CHENNAI: Karunanidhi urged to save 67 Indian construction workers from Libya

PIC courtesy: P Anand Kumar


By G Saravanan
Published in The New Indian Express, Chennai on November 7, 2010:


Chennai, Nov 6: AFTER intervention from different quarters including the Indian Mission in Tripoli, about 22 construction labourers (out of 80) who went to Libya a few months ago (from Tamil Nadu) and were languishing as bonded labourers, have returned to the state on Saturday.
They have appealed the to Chief Minister M Karunanidhi to take immediate steps to rescue the remaining 67 men (58 from TN and nine from Punjab) who went to Libya with high -fly ing dreams from Punjab and districts like Ramanathapuram, Sivaganga, Tirunelveli, Nagapattinam and Chennai.
It may be noted that ‘Express’ had carried a detailed news item about the plight of the Tamil Nadu labourers at two Libyan camps under strained conditions in the first week of the September.
After the Express report on these labourers, pressure was exerted on Libyan authorities as well as on the Indian High Commission at Tripoli by the Ministry of External Affairs (MEA) to take up rescue mission 
immediately.
Speaking to Express after landing in the city on Saturday morning, Kalappan Munusamy, one of the (22) TN labourers, said. “Based on strong efforts by Indian Mission in Tripoli, we the 22 labourers stayed at the Mottai Brak labour camp near Sabha City in Libya have returned to our motherland on Saturday."
It was not an easy journey to all of them. After dillydallying for days, the Libyan company that has hired these Indian labourers finally agreed to cancel their visas thus enabling their return journey to India.
On November 2, they began their homebound journey from Tripoli and as a transit point, stayed at Amman (Jordan) before taking the connecting flight to Mumbai on November 3.

All the members have planned to meet the Chief Minister on Monday to hand over a memorandum seeking his immediate intervention in rescuing the remaining 67 Indian labourers who are struggling without proper food and water at the Shamno camp.

Eight years on, Burmese refugee still waits for landed status

Source:http://www.thestar.com/news/investigations/immigration/article/885383--eight-years-on-burmese-refugee-still-waits-for-landed-status

Ler Wah Lo Bo fought against the autocratic regime in Burma, fled the country and received asylum in Canada in 2002.
Eight years later Ottawa still refuses to grant him permanent status, because he fought against his former country. The Toronto man has been left in a legal limbo, unable to become a full-fledged citizen, denied the right to travel abroad and worse, unable to sponsor his family to join him.
Lo Bo’s plight highlights what critics say will happen to many more legitimate refugees under the federal government’s bill aimed at cracking down on human smuggling.
The bill was unveiled last month by Immigration Minister Jason Kenney after 500 Tamil refugees came to Canada aboard the Sun Sea in August.
Under the proposed legislation, refugees could spend up to a year in detention while their refugee claim is being processed. They could also be subject to a five-year ban on leaving the country or sponsoring their families, even after their claim is approved.
The federal government argues Bill C-49 will make bogus refugee claimants think twice before coming here.
But advocates and refugee lawyers say the government already has the power to deny or delay a refugee’s permanent status, as seen in Lo Bo’s case. They argue the proposed law will further penalize refugees, including those being smuggled, rather than punish those doing the smuggling.
“People who are forced to flee for their lives need to be offered asylum and a warm welcome, not punished,” said Wanda Yamamoto of the Canadian Council for Refugees.
In a recent Star article, Toronto immigration lawyer Lorne Waldman, who represents the Tamil refugees, argued “designated claimants cannot apply for permanent residence for five years. This will impose immense hardship . . . ”
Lo Bo, 53, a Karen minority, and his family sought asylum in 1994 from the United Nations Refugee Agency in Thailand, where he worked for aid agencies and helped foreign reporters expose the plight of the Karen.
He was granted refugee status here in 2002, but only last December was he told his application for permanent status was “inadmissible.” Immigration officials stated they have not finalized his application because he “had engaged in or instigated the subversion by force of the government of Burma.”
He immediately appealed to Public Safety Minister Vic Toews, and this week his lawyer, Paul Copeland, filed an application to the Federal Court of Canada to force Ottawa to make a decision.
“(Lo Bo’s) presence is not detrimental to Canada,” said Copeland. “There is no reason why it takes so long for the minister to make a decision.”
In 2008, Lo Bo’s wife and four children were resettled by the United States government, but without permanent status Lo Bo couldn’t travel.
His wife died in a car accident shortly after and Lo Bo could not attend her funeral. He also missed the wedding of his eldest son, Nerta, last year. And he can’t care for his two teenaged children, Nersoe and Maekaba, and two grandchildren.
“It feels like I’ve been in house arrest all these years, like in Burma,” said Lo Bo, now an interpreter, who finally spent a weekend with his kids in May in Thunder Bay, a six-hour drive from the children’s Minnesota home.

