DINAMANI: சதி... சதி... சதி...

Source: http://www.dinamani.com/

அமைதிப் பூங்காவான தமிழகம் வன்முறையின் விதைக்கலனாக மாறுவது என்பதை யாரும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது. தீவிரவாதம் தமிழகத்தில் வேரூன்றுவது என்பது வருங்காலச் சந்ததியரின் வாழ்க்கையைச் சீர்குலைக்கும் என்பதிலும் கட்சிபேதமின்றி யாருக்கும் எந்தவிதச் சந்தேகமும் இருக்க வழியில்லை.

விழுப்புரத்திலிருந்து 25 கி.மீ. தொலைவில் 1 மீட்டர் நீளத்துக்கு ரயில்வே தண்டவாளம் வெடிவைத்துத் தகர்க்கப்பட்டிருப்பது என்பது அதிர்ச்சியளிக்கும் செய்தி. இது நிச்சயமாகத் தற்செயலாக நடந்த நிகழ்வு அல்ல.

சனிக்கிழமையன்று இந்த ரயில் தடத்தில் சென்ற மலைக்கோட்டை விரைவு ரயில், அதிர்ஷ்டவசத்தால் மிகப்பெரிய விபத்திலிருந்து தப்பியது. விபத்தைத் தடுத்த ரயில்வே ஊழியர்கள் அனைவரையும் தினமணி பாராட்டுகிறது.

தண்டவாளம் தகர்க்கப்பட்டிருந்த இடத்தில் விடுதலைப்புலி ஆதரவாளர்களின் துண்டுப்பிரசுரங்கள் காணப்பட்டதாக காவல்துறை தெரிவிக்கிறது. விடுதலைப்புலிகளின் தலைவர் பிரபாகரனின் சகோதரர்கள் என்று குறிப்பிட்டு இலங்கை அதிபர் ராஜபட்சவின் இந்திய விஜயத்தைக் கண்டிப்பதாக அந்தத் துண்டுப் பிரசுரங்கள் தெரிவிப்பதாகக் காவல்துறை கூறுகிறது.

இந்தச் சம்பவத்தின் பின்னணியில் இருந்தவர்கள் விடுதலைப்புலி ஆதரவாளர்கள் என்றால் அவர்கள் உடனடியாகக் கண்டுபிடிக்கப்பட்டு சட்டத்தின் முன் நிறுத்தப்பட வேண்டியவர்கள். வன்முறையில் ஈடுபடுபவர்கள் யாராக இருந்தாலும் அவர்கள் மன்னிக்கப்படக் கூடாது. சட்டத்தின் பிடியிலிருந்து தப்பக் கூடாது. மேலும், பல அப்பாவி உயிர்களைப் பலி கொண்டு தங்களது பழியைத் தீர்த்துக்கொள்ள முயலும் யாரையும், அவர்களது லட்சியம் நல்லதாகவே இருந்தாலும், நம்மால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது.

அதேநேரத்தில், மாநிலக் காவல்துறைத் தலைவர் லத்திகா சரண் முழுமையான விசாரணை நடைபெறும் முன்பே ஒருசில மணிநேரங்களில் இந்தச் சம்பவத்துக்கும் மாவோயிஸ்டுகளுக்கும் தொடர்பு இல்லை என்று அவசர அவசரமாக அறிவிக்க வேண்டிய அவசியம் என்ன என்பது தெரியவில்லை. புலனாய்வுத் துறை ஐ.ஜி.யான ஜாபர் சேட், இது விடுதலைப்புலி ஆதரவாளர்களால் நடத்தப்பட்ட செயல்தான் என்று விசாரணைக்கு முன்பே அறிக்கை கொடுத்தது ஏன் என்பதும் புரியவில்லை.

சம்பவம் நடந்த இடத்தில் காணப்படும் சில துண்டுப் பிரசுரங்களை மட்டுமே ஆதாரமாகக் கொண்டு அவசர ஆத்திரத்தில் சாதாரண பொதுஜனம் முடிவு எடுப்பது சகஜம். பத்திரிகையாளர்கள்கூட பல சந்தர்ப்பங்களில் கண்ணில் தெரியும் தடயங்களை மட்டுமே ஆதாரமாகக் கொண்டு எழுதிவிடுவதும் உண்டு. அப்படி நடக்கும்போதெல்லாம், காவல்துறையினர் அதை வன்மையாகக் கண்டிப்பதுடன், முழுமையான விசாரணை இல்லாமல் முடிவுக்கு வருவதும், கருத்துத் தெரிவிப்பதும் தவறு என்று பத்திரிகையாளர்களைக் கடிந்து கொள்வதும் உண்டு.

