ஆண்டியாவதும் ஆண்டி அரசனாவதும் உலக இயற்கை..

காலம் மாறும்…

அதுவரை தமிழ் மன்னர்களின் அரச முடி தன்மானம் குலையாமல் உங்களை வாழ்த்துகிறது..

இலங்கைத் தீவின் முதல் மன்னரான நாகர் இன தலைவன் முதல் கடைசி தமிழ் அரசன் சிறீவிக்கிரம ராஜசிங்கன் வரை அனைவரும் உங்களை வாழ்த்துகிறார்கள்…

மகிந்த ராஜபக்ஷவுடன் சமமாக இருக்க மானமுள்ள தமிழன் விரும்பமாட்டான்.. அதைவிட அவன் பக்கங்காம் பலசிற்கு வெளியே புலிக் கொடியுடன் நிற்பது நமக்கு பெருமையாக இருக்கிறது..

உங்கள் விருந்தில் தமிழன் இல்லாதிருப்பது நன்றே..

தீதும் நன்றும் பிறர்தர வாரா..!

வைரவிழா காணும் மகாராணியார் குடும்பம் வாழ்க..

அலைகள் தமிழன் அரச அறிவியல் பிரிவு 05.06.2012