MK likely to take up Parvathi Ammal’s plea

By G Saravanan,
Published in The New Indian Express on May 2, 2010:

CHENNAI: Chief Minister M Karunanidhi may take up the request of Parvathi Ammal, mother of slain LTTE chief V Prabhakaran during his two-day visit to New Delhi on May 2 and 3.

“I will come from Delhi with a good news,’’ Karunanidhi told a representative of a city-based human rights organisation who had handed over the letter of Parvathi Ammal to Karunanidhi in person on April 30.

Agni Subramaniam of Manitham told Express that the chief minister went through the two-page letter and assured positive action on Parvathi Ammal’s request.

Sources said the State government had already started preliminary works needed for facilitating Parvathi Ammal’s request to visit Chennai for treatment.

Asked how Manitham was involved in the process, Subramaniam said, “Since our organisation works in the field of human rights and had been appreciated by Lankan Tamils during Vanangaman Mercy Mission to Vanni issue, Parvathi Ammal’s representative approached us from Kuala Lumpur.”
However, Janata Party president Subramanian Swamy on Saturday cautioned the Tamil Nadu government on taking any attempt to permit Parvathi Ammal to enter India on the pretext of medical treatment.

“I will challenge it in the court if any such attempt is made as it will be against law,” he said in a statement.

Prabhakaran’s mother was deported in 2003 after full police inquiry of her and husband’s clandestine political activities in Tamil Nadu on behalf of the LTTE, Swamy said.
On the basis of the review, her visa was terminated.Since she has yet to condemn the assassination of Rajiv Gandhi, she has not yet reformed and hence not entitled to a reconsideration of her expulsion, he said.

“When the NDA government had wanted to permit the expelled LTTE ideologue Balasingham to come to India in 2002, I had taken this matter to the Madras High Court to point out that it would conflict with the POTA law.’’ Similarly, allowing Parvathi Ammal’s entry will conflict with the Unlawful Activities (Prevention) Act, he added.

Anbumani is heir apparent

Picture courtesy: T Shankaran

By G Saravanan

Published in The New Indian Express, on May 01, 2010:

CHENNAI: Call it the Rahul Gandhi factor if you wish. With almost all political parties in the country scrambling to throw up a young leadership with an eye on the youth votes, the PMK could not be left behind.
Its choice: Chinnayya. For the PMK, party founder Dr S Ramadoss is Ayya and his son Anbumani the Chinnayya. Ample indication of the grooming was available at the Vanniyar Sangamorganised youth festival at Mamallapuram on Wednesday where all leaders urged the community not to rest till Chinnayya becomes the chief minister of Tamil Nadu.

Firebrand Vanniyar leader Kaduvetti J Guru and PMK MLA Velmurgan made the biggest pitch for Vanniyar rule in the State with Anbumani at the helm. This was the first time Chinnayya was projected as chief minister material. For, it was always Ayya who was the natural choice for leadership.

Ramadoss did his bit to push his son to the centrestage of Vanniyar politics by declining to hold the silver sword presented to him by the community youth to mark the resurgence of Vanniyars, asking them to hand it over to Anbumani instead.

The heir apparent, dressed in black trousers and yellow shirt, held the sword aloft amid cheers from the about two-lakh strong gathering on Mamallapuram sands. The Guru on stage roared, “For us warriors, power is life breath. To rule, we need to win. Once we do that, no one can stop a Vanniyan from becoming the Chief Minister.”

Source: http://expressbuzz.com/states/tamil-nadu/anbumani-is-heir-apparent/169873.html

`Help me', Parvathi Ammal's SOS to MK

Letter Courtesy: Agni Subramaniam of Manitham, Chennai

By G Saravanan,

Published in The New Indian Express, Chennai on May 01:

CHENNAI: Parvathi Ammal, the mother of slain LTTE chief Velupillai Prabakaran, who was prevented from entering Chennai a fortnight ago when she landed in a Malaysian Airlines flight with a valid visa, has written a letter to Chief Minister M Karunanidhi requesting him to help her reach Tiruchy for medical treatment.

The letter, bearing the thumb impression of Parvathi, has been sent to a human rights activist in Chennai who is trying his best to hand over the letter directly to the Chief Minister.
In the letter, that came from Damai Service Hospital in Jalan Ipoh, Kuala Lumpur, on Friday, Parvathi has said that during her stay in Tiruchy she was being treated by Dr Rajendran of Musiri.