ஆனால், விழுப்புரம் அருகே ரயில் தண்டவாளம் தகர்ப்பு விஷயத்தில் காவல்துறையினர், முழுமையான விசாரணை செய்து, குற்றவாளிகளைப் பற்றிய தகவல்கள் பெறுவதற்கு முன்பே சம்பவம் நடந்த ஒருசில மணி நேரங்களில் அவசரப்பட்டு கருத்துத் தெரிவிக்க வேண்டிய அவசியம் என்ன இருக்கிறது என்பது புரியவில்லை.

முன்பே குறிப்பிட்டிருந்ததுபோல, விடுதலைப்புலி ஆதரவாளர்கள் இந்தச் சம்பவத்தின் பின்னணியில் இருந்திருந்தால் அவர்கள் கடுமையான தண்டனைக்குரியவர்கள் என்பது மட்டுமல்லாமல் தமிழகத்தில் தலையெடுக்கும் தீவிரவாதம் எந்தவகையினது ஆனாலும் முளையிலேயே கிள்ளி எறியப்பட வேண்டியதுதான். ஆனால், இந்தச் சம்பவத்தின் பின்னணியில் வேறு ஏதாவது சக்திகள் உள்ளனவா என்பதையும் கண்டறிய வேண்டிய கடமை காவல்துறைக்கு உண்டு.

எல்லா நாடுகளும் அண்டை நாடுகளில் தங்களது உளவுத்துறையின் மூலம் செயல்படுவது புதியதொன்றும் அல்ல. இந்திய நீதிமன்றங்களால் தேடப்படும் குற்றவாளியான டக்ளஸ் தேவானந்தாவை அமைச்சர் என்கிற போர்வையில் தனது குழுவுடன் அழைத்துவந்து இந்தியப் பிரதமருடன் கைகுலுக்க வைத்து தனது தாயகம் திரும்பியிருக்கிறார் இலங்கை அதிபர் ராஜபட்ச. இதனால் எழும்பியிருக்கும் சர்ச்சையும், இந்திய அரசுக்கு ஏற்பட்டிருக்கும் தர்மசங்கடமும் கொஞ்சநஞ்சமல்ல.

சமீபகாலமாக தமிழ்நாட்டில் மட்டுமே பேசப்பட்டு வந்த ஈழத்தமிழர் பிரச்னை இப்போது தேசிய அளவிலான ஊடகங்களில் முன்னுரிமை தரப்படுகின்றன. பிரச்னையைத் திசைதிருப்ப இலங்கை அரசின் உளவுத்துறையேகூட ஏன் இப்படியொரு சதித்திட்டத்தை அரங்கேற்றி பழியை விடுதலைப்புலிகள் மீது போட்டு டக்ளஸ் தேவானந்தா கைது பிரச்னையை மூடி மறைக்க முற்பட்டிருக்கக்கூடாது?

துண்டுப் பிரசுரத்தை மட்டுமே ஆதாரமாகக் கொண்டு முடிவெடுப்பது சிறுபிள்ளைத்தனம். யாரும் யார் பெயரிலும் துண்டுப் பிரசுரம் அச்சிட்டு சம்பவம் நடந்த இடத்தில பார்வையில்படுவதுபோல போட்டிருக்கலாம். பொறுப்பான காவல்துறை அதிகாரிகள், முழுமையான விசாரணையை மேற்கொண்டு துப்புத்துலக்கி தக்க ஆதாரங்களுடன் உண்மையை வெளிக்கொணர்வதுதான் தமிழகக் காவல்துறைக்குப் பெருமை சேர்க்கும். தவறு இழைத்தது, விடுதலைப்புலி ஆதரவாளர்களாக இருந்தாலும், இலங்கை அரசின் கைப்பாவைகளாக இருந்தாலும், வேறு தீவிரவாத இயக்கத்தவர்களாக இருந்தாலும் சந்தேகத்துக்கு இடமின்றி நிரூபிக்கப்பட்டு நீதியின் முன் நிறுத்தப்பட வேண்டும்.