‘External attack’ crippled Burma’s internet

source: http://www.dvb.no/news/%E2%80%98external-attack%E2%80%99-crippled-burma%E2%80%99s-internet/12535

Burmese state media has said that an external cyber attack has been launched at its main server, days after critics of the junta blamed it for deliberately sabotaging communications.


The country’s main internet service has been down for nearly two weeks, rendering access to foreign news website, email accounts and a host of domestic services almost impossible.


The New York-based Committee for the Protection of Journalists (CPJ) said earlier this week: “It does appear that the authorities are deliberately slowing down internet connections to make it more difficult for journalists to file images and video over the Internet ahead of the upcoming elections.”


But the China-based Xinhua news agency today quoted domestic newspaper, Myanmar Newsweek, as saying that the system was the victim of an external cyber attack. It mirrors a comment made to DVB this week by a source close to the ruling junta.


According to Xinhua, the Myanmar Posts and Telecommunications department claim it is the second such attack this year, with one in February paralysing the Yatanarpon Teleport Company service.


It claims the method used in both cases was DDOS, or distributed denial-of-service – the same weapon used to bring down exiled media websites in September, which many claim was the work of the Burmese junta.


Authorities are still to make any official announcement about the problem, although state-run media outlets often act as a mouthpiece for the regime, which is gearing up for its first elections in two decades on Sunday. A number of internet cafes have been forced to close since the slowdown began two weeks ago.


The junta is known to cut internet connection during politically sensitive times, as it did during the September 2007 monk-led uprising. Its intended target is foreign journalists working undercover in the country who send images and information to external media outlets.


Only around 0.2 percent of the Burmese population have regular access to the web, making it one of the lowest countries for internet penetration in the world.

நொக்கியா குடித்த உயிர்: மறைக்கப்பட்ட உண்மைகள்

Source:

http://www.athirvu.com/target_news.php?getnews=news&action=fullnews&showcomments=1&id=5821

நொக்கியா செல்பேசிகளின் மதர் போடுகள் நீளமாக வருவதால் அதை ஒரு இயந்திரம் கொண்டு துண்டுகளாக வெட்டுவார்கள். இங்கு இருக்கும் “ரவுட்டர் கட்டிங் மிஷின்” எனும் இயந்திரம் மொத்தமாக வரும் செல்போன்களுக்குரிய மதர்போர்டுகளை தனித்தனித் துண்டுகளாக்கி பிரிக்கும். அவ்வாறு அது துண்டுகளாக மதர் போர்டை அறுக்கும்போது சில துண்டுகள் மிஷினில் விழுந்துவிடுவது உண்டு, அதனை கைகளால் எடுக்கும்போது, அங்கே பொருத்தப்பட்டிருக்கும் சென்சர் அதனை உணர்ந்து மெஷினை நிறுத்திவிடும். அவ்வாறு நிறுத்தப்பட்ட மெஷின் திரும்பவும் ஆரம்பிக்க 10 நிமிடங்கள் வரை ஆகும். 

சம்பவ தினத்தன்று அவ்வாறு விழுந்த மதர் போர்டு துண்டு ஒன்றை எடுக்க அம்பிகா முயற்சித்துள்ளார். ஆனால் அங்கே இருந்த சென்சர் வேலைசெய்யவில்லை. உண்மையிலேயே அது வேலைசெய்யவில்லை என்று சொல்வதை விட அதை நிறுத்திவைத்திருந்தார்கள் என்பதே உண்மையாகும். 

காரணம் அவ்வாறு மெஷின் நின்றால் திரும்பவும் இயங்க 10 நிமிடங்கள் ஆகுமே, அந்த 10 நிமிடத்தில் உற்பத்தி பாதித்துவிடுமே என்ற ஒரு அற்ப காரணம் தான் இந்த நரபலிக்கு முக்கிய காரணம். 