She has written that Dr Rajendran has made arrangements for her treatment. Pleading for help, she has written that she has been partially paralysed for a long time and confined to a wheelchair. She has urged the Chief Minister to make arrangements for her travel from Kuala Lumpur to Tiruchy.
Recalling her ordeal at the Chennai Airport a fortnight ago, Parvathi Ammal said it could have been due to “some mistake, somewhere”.

The letter also recalled Parvathi Ammal’s unsuccessful attempts in getting Indian visa from Colombo for medical treatment in Tamil Nadu and efforts taken by her daughter Vinothini Rajendram from Malaysia.
Parvathi thanked Karunanidhi for his statement made in the TN Assembly that the State government would consider allowing her to enter India for medical treatment if there was a request from her, saying it was a consolation for her. She signed off saying she would never forget this help and wished the Chief Minister a long life.

Source: http://expressbuzz.com/states/tamilnadu/prabhakaran’s-mother-seeks-karunanidhi’s-help/169870.html

இந்திய ஜனநாயக கட்சி தொடங்கினார் வேந்தர் டி.ஆர்.பச்சமுத்து

2011-ம் ஆண்டு தேர்தலில் போட்டியிடப்போவதாக அறிவிப்பு

சென்னை, ஏப்.29-

எஸ்.ஆர்.எம். பல்கலைக்கழக வேந்தர் டி.ஆர்.பச்சமுத்து இந்திய ஜனநாயக கட்சியை தொடங்கினார். இந்த கட்சி 2011-ம் ஆண்டு தேர்தலில் போட்டியிடப்போவதாக அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது.

புதிய கட்சி உதயம்

எஸ்.ஆர்.எம். பல்கலைக்கழக வேந்தர் டி.ஆர்.பச்சமுத்து புதியதாக அரசியல் கட்சியை தொடங்கியுள்ளார். அந்த கட்சிக்கு இந்திய ஜனநாயக கட்சி என்று பெயர் சூட்டப்பட்டுள்ளது.

இந்த கட்சியின் நிறுவன தலைவர் டி.ஆர்.பச்சமுத்து கட்சியின் கொடியை அறிமுகப்படுத்தி சென்னையில் நிருபர்களுக்கு பேட்டி அளித்தார். அப்போது அவர் கூறியதாவது:-

மக்களுக்கு சேவை செய்தால் உண்மையான மன நிம்மதி கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கையில் இந்த கட்சியை தொடங்கி உள்ளேன். நான் பிறந்த சமுதாய மக்களுக்காக சேவை செய்ய பாரி நற்பணி மன்றம் என்ற சேவை மையத்தை தொடங்கி ஒருவருடம் ஆகிறது. இந்த மன்றத்தின் மூலமாக ஏழை மக்களுக்காகவும், சுகாதார மேம்பாட்டிற்காகவும் பல உதவிகளை செய்துள்ளேன். பாரி நற்பணி மன்றத்தில் 3 லட்சம் இளைஞர்கள் உறுப்பினர்களாக உள்ளனர். பாரி நற்பணி மன்றம் இன்று அரசியல் கட்சியாக உதயமாகிறது.

கொடி அறிமுகம்

இந்த கட்சி முறையாக தேர்தல் கமிஷனிடம் பதிவு செய்யப்பட்டு இதற்கான அங்கீகாரம் கிடைத்துள்ளது. இந்திய ஜனநாயக கட்சி தமிழகத்தில் மட்டும் அல்லாமல் தேசிய கட்சியாவதற்கும் முயற்சி எடுத்துக்கொண்டு இருக்கிறோம். எல்லா மாநிலத்திலும் எங்கள் கட்சியில் சேர இளைஞர்கள் ஆர்வமாக உள்ளனர்.

எங்கள் கட்சியின் கொடியின் மேல் பகுதி சிவப்பு நிறத்திலும், நடுப்பகுதி வெள்ளை நிறத்திலும், கீழ்பகுதி சிவப்பு நிறத்திலும் உள்ளது. மேல் பகுதியின் சிவப்பு நிறம் தியாகத்தையும், வெள்ளை நிறம் அமைதியையும், கீழ் பகுதியில் உள்ள சிகப்புநிறம் புரட்சியையும் குறிக்கிறது.