சதிகாரர்கள் யாராக இருந்தாலும், அப்பாவி மக்களைப் பழி வாங்காதீர்கள். இந்த நாசவேலையில் ஈடுபட்டவர்கள் யாராக இருந்தாலும், அதற்கு ஆயிரம் நியாயங்கள் சொன்னாலும், ராமனுக்கு சடாயு சொன்னதைத்தான் நினைவுபடுத்த வேண்டியுள்ளது. சீதையை ராவணன் கவர்ந்து செல்ல, துக்கம் தாளாமல் காணும் அனைத்தின்மீதும் கடும்கோபம் கொள்ளும் ராமனிடம் சடாயு தன் உயிர் பிரியும் முன் சொல்கிறார்: "ஊறு ஒரு சிறியோன் செய்ய முனிதியோ உலகை; உள்ளம் ஆறுதி'.

தனிப்பட்ட ஒருவரின் துயரத்தை அனைவருக்குமாக மாற்றுகிற, பழி வாங்கும் படலத்துக்கும், திசைதிருப்பும் முயற்சிக்கும், வெறிச்செயல்களுக்கும் எங்கள் தமிழகம் களமாவதை நாங்கள் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது!

Police round up blind persons near CM’s house

Published in The New Indian Express, Chennai, on June 13, 2010:

CHENNAI: The Royepettah police on Saturday rounded up more than 25 students of the Government School for Visually Challenged at Poonamallee, who were in the city to meet the Chief Minister M Karunanidhi to air their grievances directly, before they could reach the Chief Minister’s Gopalapuram residence.

Since the school authorities announced unscheduled holidays for the school just to douse down their agitation for removal of headmaster (in charge) David Wilson, a group of 25 students planned to meet the Chief Minister to apprise him of the ground situation.

Around 1.30 pm when they were nearing the Chief Minister’s residence, local police rounded them up and brought them to the Royepettah police station for questioning.

According to the students, they were kept at the police station for almost five hours and by 6.30 pm, a police van left them at the Marina Beach and ensured that all of them boarded Poonamalle-bound buses.

Speaking to Express, one of the students said, “We were here to meet the Chief Minister and wanted him to understand the problems faced by us at Poonamalle school, but failed to meet him as he was busy on a function, we were told.”
The visually challenged students also vowed not to attend classes till the headmaster (in charge), David Wilson, was removed from the post.
Meanwhile, it is learnt that some of the associations working for the visually challenged have planned to take up the issue in a big manner in coming days.

Parvathi Ammal says no to medical treatment in State

By G Saravanan

Published in The New Indian Express, Chennai, on June 13, 2010:

CHENNAI: A day after the Indian government relaxed its conditions imposed on slain LTTE leader V Prabakaran’s mother Parvathi Ammal to receive her treatment in Tamil Nadu, her counsel and former Jaffna MP K Shivajilingam on Saturday categorically said that she is in no mood to consider it owing to personal problems.

Speaking to Express over phone from Jaffna, the former MP and a close relative of Parvathi Ammal, said, “Due to her tedious journey on stretcher and bitter experience of deportation from Chennai airport in mid-April this year, Parvathi Ammal is very much unlikely to consider the latest offer by the Indian government to get treated in Tamil Nadu by staying at her daughter’s house.” Her faith in the country’s hospitality towards an elderly woman who mostly remain on a stretcher for a whole day dashed after the Indian government imposed rigid conditions to get treatment for her illness, and this has wounded her mind very badly, Shivajilingam said.

On April 16, when the ailing Parvathi Ammal (along with a maid) landed at Chennai airport with a valid Indian visa, she was immediately deported without being allowed out of the aircraft by which she reached here from Kuala Lumpur. Since her airport-deportation has become a big issue in the state, Chief Minister M Karunanidhi announced that if she contacts the state government in a proper manner, he would take up her case. After the state’s announcement to allow Parvathi Ammal for treatment, she, from Kuala Lumpur hospital sent a mail addressing MK urging the Chief Minister to make arrangements for her travel from Kuala Lumpur to Tiruchy, as Dr Rajendran of Musiri has made arrangements for her treatment in Tiruchy.