அன்றைய தினம் அம்பிகா மதர்போட் துண்டை எடுக்க முனைந்தவேளை அவர் களுத்துக்கு பின்பக்கமாக அந்த அறுக்கும் இயந்திரத்தின் பிளேடுகள் அவரைத் தாக்கியுள்ளது.

பலத்த ரத்தக் கசிவுக்கு மத்தியில் அவர் பின்புறத்தில் பிளேடு ஏறிய நிலையில் துடித்துக்கொண்டிருப்பதைக் கண்ட தொழிலாளர்கள் இயந்திரத்தை நிறுத்தினர். அம்பிகாவின் தலைக்கும் தோழுக்கும் இடையே ஆழமாக அந்த பிளேட் சென்றிருந்ததால் பிளேடை உடைத்து அம்பிகாவை மீட்க தொழிலாளர்கள் முற்பட்டுள்ளனர். ஆனால் அங்கு இருந்த சூப்பர்வைசர் அது 2 கோடி ரூபா இயந்திரம் எனக் கூறித் தொழிலாளர்களைத் தடுத்துள்ளார். இந்த புண்ணியவான் பெயர் வெற்றி தேவராஜ். இவர் மேலிடத்தோடு தொலைபேசியில் தொடர்புகொண்டு, இயந்திரத்தை உடைக்காது அதனை கவனமாக களற்றி அம்ம்பிகாவை வெளியே எடுக்கலாம் என புண்ணாக்கு ஜடியா கொடுத்துள்ளார்.

ஆனால் அந்த இயந்திரத்தை களற்றுவதற்கான எந்த ரூல் பாக்ஸ்ஸும் அங்கு இல்லை எனத் தெரியவரும்போது, அம்பிகா வலிதாங்காமல் துடிதுடித்துக்கொண்டு இருக்கிறார், ரத்தம் ஆறாகப் பாய்கிறது. இதைஎல்லாம் சற்றும் அசட்டைசெய்யாது, எவ்வாறு இயந்திரத்தைப் பாதுகாப்பது என்று நினைத்திருக்கிறார் வெற்றி தேவராஜ். 

இவரை எந்த உயிரினத்தில் சேர்ப்பது என்றே தெரியவில்லை ஒருவாறு அங்கு நின்ற ஆண் தொழிலாளர்கள் கோபமடைய, நிலை கட்டுக்கடங்காமல் போனதால் அந்த கம்பிகளை உடைத்து அம்பிகாவை வெளியே எடுத்தனர் சக தொழிலாளர்கள்.

இதனிடையே சுமார் 20 தொடக்கம் 25 நிமிடங்களுக்குப் பின்னரே அம்பிகா மீட்டெடுக்கப்பட்டுள்ளார். ஆலையிலிருந்து இரண்டு கி.மீ தொலைவில் இருக்கும் ஜெயா மருத்துவமனைக்கு அம்பிகா கொண்டு செல்லப்படுகிறார், அங்கிருந்து பின்னர் அபோலோ மருத்துவமனைக்கும் கொண்டுசெல்லப்படுகிறார். இறுதியில் அவர் உயிரிழந்துவிட்டதாகத் தெரிவித்துள்ளனர். ஆனால் நடந்ததோ வேறுவிதமாக உள்ளது. ஆலையில் இருந்து அம்பிகாவை முதல் வைத்தியசாலைக்கு கொண்டுசெல்லும் போதே அவர் இறந்துவிட்டதாகத் தெரிவிக்கப்படுகிறது. ஒரு கண் துடைப்புக்காக ஜெயா மருத்துவமனை பின்னர் அப்பலோ என 2 வைத்தியசாலைக்கு கொண்டுசென்று, தாம் ஏதோ மருத்துவம் பார்த்தாக பிலிம் காட்டியுள்ளனர், நொக்கியா நிர்வாகத்தினர்.