நாளைக்கே ஆட்சியைப் பிடித்து பெரிய தலைவர் ஆகவேண்டும் என்ற எண்ணம் எல்லாம் எனக்கு கிடையாது. 2011-ம் ஆண்டு நிச்சயமாக தேர்தலில் போட்டியிடுவோம். எங்கள் சக்தியையும், எங்கள் கொள்கைகளையும் மதித்து கூட்டணிக்காக அழைத்தால் அந்த கட்சியுடன் கூட்டணி வைத்துக்கொள்வோம். இல்லாவிட்டால் தனித்து போட்டியிடுவோம்.

நான் எம்.எல்.ஏ. மற்றும் எம்.பி. தேர்தலில் போட்டியிடமாட்டேன். மேலும் எந்த பதவியும் வகிக்கமாட்டேன்.

முதல் மாநாடு

இந்த கட்சியின் முதல் மாநில மாநாடு திருச்சியில் வருகிற 29-ந் தேதி நடைபெறுகிறது. மாநாட்டில் தமிழ்நாடு முழுவதும் 10 லட்சம் பேர் கலந்துகொள்கிறார்கள். இந்த கட்சியின் தலைவராக கோவை தம்பி, பொதுச்செயலாளராக ஜெயசீலன், பொருளாளராக வழக்கறிஞர் ராஜன், அகில இந்திய இளைஞர் அணி அமைப்பு செயலாளராக மதன் ஆகியோர் நியமிக்கப்பட்டுள்ளனர். எங்கள் கட்சியில் சேரவேண்டும் என்றால் முதலில் பாரி நற்பணி மன்றத்தில் சேரவேண்டும். பின்புதான் கட்சியில் உறுப்பினராக சேரமுடியும். எங்கள் கட்சியின் கொள்கை அனைவருக்கும் உயர்கல்வியும், படித்த இளைஞர்களுக்கு வேலைவாய்ப்பும் வழங்கவேண்டும் என்பதாகும்.

இவ்வாறு டி.ஆர்.பச்சமுத்து கூறினார்.

Source: http://www.dailythanthi.com/article.asp?NewsID=563471&disdate=4/29/2010

வன்னி FLASH BACK MAY 2009

FLASH BACK MAY 2009: வன்னிக் களமுனைகளில் நேரடியாக எடுக்கப்பட்ட காணொளிக் காட்சி.

http://meenagan.blogspot.com/2009/03/blog-post_25.html

மூடி மறைக்கப்படும் தொடரும் வன்னிப் பெரும் துயர்

Source: http://tamilthesiyam.blogspot.com/2010/04/blog-post_4810.html

தேர்தல் திருவிழாக்களில் அதிகம் பாதிக்கப்பட்டது வன்னி மக்கள்தான். அதுவும் தமிழ் அரசியல்வாதிகளால் தேர்தலுக்காக நன்றாக பயன்படுத்தப்பட்டார்கள் வன்னி மக்கள் அதாவது, வன்னி மக்களின் துயரம் அவலம் சில தமிழ் அரசியல் கட்சிகளின் பிரசாரத்திற்கு நன்றாகப் பயன்பட்டன. முள்ளிவாய்க்கால் எங்கே இருக்கிறது என்றே தெரியாதவர்கள், அது எப்படி இருந்தது என்று அறியாதவர்கள் எல்லாம் வன்னித் துயரத்தை சில்லறை விலைக்கு விற்றார்கள். இதுவும் வன்னி மக்களுக்கு செய்யப்பட்ட ஒரு மிகப்பெரிய துரோகமே.

ஆனால், வன்னி மக்களோ வன்னிப் போரின்போது சந்தித்த அவலங்களுக்கு நிகரான அவலங்களையும் துயரங்களையும் தொடர்ந்து அனுபவித்துக் கொண்டே இருக்கிறார்கள். 2006இல் சமாதானப் பேச்சுவார்த்தை முடிவுக்கு வந்ததையடுத்து இந்தத் தொடர் கதை ஆரம்பமாகியது.
முதலில் வன்னிக்குள் போரின் போது சந்தித்த பேரவலம். சொல்லவும் முடியாமல் விழுங்கவும் முடியாமல் தங்களுக்குள்ளேயே நொந்தும் வெந்தும் வாழவேண்டிய நிர்ப்பந்தம். இறுதிப்போரின் அத்தனை வலியும், அத்தனை பெரிய வலிமையான நெருக்கடிகளும் அவர்களின் தலையில் இறங்கியது.

பின்னர் முகாம் வாழ்க்கை அவலம். அதற்குப் பிறகு இப்போது மீளக்குடியமர்வில் தீராத பிரச்சினைகளும் முடியாத அவலங்களும் தாங்கவே முடியாத துயரங்களும். போர்க்களத்திலிருந்து பாதுகாப்பான பகுதி ஒன்றிற்கு வெளியேறுவதற்காக வன்னி மக்கள் பட்டபாடு சாதாரணமானதல்ல.