Based on her plea, MK took up her case and finally by May 10, Indian government (in a letter dated May 7) gave its nod to allow Parvathi Ammal to Tamil Nadu to receive her treatment but with severe conditions.

But to a surprise to everyone in the state, Parvathi Ammal along with MP Shivajilingam on May 11 landed in Colombo from Kuala Lumpur. Since then, she has been receiving treatment for her illness in a hospital located at Valvettithurai (VVT), her native place in Island nation.
On her health status, Shivajilingam said, “Though she is not fully recuperated, Parvathi Ammal started recognising people and her daughter from Canada regularly contacts her for health updates.”

POONAMALLEE: Visually challenged students on hunger strike

By G Saravanan
Published in The New Indian Express, Chennai, on June 12, 2010:

CHENNAI: Over 70 students of the Poonamallee Government School for the Visually Challenged on Friday began an indefinite hunger strike on the school premises seeking immediate removal of head master in-charge David Wilson for alleged mismanagement and harassment.
Striking students told Express that their headmaster, who was given a temporary charge of the school about a year ago and working there for the past 20 years, had ruined the school and its infrastructure without utilising the government funds in a proper manner.
Stating that their agitation was not against the government, one of the students said, “Chief Minister M Karunanidhi, who holds the differently-abled welfare department, is doling out several funds for the development of the visually challenged, but headmasters like David Wilson and officials at the Commissionerate for the Differently Abled are not utilising it properly and have made our life difficult here.”
The students alleged that the headmaster, who reportedly runs a matriculation school at Tambaram, had failed to give importance to visually challenged students at Poonamallee school.
More than 150 students are studying in the school and staying in a hostel on the premises.
To pacify the agitating students, Commissioner for the Differently Abled, C Vijayaraj Kumar, asked Assistant Director (Special Schools) Suganthy to go to the spot.
According to the students, she used abusive language when they refused to withdraw the agitation.
In a late evening development to suppress their agitation, all the students studying in classes 9, 10, 11 and 12 were ‘asked’ to vacate their hostels by Saturday morning.
Attempts to contact headmaster David Wilson for his comments over the allegations turned futile as he remained unreachable throughout the day.
When contacted, Commissioner Vijayaraj Kumar said, “We are trying to sort it out. Students should not indulge in such activities pressing their demands.” He also said the Commissionerate for the Welfare of theDifferently -abled did not receive any letter detailing the students’ demand.

TAMIL NADU: Child labour remains a pressing issue

By G Saravanan

Published in The New Indian Express on June 12, 2010:

CHENNAI: Despite the State government’s sustained efforts and the involvement of the United States in a child labour eradication project, child labour remains a pressing issue in many districts.
In fact, it has increased substantially in Virudhunagar and Sivakasi, says Agni Subramaniam, executive director of the human rights organisation Manitham, which had recently conducted an extensive study in both the districts.
Subramaniam explained, “In 2007, we had done a study and documented several child labourers who were robbed of their education in these districts. In the May 2010 survey, we found the same children working in hazardous cracker industries, indication enough that the National Child Labour Project (NCLP) has not achieved anything over the years.”
Manitham’s survey revealed that about two lakh child labourers were engaged (both directly and indirectly) in hazardous cracker industries and about 70 per cent of workers engaged in the matchbox industry were child labourers.
“Manitham found in August 2007 that a large number of children were employed in fireworks — cracker factories and match factories. The recent survey reveals that there has been a huge jump in the numbers,” Subramaniam told Express.
To eradicate child labour, the Centre, with the support of the US, had started a five-year project — the Indo-US (INDUS) Child Labour Project — in 2004. Later, the project was taken over by the National Child Labour Project (NCLP).
Till March 2009, while the INDUS project was on, there were 44 schools offering classes up till standard VIII in Virudhunagar district. However, after the completion of the project’s contract period, the number of schools dropped to 39 and classes down to standard V. Besides, during the term of the project, there were 120 teachers employed at these schools for rescued children. That figure has gone down to less than 100.
Locals fear that the number of schools may further dwindle during the current academic year, Subramaniam revealed.
Manitham also found that teachers, who were not paid their salary for a year, received three months’ wages recently and that too after the survey was held.
Interestingly, during the INDUS project, every student who was attending these schools was paid
Rs 100 each month, an incentive to parents and to encourage the children to attend school regularly. But for the last 12 months, the NCLP has not paid students, which has again forced many children to seek jobs to help their families.
Manitham’s survey also revealed that although there were more than 1,500 students in 44 schools meant for rescued children during the INDUS project, due to non-payment of the incentive to students the rate of attendance had declined to below 1,000.