இது இவ்வாறிருக்க சம்பவதை நேரில் பார்த்த சக தொழிலாளர்களுக்கு, அம்பிகாவுக்கு ரத்தம் ஏற்றப்படுவதாகவும் விரைவில் அவர் உடல்நலம் தேறிவருவார் என்றும் பொய்கூறி வேலையைச் செய்யும் படி கூறியிருக்கிறார் மற்றுமொருசூப்பர்வைசர் ஜே.புருஷோத்தமன். அங்கு வேலைசெய்யும் தொழிலாளர்கள் கைத்தொலைபேசிகளை ஆலைக்குள் கொண்டுசெல்லக் கூடாது என்ற காரணத்தால், அம்பிகாவின் மரணம் பலருக்குத் தெரியது. அத்தோடு அது திட்டமிட்டு மறைக்கப்பட்டுள்ளது. ஜே.புருஷோத்தமன் மீது பாலியல் புகார் உள்ளிட்டு 12 புகார்கள் இருக்கின்றன என்றாலும் நிர்வாகம் இவன் மீது எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்கவில்லை. காரணம் அவனது மேலாண்மையில் உற்பத்தி இலக்கு நிறைவேறுகிறது என்பதேயாகும்.

மருத்துவமனையில் அம்பிகாவின் பெற்றோர் கதறி அழுதவாறு இருக்கின்றனர். எந்திரத்தை உடனே உடைத்திருந்தால் தங்களது மகளை காப்பாற்றியிருக்கலாமே என்று அவர்கள் குமுறுகிறார்கள். அந்த எந்திரத்தின் மதிப்பான இரண்டு கோடியை உங்களுக்கு தந்துவிட்டால் தங்களது மகளின் உயிரை திருப்பித்தர முடியுமா என ஆவேசப்படுகிறார்கள். இதில் கொடுமையான விடையம் என்னவென்றால், சென்ற மாதம்தான் நோக்கியா ஆலைக்கு 6 எஸ் (6ஸ்) எனும் சிறந்த பாதுகாப்பு வசதிகள் கொண்ட ஆலை என்ற விருது கொடுக்கப்பட்டாதம். கட்டிங் இயந்திரத்தின் சென்சார் ஃபோர்டு இயங்குவதற்கு தடை போட்டு, அதையும் தொழிலாளிக்கு அறிவிக்காமல், ஏதும் அறியாத அம்பிகாவின் உயிரைக் குடித்துள்ளது இந்த நொக்கியா நிறுவனம்.

போதாக்குறைக்கு சாக்கடை அரசியல்வேறு இங்கு விளையாடுகிறது. அம்பிகா கொலை செய்யப்பட்டதை சாதாரண விபத்தாக மாற்றுவதற்கு தி.மு.க பிரமுகர்கள் ஒருபக்கம் முயல்கிறார்கள். 

அடுத்த மாதம் பின்லாந்தில் ஒரு வெற்றிவிழா நடக்கும். அது நோக்கியாவின் 100 மில்லியன் இலக்கை அடைந்த சாதனைக்கான கேளிக்கை விழா. நோக்கியா முதலாளிகளும், அதிகாரிகளும் சீமைச் சாரயத்தை பருகியவாறு தமது வெற்றியை சல்லாபிப்பார்கள். அவர்கள் அங்கு பருகப்போவது சாராயம் அல்ல ! அம்பிகா போன்ற ஏழைகளின் இரத்தமே !

இப் படுகொலையை தமிழகத் தமிழர்கள் எவ்வாறு கையாளப் போகிறார்கள் ? தமிழர்கள் இந்த செல்பேசியை புறக்கணிப்பார்களா ?

சென்னை: இதுவல்ல நல்லாட்சி!

Source: www.dinamani.com


ஓர் அரசின் அடிப்படைக் கடமை மக்களுக்குப் பாதுகாப்பு அளிப்பதுதான். சட்டம் ஒழுங்கைப் பராமரிப்பது என்பது, போராட்டங்களைக் கட்டுப்படுத்துவதும், தீவிரவாதிகளின் தாக்குதல்களை எதிர்கொள்வதும் மட்டுமல்ல, சராசரிக் குடிமகனின் அன்றாட வாழ்க்கை நிம்மதியாகக் கழிவதற்கும், அவரவர் தத்தம் வேலைகளை எந்தவிதத் தடையோ, இடையூறோ இல்லாமல் தொடர்வதற்கு வழிகோலுவதும்தான்.

பெருகிவிட்ட மதுபானக் கடைகளும், தெருவுக்குத் தெரு, வட்டத்துக்கு வட்டம், பகுதிக்குப் பகுதி, மாவட்டத்துக்கு மாவட்டம் ரவுடி சாம்ராஜ்யத்தை நடத்தும் அரசியல் கட்சிகளால் ஆசிர்வதிக்கப்பட்ட சமூக விரோதக் கும்பல்களும், சராசரிக் குடிமகனின் அடிப்படைப் பாதுகாப்பையே கேள்விக்குறியாக்கிவிட்டிருக்கின்றன.