யுத்தப் பகுதியில் இருந்து வெளியேறினால் போதும் என்ற நிலை அப்போது அவர்களிடம் இருந்தது. ஏனென்றால் அந்த நெருக்கடியில் இருந்து விடுபட்டால் போதும் என்ற உணர்வே அப்போது இருந்தது.

அதைப்போலவே முகாம் வாழ்க்கை அவலத்திலிருந்து விடுபட்டு தங்கள் சொந்த ஊர்களுக்கு திரும்புவதற்காக அவர்கள் பெரும் பாடுபட்டார்கள். பல இழுபறிகளுக்குப் பின்னர் சொந்த ஊருக்கு அவர்கள் அனுப்பப்பட்டபோது உண்மையில் மகிழ்ந்தார்கள். என்னதான் இருந்தாலும் சொந்த இடத்திற்கு திரும்பிவிட்டால் எதையாவது செய்து பிழைத்துக் கொள்ளலாம் என்று அவர்கள் நம்பினார்கள். ஆனால், அவர்களுடைய மகிழ்ச்சிக்கும் நம்பிக்கைக்கும் எதிராகவே அங்கே நிலைமைகள் உள்ளன.

மீள்குடியேற்றம் என்பது அகதி வாழ்க்கையை முடிவுக்குக் கொண்டுவருவதற்குப் பதிலாக அதை அப்படியே தொடர்ந்தும் அவலங்களுடன் பேணுவதாகவே இருக்கிறது. சொந்த ஊரில், சொந்த வீட்டில் அகதிகளாகவே, எதற்கும் வழியற்றவர்களாகவே இந்த மக்கள் இருக்கின்றார்கள்.

போரில் முற்றாக அழிந்தும் சிதைந்தும் போயுள்ள வன்னிப் பகுதியில் மீள்குடியேற்றம் என்பது அடிப்படை வசதிகளை ஏற்படுத்திய பின்னரே மேற்கொள்ளப்பட்டிருக்க வேண்டும். போரில் பாதிக்கப்பட்ட எல்லா நாடுகளிலும் இதுவே நடைறை. இலங்கையிலும் போருக்குப் பின்னரான மீள்குடியேற்றம் அப்படியே மேற்கொள்ளப்படும் எனச் சொல்லப்பட்டது.

முகாமிலிருந்து மக்களை மீள்குடியேற்றத்திற்கு அனுமதிப்பதில் அரசாங்கம் எடுத்துக் கொண்ட காலதாமதம் இந்த அடிப்படை கட்டுமானங்களை சீர்படுத்துவதற்காகவே என்று கூறப்பட்டது. ஆனால், போர் முடிந்து ஏறக்குறைய ஓராண்டு நெருங்குகின்றபோதிலும் அங்கே எந்த அடிப்படை வசதிகளும் செய்யப்படவில்லை. வன்னிப் பகுதியை மூடியே அரசாங்கம் வைத்திருக்கிறது.

மீள்குடியேற்றப் பகுதிகளில் மிதிவெடி இன்னும் முற்றாக அகற்றப்படவில்லை. அனுமதிக்கப்பட்ட வளவுகளில் மிதிவெடி அபாய அறிவிப்பு நாடாக்களும் பெயர் பலகைகளும் அச்சுறுத்திக் கொண்டே இருக்கின்றன. வீதிகள் பற்றை மூடி குச்சொழுங்கைகளாக, ஒற்றையடிப் பாதைகளாக மாறிவிட்டன. இந்தப் பாதைகளில் சனங்களும் பாம்புகளும் ஒன்றாகவே திரிவதை நீங்கள் பார்க்கலாம்.
பகலில் சனங்கள் அதிகம் என்றால் இரவில் பாம்புகள் அதிகம்.

மின்சாரம் இல்லை. குடிநீருக்கு மிகப்பெரிய தட்டுப்பாடு. தண்ணீர் பிரச்சினை ஆகப் பெரும் பிரச்சினையாக இருக்கிறது. பல கிணறுகள் இடிந்து பாழாகிவிட்டன. மிஞ்சிய கிணறுகளை இறைத்துப் பாவிக்க வசதியில்லை. ஒரு நீர் இறைக்கும் இயந்திரத்தைப் பெறுவதற்கே சிரமப்படுகின்றார்கள் மக்கள்.