Islanders demand Berthing of mainland bound ships at Mayabunder Jetty

Source: http://www.andamansheekha.com/

Port Blair, June 09: It is apparent that development and progress of North and Middle Andaman, in comparison to South Andaman, is unsatisfactory and the reason is nothing but lack of Administrative attention and utilization of the resources and infrastructures of the area.
In spite of having larger territory and more population, North and Middle Andaman is struggling to come up but the underprivileged area is failing. The area is more prosperous in agriculture, dairy, fishery, poultry and other sectors due to its fertile soil and hardworking people.
It is very unfortunate for the people of the area that they do not get satisfactory value of their products and labor and on the contrary they have to pay more for the products imported from mainland and outside off the area.
They have to pay extra amount for any articles than the people of South Andaman, especially Port Blair as they have to pay the extra transportation charge from Port Blair. Neither they can get the imported products easily and reasonably nor can they get suitable value to their own products only because of the poor transportation facility.
There is a wharf at Mayabunder in which mainland bound ship used to embark but the system has changed, at present hardly any ship touches Mayabunder and the wharf is laying almost unused. Instead of having a good wharf, mainland bound ships do not embark there hampering the total economy of the region.
The commerce and trade of the area is in extinction edge affecting the standard of living and economy of common people of the area. The businesspersons have to import or export produces and goods to and from mainland via Port Blair paying extra amount for both transportation and port tax which is the normal reason for the increase of rate of the products adding extra local taxes.
It is not only a matter of price hike but it is very disheartening and discouraging for the traders and businesspersons as trading became tiresome and hectic in the region due to complicated transportation of the goods and articles from mainland via Port Blair.
The businesspersons need to take pain to store their goods and articles at Port Blair which is both expensive and troublesome; they need to hire or purchase vehicles to transport the goods from Port Blair to their place; and they have to face so many other extra and unwanted problems which are discouraging for them.
It is a well known fact that transport and communication system is compulsory for the progress and development of any area and at the same time it is not digestible and comprehensible why the Administration is so indifferent to the prosperity of North and Middle Andaman region.
The administration must think of berthing of Mainland Bound ship at Mayabunder harbour atleast twice in a month for the sake of economic development of North and Middle Andaman and convenience of people living in that region.

DINIMANI: நம்பிக் கெடுவதே நம் பழக்கம்

Source: http://www.dinamani.com/edition/story.aspx?&SectionName=Editorial&artid=254276&SectionID=132&MainSectionID=132&SEO=&Title=

இலங்கை அதிபர் தேர்தலில் மீண்டும் வெற்றி பெற்ற பின்னர் இந்தியாவுக்கு முதல்முறையாக வரும் மகிந்த ராஜபட்ச, நிச்சயமாக இலங்கைத் தமிழர்கள் நலன் தொடர்பாகப் பேசுவார்; உறுதியளிப்பார்; ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திடுவார் என்பதை எல்லோராலும் எப்படி ஊகிக்க முடிந்ததோ அதைப் போலவே, இந்திய அரசும்- இலங்கையும் இலங்கைத் தமிழர் தொடர்பாகச் செய்துகொண்டுள்ள ஒப்பந்தமும் வெறும் கண்துடைப்பு என்பதை ஊகிப்பதும் மிக எளிது.

மூன்று மாதங்களுக்குள் தமிழர்கள் அவர்தம் வாழ்விடங்களில் மீண்டும் குடியமர்த்தப்படுவார்கள், அவர்களுக்கு அதிகாரப் பகிர்வு அளிக்கப்படும் என்று தமிழக நாடாளுமன்றக் குழு உறுப்பினர்களிடம் ராஜபட்ச கூறியதாகக் கூறப்படும் செய்திகளும்கூட, இந்திய மண்ணில் நின்றுகொண்டிருப்பதால் சொல்லப்படும் வெறும் வார்த்தைகள் என்பதைத் தவிர, அதில் நம்பிக்கையின் ஒளிக்கீற்று தென்படவில்லை.