 சென்னையில் மட்டுமே ஆரம்பத்தில் காணப்பட்ட "கட்டைப் பஞ்சாயத்து' தாதாக்கள் இன்று தமிழகத்தின் சிறு நகரங்களில்கூடக் காளான்களாகப் பெருகிவிட்டிருக்கின்றனர்.

தெருவில் மணலும் செங்கல்லும் வந்து இறங்கினால் "மாமூல்' வசூலிக்க வார்டு உறுப்பினரிலிருந்து, தாதா கும்பல்வரை நடத்தும் அடாவடி மிரட்டல்களும், அத்துமீறல்களும், சட்டம் செயலிழந்துவிட்டதைத்தானே எடுத்துரைக்கிறது.

அதையெல்லாம்கூட சகித்துக் கொள்ளலாம். தைரியமாகப் பெண்கள் நடமாட முடியவில்லை, வயதானவர்கள் தனியாக வாழ முடியவில்லை, குழந்தைகளைப் பள்ளிக்கு அனுப்பிவிட்டு நிம்மதியாக இருக்க முடியவில்லை என்கிற நிலைமை ஏற்பட்டால் அதையும், ஆட்சியாளர்களைத் தவறாகத் தேர்ந்தெடுத்தற்காகத் தலையெழுத்தே என்று ஏற்றுக்கொள்ளவா முடியும்?

 சமீபகாலமாகப் பணத்துக்காக குழந்தைகளைக் கடத்தும் செயல்கள் அதிகரித்து வருவதைப் பார்க்கும்போது காவல்துறை செயல்படுகிறதா இல்லையா என்கிற சந்தேகம் ஏற்படாமல் இல்லை.

சில தினங்களுக்கு முன்பு கோவையில் ஒரு தொழிலதிபரின் இரு குழந்தைகளைக் கடத்திச் சென்று அந்த ஓட்டுநர், ஆற்றில் தள்ளிக் கொலை செய்திருக்கிறார். சிறுமியின் சடலம் கிடைத்து அந்தக் குழந்தையின் இறுதி ஊர்வலத்துக்குத் திரண்டிருந்த கூட்டத்தைப் பார்த்தாலே மக்கள் மத்தியில் இந்தச் சம்பவம் எந்த அளவுக்குப் பாதிப்பு ஏற்படுத்தி இருக்கிறது என்பது புரிந்தது.

 சிறுமியுடைய தம்பியின் சடலமும் மறுநாள் மீட்கப்பட்டது. போலீஸ் தன்னைப் பிடித்துவிடும் என்று பயந்து கொலை செய்ததாக ஓட்டுநர் கூறியுள்ளார். அவர் மட்டும் அருகில் உள்ள காவல் நிலையத்தில் சரண் அடைந்து, குழந்தைகளை ஒப்படைத்திருந்தால், அதிகபட்சம் ஏழு ஆண்டு சிறைத்தண்டனை கிடைத்திருக்கும். குழந்தைகள் காப்பாற்றப்பட்டிருப்பர். சரண் அடைந்த ஓட்டுநரை, பெற்றோரே கூட வழக்கில் தீவிரம் காட்டாமல் மன்னித்திருக்கக் கூடும். அதன்மூலம் அந்த ஓட்டுநரின் குடும்பமும் தலைகுனிந்து வாழும் அவலநிலை ஏற்பட்டிருக்காது.

சென்னை முகப்பேரில் தனியார் பள்ளியில், 9-ம் வகுப்புப் படிக்கும் மாணவர் திங்கள்கிழமை மாலை கடத்தப்பட்டுள்ளார். சிறுவனின் தந்தை கிரானைட் தொழில் செய்கிறார். இதுவும் பணத்துக்காக நடத்தப்பட்ட கடத்தல்தான் என்று தெரிகிறது.

கடந்த ஜூன் மாதத்தில் எம்.எல்.ஏ. ஒருவரின் குழந்தைகள் இருவர் ஒரு வார இடைவெளியில் கடத்தப்பட்டனர். உடனே அவர்கள் மீட்கப்பட்டனர். இந்த வேகம் மற்றவர் விஷயங்களில் இல்லாமல் போவது ஏன் என்று பெற்றோர் தரப்பில் கேள்வி எழுப்புகின்றனர்.