இராணுவத்தினர் சில பகுதிகளுக்கு குடிநீர் விநியோகம் செய்கின்றார்கள். அரச அதிகாகளின் ஏற்பாட்டில் செய்யப்படும் குடிநீர் விநியோகம் சீரில்லாமலே இருக்கிறது.

காய்ந்து எரிக்கும் கடுமையான வெய்யிலில், புதர்மண்டிய வீதிகளில் தண்ணீருக்காக அலையும் சனங்களைப் பார்க்கலாம். சில கிராமங்களில் இப்போது ஈழ மக்கள் ஜனநாயகக் கட்சியினர் நீர் இறைக்கும் இயந்திரங்களையும், நீர் கொள்கலன்களையும் வழங்கி வருகின்றார்கள். ஆனாலும் இது போதாது.

வீடுகளுக்குப் பதில் குடிசைகள், கொட்டில்கள், தறப்பாள் கூடாரங்கள்தான் அநேகமாக அங்கே உள்ளன. கொளுத்தும் வெய்யிலில் இந்த சிறிய அமைப்புகளுக்குள் மக்கள் கிடந்து வதைபடுகின்றார்கள்.
எவருக்கும் சீரான தொழில் இல்லை. முறையான வருமானம் இல்லை. கொடுக்கப்படுகின்ற நிவாரணத்திலும் சீரின்மையே நிலவுகிறது. சித்திரைப்புத்தாண்டை முன்னிட்டு வழங்கப்பட்ட நிவாரணத்தின்போது பல கூட்டுறவுக் கடைகளில் அரிசி வழங்கப்படவில்லை.

ஒரு சைக்கிளுக்குக்கூட வழியில்லாமலேயே பல குடும்பங்கள் இருக்கின்றன. பாடசாலைகளில் படிக்கின்ற சில பிள்ளைகளுக்கு மட்டும் சைக்கிள்கள் கொடுக்கப்பட்டுள்ளன. ஒரு குடும்பத்தில் மூன்று அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட பிள்ளைகள் இருக்கின்றவர்களுக்கே இந்தச் சைக்கிள்கள் வழங்கப்பட்டுள்ளன.

மற்றவர்கள் எல்லாம் நடந்துதான் திகிறார்கள். பலர் போர் காலத்தில் காயப்பட்டவர்கள். கை, கால்களை இழந்தவர்கள். இவர்களும் தங்களுடைய தேவைகளுக்காக நடந்துதான் செல்கிறார்கள்.

இடிந்துபோன பாடசாலைகளில் சீரில்லாத கூரைகளின் கீழே பிள்ளைகள் படிக்கிறார்கள்.
முன்னர் இருந்ததைவிட மூன்றில் ஒரு பங்கு அல்லது நான்கில் ஒரு பங்கே பிள்ளைகள் படிக்கின்றார்கள். வெளி இடங்களில் இருந்து வருகின்ற ஆசிரியைகள் இரண்டு அல்லது மூன்று மணித்தியாலங்களே கற்பிக்கின்றார்கள். ஏதோ சாட்டுக்குத்தான் பள்ளிக்கூடங்கள் இயங்குவதைப்போல் இருக்கிறது. ஓரளவுக்கு சீராக நடப்பது பஸ் போக்குவரத்து மட்டும்தான்.

பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் எந்த விபரங்களும் இதுவரை திரட்டப்பட்டவில்லை. சொத்து இழப்புக்கள், உயிர் இழப்புகள், அங்கவீனம் பற்றிய விபரங்கள் எதுவுமே சேகரிக்கப்படவில்லை.
அதனால், இழப்பீடுகள், உதவிகள் போன்ற எதுவுமே வழங்கப்படவுமில்லை. அதற்கான ஆயத்தங்கள்கூட நடைபெறுவதாகவும் இல்லை.

மீள்குடியேறியவர்களுக்காக ஒதுக்கப்பட்டிருக்கும் 20 ஆயிரம் ரூபாய் கொடுப்பனவை பெறுவதாக இருந்தால் இந்த மக்கள் தங்கள் கிராமங்களில் நாற்பது நாள் வேலை செய்ய வேண்டுமென்று அறிவுறுத்தப்பட்டுள்ளது. தங்கள் வீடுகளைத் துப்பரவு செய்தல், காணிகளைச் சீராக்குதல், வயல்களை பயிர்ச்செய்கைக்கு ஏற்றமாதிரி ஒழுங்குபடுத்தல் போன்ற முக்கியமான வேலைகளையே அவர்களால் ஒழுங்காகச் செய்ய முடியவில்லை. எதற்கும் அடிப்படை வசதிகள் இல்லாமல் இருப்பதே முக்கியமான காரணமாகும். வருமானம் இல்லாத நிலையில் இருக்கும்போது அவர்களால் எதையுமே திட்டமிட முடியவில்லை. அதனால், எதையும் செய்யவும் முடியவில்லை.