மொத்தம் ஏழு ஒப்பந்தங்களில் இந்தியாவும் - இலங்கையும் கையெழுத்திட்டுள்ளன. இதில் ஓர் ஒப்பந்தம், இலங்கையில் உள்நாட்டுப்போரினால் இடம்பெயர்ந்த தமிழர்களுக்கு மறுவாழ்வு அளிப்பதும், அவர்களை மீண்டும் அவர்களது மண்ணில் குடியேறச் செய்வதும் குறித்தானது. இந்த ஒப்பந்தம் செய்யாவிட்டால், இலங்கை அரசுக்கும் இந்திய அரசுக்கும் அவப்பெயர் ஏற்படும், கடும் விமர்சனங்கள் எழும் என்கிற ஒரே காரணத்தால்தான், சர்க்கரை நோயாளியின் சாப்பாட்டு இலையில் வைத்த லட்டு போல இந்த ஒப்பந்தமும் இடம் பெற்றதே தவிர, இதை இலங்கை நிறைவேற்றப் போகிறது என்ற நம்பிக்கை இந்திய அரசுக்கு இருப்பதாகவோ அல்லது இதை நிறைவேற்ற வேண்டும் என்கிற கட்டாயம் இருப்பதாக இலங்கை அரசு நம்புவதாகவோ சொல்வதற்கில்லை.

ராஜபட்ச வருகை இரு நாடுகளுக்கான வர்த்தக உறவை மேம்படுத்துவதும், தீவிரவாதத்தைக் கட்டுப்படுத்துவதில் இந்தியாவின் உதவியைப் பெறுவதும், இலங்கையில் சில சமூகநலத் திட்டங்களைச் செயல்படுத்துவதும்தான். இலங்கையில் இந்தியா உதவியுடன் 500 மெகாவாட் அனல் மின்நிலையம் அமைவதும், கொழும்பு பல்கலைக்கழகத்தில் இந்திய ஆய்வு மையம் அமைவதும்கூட இருக்கிறது. இவையெல்லாம் அமல்படுத்தப்படும் என்பதில் யாருக்குமே சந்தேகம் இல்லை.

இத்தகைய நாடகங்களுக்கு இந்தியாவும் ஏன் ஒரு பாத்திரமாக வேண்டும் என்று பிரதமர் மன்மோகன் சிங்கை விமர்சனம் செய்யும் முன்பாக, தமிழர்களும் தமிழக அரசும் இதில் எத்தகைய அக்கறையைக் காட்டினர் என்பதையும் பார்க்கவேண்டியிருக்கிறது. தமிழ்நாட்டில் ராஜபட்ச வருகையைக் கண்டித்து பழ. நெடுமாறன் (இலங்கைத் தமிழர் பாதுகாப்பு இயக்கம்), வைகோ (மதிமுக), திருமாவளவன் (விடுதலைச் சிறுத்தைகள்) சீமான் (நாம் தமிழர் இயக்கம்) ஆகியோர் நடத்திய ஆர்ப்பாட்டங்களுக்குத் தமிழ்நாட்டில் பெருந்திரளான வரவேற்பு இல்லை; அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக ஆர்ப்பாட்டங்கள் நடந்தன என்பதைக் கண்ணுறும் தமிழக அரசும், மத்திய அரசும் இதில் எத்தகைய அணுகுமுறையை மேற்கொள்ளும்?

பல மாதங்களுக்கு முன்பு, திமுக மற்றும் காங்கிரஸ் கட்சியைச் சேர்ந்த நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் குழு இலங்கை சென்று ராஜபட்சவையும், தமிழர்கள் அடைத்து வைக்கப்பட்டுள்ள முகாம்களையும் நேரில் பார்த்துவிட்டுத் திரும்பியது. இக்குழுவிடமும் ராஜபட்ச இப்போது சொல்லும் இதே உறுதிமொழிகளைக் கூறினார். ஆனால், இலங்கையில் எந்தவித நன்மையும் தமிழர்களுக்குக் கிடைக்கவில்லை. முகாம்களை விட்டு வெளியேற அனுமதிக்கப்பட்ட தமிழர்களுக்கு வாழ வழியில்லை. இன்னமும் 70,000 பேர் முகாம்களில் உள்ளனர். இதுபற்றி யாரும் மீண்டும் ராஜபட்சவைக் கேட்கவில்லை. ஒரு கடிதம் போட்டதாகவும் செய்தி இல்லை.