சொத்துகளைப் பறிப்பதற்காக அரசியல்வாதிகளும், ரவுடிகளும் இதுபோல ஆள்கடத்தலைத் தொடங்கி வைத்தார்கள். அவ்வாறு புகாரில் சிக்கி கைதானவர்கள் மீதான வழக்குகள் இன்னும் முடியவில்லை. குற்றவாளிகளின் அரசியல் பின்புலம் காரணமாக, இதுபோன்ற ஆள்கடத்தலில் ஈடுபடுவோரை ஒடுக்க காவல் துறையில் கடுமையான நடவடிக்கைகள் எடுக்கப் படுவதில்லையோ என்ற எண்ணம் மக்களுக்கு ஏற்பட்டிருக்கிறது.

கடந்த ஆண்டு ஜூன் மாதத்தில் இருந்து இதுவரை சென்னையில் மட்டும் 29 கடத்தல் சம்பவங்கள் நடந்திருக்கின்றன.

இவை போலீஸ் வழக்குப் பட்டியலில் வந்திருப்பவை. வழக்கிற்கு வராமல் சம்பந்தப்பட்டவர்களே பைசல் செய்து கொண்டவை இரண்டு, மூன்று மடங்கு அதிகம் இருக்கலாம் என்று காவல் துறையினரே ஒப்புக் கொள்கின்றனர்.

மணல் கடத்தல், அரிசி கடத்தல், கிரானைட் கற்கள் கடத்தல் இவையெல்லாம் போதாதென்று, கந்துவட்டிக் கும்பலும், கட்டைப் பஞ்சாயத்து கோஷ்டிகளும், கேள்வி கேட்க யாருமில்லாமல் வளைய வருவதுதான், அமைதிப் பூங்காவாக இருந்த தமிழகத்தின் இன்றைய நிலைமை. இந்த மாஃபியாக்கள் அனைத்துமே ஏதாவது அரசியல் பின்புலத்தில்தான் இயங்குகின்றன என்பது ஊரறிந்த ரகசியம்.

அரசியல்வாதிகளுடன் சமூகவிரோதிகள் கைகோத்துச் செயல்படுவது தடுக்கப்படாவிட்டால், இங்கே தீவிரவாதம் தலைதூக்காமல் போனாலும், திரைப்படங்களில் காட்டுவதுபோல வெட்டரிவாளும், வீச்சரிவாளும், ஆசிட் பல்புகளும், நாட்டு வெடி குண்டுகளும் கோலோச்சத் தொடங்கும்.

 இரு தினங்களுக்கு முன்பு சென்னை கொளத்தூரில் ஒரு பெண்ணை அடித்து, கையைப் பிடித்து மோட்டார் சைக்கிளில் இழுத்துச் சென்ற இளைஞர்கள் பற்றி போலீஸில் புகார் தரப்பட்டது. மோட்டார் சைக்கிளின் எண் தவறாக உள்ளது என்று கூறி அவர்களை இன்னும் போலீஸôரால் பிடிக்க முடியவில்லை. அந்த இளைஞர்கள் யாருக்குச் சொந்தமோ? யாருக்கு நெருக்கமோ? நமக்கென்ன தெரியும்?

அம்பத்தூர் நகராட்சி கவுன்சிலர் ஒருவரின் மகன் கடந்த மாதம் மாநகரப் போக்குவரத்து ஓட்டுநரை அடித்தாரே, கவுன்சிலர் மீது கட்சி என்னதான் நடவடிக்கை எடுத்தது? வாரிசுகளின் கொட்டத்தை அடக்கக் கட்சித் தலைமை ஏன் தயங்குகிறது?

 முந்தைய ஆட்சியில் நடக்கவில்லையா என்று கேட்பதோ, மற்ற மாநிலங்களோடு ஒப்பிடும்போது இது குறைவுதான் என்று கூறுவதோ இதற்குச் சமாதானம் ஆகிவிடாது. முந்தைய ஆட்சியில் தவறுகள் நடந்ததால்தானே அந்த ஆட்சி மக்களால் அகற்றப்பட்டு இன்றைய ஆட்சியாளர்களுக்கு வாய்ப்பளிக்கப்பட்டது.