பொதுவாக மக்கள் வாழக்கூடிய நிலையில் இந்த மீள்குடியேற்றம் நடைபெறவேயில்லை.
இந்த மீள்குடியேற்ற மக்களின் பிரச்சினைகள், தேவைகள் பற்றி அரச அதிகாரிகள் தொடக்கம் ஊடகங்கள், அரசியல் கட்சிகள், நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள், அரசாங்கம், சர்வதேச சமூகம், புலம்பெயர் மக்கள் என எந்தத் தரப்பிற்கும் உரிய அக்கறையில்லை என்றுதான் சொல்லவேண்டும்.

அரசாங்கத்தால் மீள்குடியேற்றத்திற்கு தேவையான அத்தனை வசதிகளையும், ஏற்பாடுகளையும் செய்ய முடியாது. அரச இயந்திரம் குறிப்பிட்ட கால எல்லைக்குள் இந்த அடிக்கட்டுமானங்களை நிர்மாணித்துவிடவும் இயலாது. உண்மையில் அரசாங்கம் திறந்த மனதுடன் வெளித் தரப்புகளை இணைத்தே இந்த ஏற்பாடுகளை செய்ய முடியும்.

ஆனால், அதற்கு அரசாங்கம் தயங்குகிறது. அரசாங்கத்தின் இந்தத் தயக்கத்தை அரசியல் கட்சிகளும் அரசியல் தலைவர்களும் ஊடகங்களும் போக்கவேண்டும். அரசுக்கு இந்த மீள்குடியேற்றம் தொடர்பாக அழுத்தத்தையோ அல்லது இணக்கத்தையோ ஏற்படுத்த வேண்டும்.

ஆனால், மக்களுக்கு உதவி செய்வதற்குப் பதிலாக, அவர்களுடைய பிரச்சினைகளைத் தீர்ப்பதற்குப் பதிலாக, இந்த மக்களின் அவலத்தையும் துயரத்தையும் வைத்து அரசியல் நடத்தும் போக்கு சில கட்சிகளிடம் நிலவுகிறது. இது மிக மோசமான கவலைக்குரிய ஒரு விசயம்.

அர்த்தமுள்ள மீள்குடியேற்றம் ஒன்றை ஏற்படுத்துவதே இப்போது முக்கியமானது. இதுதான் வன்னி மக்களின் துயரத்தை முடிவுக்குக் கொண்டு வரக்கூடியது. ஓர் இயல்புச் சூழலை உருவாக்குவதாயின் அதற்காக அரசாங்கம் மட்டும் முயற்சித்தல் போதாது. ஊடகங்கள், அரசியல் கட்சிகள், மக்களின் பிரதிநிதிகள் எனச் சகல தரப்பினன் பங்களிப்பும் கடுமையான உழைப்பும் அவசியம். தமிழ் மக்களின் அரசியல் உரிமைப் போராட்டத்திற்காக அதிகம் அதிகம் துயரங்களைச் சுமந்தவர்கள் வன்னி மக்கள். இந்த உரிமைப் போராட்டத்திற்காக தங்கள் வாழ்வில் அதிகூடிய தியாகங்களைச் செய்தவர்கள் இந்தச் சனங்கள்.

ஆனால், இன்று முகாம்களிலும் காடாகிய தங்கள் கிராமங்களிலும் ஒரு நாள் பொழுதைக் கழிப்பதற்கே மிகவும் கஷ்டப்படும் வாழ்க்கையைப் பரிசாகப் பெற்றுள்ளார்கள் இவர்கள். ஒரு மீள்குடியேறிய குடும்பத்தின் நிலை என்பது வன்னி முழுவதின் முடிவுறாத துயரமாகவே நீண்டு கொண்டு இருக்கிறது. சனங்கள் தங்கள் கவலைகளை முறையிடுவதற்கு வழியில்லை.
அவர்கள் தங்களுடைய தேவைகளை நிறைவேற்றுவதற்கு வாய்ப்பில்லை. ஆனால், அரசாங்கம் தொடக்கம் தமிழ் அரசியல் கட்சிகள் வரையில் வன்னி மக்களை வைத்து, அவர்களின் துயரங்களை வைத்து தமது இலாபங்களை தத்தம் பாணியில் நிறைவேற்றிக்கொண்டே இருக்கின்றன.