இப்போது, இந்தியாவுக்கு ராஜபட்ச வந்த நாளன்று, தமிழக முதல்வர் கருணாநிதி ஓர் ஆங்கில நாளிதழுக்கு அளித்த பேட்டியில், "ராஜபட்ச சொன்ன சொல்லைக் காப்பாற்றவில்லை, தமிழர்களுக்கு மறுவாழ்வு தரும் பணிகளை விரைந்து முடிப்பேன் என்றார். ஆனால் அதைச் சொன்னபடி செய்யவில்லை' என்று கூறியுள்ளார். ஊடகங்களுக்கும்கூட, ராஜபட்ச இந்தியா வரும்போதுதான் இலங்கைத் தமிழர் பிரச்னை நினைவுக்கு வருகிறது. தமிழக முதல்வரும்கூட, ராஜபட்ச இந்தியா வரும் நேரத்தில் இலங்கைத் தமிழர் ஆதரவு அமைப்புகளின் அதே அக்கறை தனக்கும் இருப்பதாக வெளிப்படுத்துகிறார்.

ராஜபட்ச இலங்கையில் விமானம் ஏறிய அதே நாளில், இலங்கைப் பிரதமர் ஜெயரத்னே சொல்கிறார்: "இலங்கையில் மீண்டும் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் தலையெடுக்கப் பார்க்கிறார்கள். இதுவரை 77 விடுதலைப் புலிகள் கைது செய்யப்பட்டுள்ளனர்' என்று புள்ளிவிவரம் தருகிறார். கடந்த மே மாதம் விடுதலைப் புலிகள் வீழ்ந்துவிட்டதாக அறிவிக்கப்பட்ட பிறகு, இலங்கையில் இதுநாள்வரை ஒரு குண்டுவெடிப்புகூட நடக்காத நிலையில், இத்தகைய வாதத்தை முன்வைப்பது எதற்காக? இன்னமும் விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்தினர் மக்களோடு மக்களாக இருக்கிறார்கள் என்கிற வாதத்தை நிலைநிறுத்தி, தமிழர்களை அவர்தம் வாழ்விடங்களில் குடியமர்த்துவதை மேலும் காலதாமதப்படுத்தவும், தங்கள் செய்கையை நியாயப்படுத்தவுமான முயற்சிகளேயன்றி வேறென்ன?

ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணியில் திமுக இடம்பெற்றிருக்கிறது. இலங்கைத் தமிழர்கள் பாதுகாப்பு மற்றும் குடியேற்றம் தொடர்பான ஒப்பந்தம் எந்தெந்த நிபந்தனைகளைக் கொண்டிருக்க வேண்டும், அதைச் செயல்படுத்துவதில் தமிழர்களின் பங்கு மற்றும் மேற்பார்வை எத்தகையதாக இருக்க வேண்டும் என்று மத்திய அரசுக்கு உத்தரவிடும் நிலையில் திமுக இருக்கிறது. இதுநாள்வரை அளித்த நிதி மற்றும் மருத்துவ உதவிகளை ஏன் தமிழர்களிடம் வழங்கவில்லை என்று ராஜபட்சவிடம் இந்திய அரசு கேள்வி கேட்கச் செய்யும் வலிமை திமுகவிடம் இருக்கிறது. ஆனாலும் திமுக தலைவர் கருணாநிதியே, "ராஜபட்ச சொன்ன சொல் தவறிவிட்டார் என்றும், இந்திய அரசும் தமிழக அரசும் அளித்த நிதியுதவிகூட மக்களைச் சென்று சேரவில்லை' என்றும் பேட்டி அளித்துக்கொண்டிருந்தால்... ராஜபட்சவுக்கு தமிழர்கள் மீது என்ன மதிப்பு உண்டாகும், எப்படி இந்த ஒப்பந்தத்தை அமல்படுத்த முற்படுவார்?