 அங்கே நடக்கவில்லையா? இங்கே நடக்கவில்லையா? என்று புள்ளிவிவரங்களை அடுக்கி வாய்ப்பந்தல் போடுவதன்மூலம் பிரச்னையைத் திசைதிருப்பாமல், சீர்கெட்டுக்கிடக்கும் சட்ட ஒழுங்கு சூழ்நிலையை சீர்திருத்தாவிட்டால், இந்த ஆட்சியை மக்கள் தூக்கி எறிவதற்கு வேறு காரணம் எதுவுமே தேவையில்லை. 

அரிசி கொடுத்தது, வண்ணத் தொலைக்காட்சிப் பெட்டி கொடுத்தது, காப்பீட்டுத்திட்டம், கான்கிரீட் வீட்டுத் திட்டமெல்லாம், சட்டம் ஒழுங்கைப் பாதுகாக்க முடியாத அரசுக்குத் தேர்தலில் கை கொடுக்காது என்பதுதான் கடந்த காலம் உணர்த்தும் உண்மை!

CHENNAI Corporation to lose Rs. 30 lakh over cracker shop licences

Source:http://expressbuzz.com/cities/chennai/cracker-trade-corporation-to-lose-revenue/220008.html

By G Saravanan

Published in The New Indian Express, Chennai, on November 2, 2010:

CHENNAI: The Chennai Corporation is expected to lose a revenue of Rs 30 lakh or more as it continues to remain clueless about its role in issuing temporary trade licences to set up cracker shops across the city this Deepavali season.

According to rules prescribed to obtain such a licence, traders who plan to set up cracker shops first need to get a no-objection certificate (NOC)  for fire safety from the fire and rescue services department, after paying a facilitation fee of Rs 800 per application.

However, R Nataraj, director, fire and rescue services, denied having collected any facilitation fee for granting an NOC and said the service was free.

Traders should then approach the city police for a law and order NOC by paying Rs 150 as processing fee.

Once the applicants get both the NOCs, they need to approach the zonal officers of the Chennai Corporation with several documents, including the latest receipt of property tax payment, to obtain the mandatory temporary trade licence to set up the shop.

The civic body will then issue a licence under the Chennai City Municipal Corporation Act, 1919.

The civic officials can charge Rs 1,000 as fee for shops selling less than 50 kg of crackers and Rs 2,000 above it. However, most traders never approach the Corporation as they feel it’s a “tedious process” at its zonal offices.

According to the Corporation’s assistant revenue officers in its 10 zones, they haven’t received a single application seeking a temporary trade licence. However, the fire and rescue services department has cleared about 1,100 applications, while the Chennai Police Commissionerate has cleared about 600 applications so far.

The final number of applications is likely to hover around 1,800 to 2,000.

Speaking to Express, Corporation Commissioner D Karthikeyan said, “Whoever approaches the civic body for such a licence, we will issue it.”

He also warned that field officials would visit those cracker shops that have failed to pay the licence fee and collect it.

CHENNAI CORPORATION: Road work worth Rs 8 crore down the drain

Source:http://expressbuzz.com/cities/chennai/road-work-worth-rs-8-crore-down-the-drain/219521.html

By G Saravanan

Published in The New Indian Express, Chennai, on October 31, 2010:

CHENNAI: Barring a few roads in the city, repair work done by the Chennai Corporation on damaged roads and inner streets at a cost of Rs 8 crore has vanished even before the onset of the monsoon rains.

The work was necessitated as most of the roads managed by the civic body have been in bad shape for quite sometime.

With mounting criticism from motorists who battle with battered roads on a daily basis, the Corporation had envisaged a quick patchwork plan earlier this month, at an estimated cost of Rs 7.5 crore.

On October 20, Mayor M Subramanian launched the repair drive across the city and asked the 13 selected contractors to complete it before the arrival of the rains.

Though the contractors completed their task well ahead of time, most of the repair work done on the roads has practically melted away, almost as soon as it was finished.

About five days ago, work was completed on stretches of Mannadi Street, behind the Collectorate.

But on Saturday morning after incessant rains, there was no sign of the work done there, and again, motorists had to contend with large potholes, said Kumar, a trader on the street.

“The disappearance of the patch work on roads within two days raises a serious question about its quality,” Devi, a CPM Councillor from Ward-59, told Express.

The Mayor however, denied the use of any poor quality material for the work. He said the work needed 12 hours to settle properly and could have been damaged due to unexpected spells of rain.