கிளிநொச்சி மாவட்டத்தின் பூநகரி, கரைச்சி, கண்டாவளை, முல்லைத்தீவு மாவட்டத்தின் துணுக்காய், ஒட்டுசுட்டான், கரைதுறைப்பற்று, பாண்டியன்குளம் மற்றும் வவுனியா மாவட்டத்தின் நெடுங்கேணி, வவுனியா வடக்கு ஆகிய உதவி அரசாங்க அதிபர் பிவுகளில் மீள்குடியேற்றப்பட்டிருக்கும் இந்த அகதிகள் இன்னும் எத்தனை ஆண்டுகளுக்கு அகதிகளாகவே இருக்கப்போகிறார்கள் என்று யாருக்குத் தெரியும். வன்னி துயரக் காடாகவே வளர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. இதுதான் தீராத கவலைக்குரிய விடயம்.

Chidambaram must quit

It Is A Question Of Conflict Of Interest
By Sam Rajappa

IF Palaniappan Chidambaram, Union home minister, was sincere about owning moral responsibility for the Dantewada massacre of 76 men of the Central Reserve Police Force by Maoists in Chhattisgarh on 6 April, he would have resigned instead of merely offering to resign, and the Prime Minister, Manmohan Singh, should have accepted.

His continuance in the home ministry has become untenable because he could have a vested interest in clearing forest areas of their tribal habitations and handing over the lands to multinational mining companies, including the London-registered Vedanta Resources plc, promoted by Anil Agarwal of Sterlite fame, whose director Chidambaram had been till the time of taking over as finance minister in the first UPA government.
In the 2004 Annual Report of Vedanta Resources, its chairman, Brian Gilbertson, recorded: “On 22 May 2004, Mr P. Chidambaram resigned from the Board, following his appointment as Finance Minister in the new Indian Government. I would like to thank him for his contribution and I am sure he will play a pivotal role in the continuing development of India.”

There is direct, credible incriminating information about Chidambaram’s intimate relationship with the Vedanta group which has the biggest stake in the acquisition of India’s tribal territory. A lot of information is contained in Rohit Poddar’s book titled Vedanta’s Billion$, first published in California in 2006, but banned for distribution in India. If Chidambaram is not removed from the home ministry and a person without such conflict of interest appointed in his place, and if the government persists with Operation Green Hunt to turn the ‘red corridor’ into a ‘corporate corridor,’ there is every likelihood of the nation heading for civil war.
A product of Harvard Business School and a great admirer of former US President George Bush’s “war on terror,’ Chidambaram is keen to launch the full might of India’s armed forces, the army, air force and the paramilitary to fulfill an agenda of ‘securing territory’ for mining multinationals.

In pursuit of this agenda, paramilitary forces have been given the American-inspired ‘area-domination’ mandate to clear the tribal areas of insurgent groups, hold the territory to ensure that Maoists are unable to re-enter, and finally, prepare the ground for ‘developmental’ projects by corporate houses. The Maoists have not seized any territory. They have turned the natural habitat of the poor tribals, with their support, into their strongholds because the mainstream political parties, particularly the Congress and the BJP, have virtually abandoned them.
Had the CRPF’s 62 Battalion observed the minimum precautions required in a counter-insurgency operation, the Dantewada massacre and annihilation of the entire Alpha Company of the Battalion would not have happened. No matter on which side of the fence one is, the Maoist massacre of jawans is indefensible and deserve to be condemned.

The solution to the problem, however, does not lie in deploying the army and the air force, as Chidambaram’s battery of media spin masters is braying. Fortunately for the nation, the Army Chief made it clear that “our polity is wise and astute enough not to deploy the army against Maoists who are not secessionists.”

Equally commendable is the view of the Air Force Chief who said: “Our training and weapons are meant for enemies across the border and to inflict maximum lethality on them. We cannot do this on our own people.”
When Chidambaram visited Lalgarh in West Bengal on 2 April, called the Maoists “cowards hiding in jungles,” said the buck stopped with Buddhadeb Bhattacharjee in clearing the area of rebels and vowed to rid the nation of “Maoist menace” by 2013, he virtually signed the death warrant of the 76 ill-trained CRPF jawans who were already on their ‘area domination’ mission of Dantewada.

The Maoists hit back with a vengeance in less than 48 hours. Somewhat rattled by the sudden turn of events, Chidambaram called the Maoists savages more dangerous than jihadists. The Maoists believe they are waging a just war to protect the tribals from being evicted from Dandakaranya and handing over the land to national, transnational and multinational mining corporations for which the government had signed a series of MOUs, including several secret ones. Dandakaranya is a vast forest area spread over parts of Andhra Pradesh, Maharashtra, Chhattisgarh, Madhya Pradesh, Jharkand, Orissa, Bihar and West Bengal.
Tribals, numbering about 85 million in he country, had been living in this area for millenia. They are the poorest and the most neglected section of society. In fact, they are sitting on billions of rupees worth of minerals buried under their land. The vast majority of them are illiterate. The few schools the government had built in their respective states have been commandeered by the government to billet paramilitary forces engaged in Operation Green Hunt, which explains why the Maoists have been blowing up school buildings. The mid-day meal scheme has not reached tribal children.
The Right to Education Act or the Woman’s Reservation Bill have no relevance to them. Unless they are allowed to live with dignity and respect and not cheated by denying them royalty, Maoists would continue to hold sway over them. The root of the problem is the displacement of tribals to cater to the greed of about 100 families who control more than 25 per cent of the country’s wealth. Chidambaram is clearly on the side of these 100 families and not of the toiling masses. If only he had utilised his legal acumen and expertise in championing the cause of the tribals instead of their oppressors, he would be furthering the cause of the party that had given him power and pelf. Instead, he chose to be the legal adviser for the collapsed US energy corporation Enron when it tried to extend its criminal reach to India in the 1990s, and the environment pillaging and tribal tormenting Vedanta. Of India’s total aluminium capacity of 1.3 million tonnes, Vedanta will account for 885,000 tonnes once its Jharsguda smelter in Orissa is commissioned in coming months.
In a move to make the best use of Orissa’s bauxite and coal deposits, Vedanta is creating 1.6 million tonnes of smelting capacity at Jharsuguda to be backed by a five million tonne aluminia refinery at Lanjigarh and a power complex of 3,750 MW. If Vedanta has its way, then all its capacity will be on ground by 2013 coinciding with Chidambaram’s targeted year for completing Operation Green Hunt.
To understand Chidambaram’s agenda, one should have a close look at his lectures. In his Mahendra lecture delivered at Harvard Business School in Boston in 2006, he described the first three decades following India’s independence, which covers the entire period of Nehru’s premiership, as the “lost years during which the nation’s economy was directed by the government and closed to the outside world with abysmal results.” Addressing a US business audience in 2007, Chidambaram said India was facing the challenge of “leveraging huge natural and human resources to ensure rapid economic growth. But attempts to make quick and efficient use of resources such as coal, iron ore, bauxite, titanium ore, dimonds, natural gas and petroleum are thwarted by the state governments and interest groups.” Any wonder dyed-in-the-wool Congressmen like Digvijay Singh and Mani Shankar Aiyer find it difficult to go the whole hog with Chidambaram?
Sterlite, a Vedanta group company, was involved in evasion of huge amounts of Central excise and customs duty and after an inquiry was ordered to pay Rs 249.30 crore in 2003. The company filed a writ petition in the Bombay High Court with Chidambaram as counsel and obtained a stay of recovery proceedings. After becoming the finance minister in 2004, Chidambaram failed to initiate any significant move to recover the dues from Sterlite. According to the banned book of Poddar on Vedanta, Sterlite’s share price shot up 1,000 per cent in 2003 when Chidambaram was on its board of directors.
The Pension Board of the Church of England had invested £3.8 million in Vedanta Resources.company shares, believing it to be an ethically run company. On the recommendation of the Ethical Investment Advisory Group which found the tribal people in the mining area had not been treated properly by Vedanta and in the absence of a new approach from the company, the Board withdrew the church’s investment last year. It speaks volumes for the company’s corporate governance and social responsibilities. To facilitate Vedanta achieve its ambition of emerging as the world’s largest metals trading company by 2013, must the nation sacrifice its poor jawans?

Source: http://www.thestatesman.net/index.php?option=com_content&view=article&id=325504:special-article&catid=38:editorial&from_page=search

The writer, a veteran journalist, is Director, Statesman Print Journalism School.